Waarom jongeren wel graag eens een "echte" mis meemaken


In deze serie bied ik tien beschouwingen aan over opvoeden tot vrijheid. Ze zijn alle rechtstreeks of onrechtstreeks geïnspireerd aan de ignatiaanse traditie.  (4/10)
  
De relatieve levensbeschouwelijke leegte waarin vele jongeren opgroeien heeft als gevolg dat er een groeiende openheid ontstaat t.a.v. voorstellen van zin en duiding. Het is perfect mogelijk om met jongeren te spreken over godsdienst. Als je 12-jarigen of 18-jarigen in een abdij een monnik laat ontmoeten, dan is er een grote aandacht, en kan er een buitengewoon gesprek ontstaan. Jongeren gaan (zo goed als) nooit naar de mis, maar een “echte” mis dat willen ze wel eens meemaken. De tijd van de ideologische generatiekloof en van het a priori verwerpen van elk levensbeschouwelijk aanbod is voorbij.  

Die vernieuwde openheid ontwikkelt zich echter op een bodem van een “voor de hand liggende” zinloosheid, subjectivisme en relativisme. Alles kan waar zijn, en ongeveer alles staat op hetzelfde niveau. Christendom is niet meer dan één mogelijkheid tussen vele andere.

Concreet betekent dit dat jongeren vrij algemeen geconfronteerd worden met een zo goed als verplichte “levensbeschouwelijke keuze”: de zingevingarbeid. Eigenlijk is dit een enorme last die gelegd wordt op jonge schouders. Tijdens hun pubertijd en adolescentie moeten jongeren keuzes maken in tal van domeinen, daar waar vorige generaties de antwoorden op de meeste vragen zo maar geserveerd kregen.

Reacties

Zoeken wat van waarde is, zeer kritisch zijn tov de kerk is alles behalve van deze tijd.
Het verschuiven naar gymzalen en bioscopen om het aantrekkelijker te maken, is voorbij.
De kritiek van jongeren bestaat al lang. Overigens staan ouderen er ook zo tegen.
Het tellen van gelovigen, vragen om geld, maar vooral een aanmatigende toon werken negatief.
Kerken die een verzorgde dienst hebben met een preek met inhoud zullen altijd blijven trekken.
Anoniem zei…
Eenheid ervaren is van wezenlijk belang en elkaar de ruimte te geven rondom het verstaan van het woord waardoor de liefde voor elkaar en voor het Hogere kan groeien.
Anoniem zei…
Ik stel mij al langer de vraag naar de waarde van het doorgeven van een traditie.Je moet u zelf niet uitvinden en kan neerstrijken op wat anderen vóór u hebben ervaren.Je heb altijd de mogelijkheid en vrijheid om hiermee op weg te gaan en zelf te ervaren.
Als je nog alles zelf moet uitvinden en geen enkele traditie aanvaardt dan kost u dat veel tijd en vrijheid.
Ingrid Hoet.
Brengt die traditie meer vrijheid? meer opennheid ? meer WAARHEID ? meer ECHT zijn ? meer liefde ? meer ruimte ? meer menselijkheid ????.......OK dan !!!!!

Meest gelezen

Drie tips om katholiek te blijven in tijden van misbruikcrisis

Theresia van Lisieux legt uit waarom ze onmogelijk angst kan hebben voor God

Het beste medicijn tegen hoogmoed