De heikele uitdaging van de liturgische vernieuwing


Boeiende en eerlijke video-reportage over de impact van het Vaticanum II op de evolutie van de liturgie, tot op vandaag.

Als kind en adolescent heb ik dit allemaal van dichtbij meegemaakt. Met ons gezin gingen we regelmatig in Nederland naar een heel hippe mis, zoals er te zien zijn in dit filmpje. Ik vond dat heel "plezant". Het heeft me toen zeker  geholpen om blijvend graag naar de eucharistie te gaan. Vandaag zou ik daar niet meteen meer voor te vinden zijn.

De slinger gaat over en weer. Dat heet inculturatie. An ungoing story.

Reacties

Anoniem zei…
de mooiste vieringen zijn voor mij toch de oecumenische vieringen , we zijn er zo goed in bij speciale gebeurtenissen , bij diepe rouw , voor mij mag het elke week een oecumenische dienst ...waarom blijft de kerk de communie weigeren aan gescheiden mensen , maar ook aan onze oecumenische broeders in Christus , dit kan ik echt niet meer begrijpen...met gebed , Mariette.
Anoniem zei…
Heel wijs en mooi gezegd: 'de slinger gaat op en neer'. Mij spreekt als jongere die 'hippe mis' van toen totaal niet aan, maar ik snap wel het verlangen van toen waar die vorm van vieren uit ontstaan is. Het gaat er niet om elkaar te veroordelen op dit soort punten, maar om oog en oor te hebben voor elkaars taal van verlangen, ook over generaties heen. De Geest waait steeds opnieuw, en dat is het enige waar we geen concessies aan mogen doen.

Meest gelezen

Bestaat atheïsme echt? Het antwoord van Lode Van Hecke, abt van Orval

Het sterfbed als leessleutel voor de ontmoeting met Jezus - homilie van Nikolaas Sintobin sj

Hoe een capucino het verschil kan maken als je van de ene dag op de andere invalide wordt: het getuigenis van Jurjen