103 postmoderne jezuïeten: een ervaringsbericht




De komende twee weken zijn ruim 100 jezuïeten tussen 30 jaar en 65 jaar uit Groot-Brittannië, Ierland, Nederland en Vlaanderen samen op weg. Letterlijk én figuurlijk.  De eerste etappe voert ons naar Heverlee (bij Leuven). Samen leven, vieren, uitwisselen, werken, bidden en ook plezier maken. Inzet: de toekomst van onze engagementen. Meer in het bijzonder, of en in welke mate we meer kunnen samenwerken. Gemeenschappelijke apostolische onderscheiding noemen wij dat, in ons jargon.

Centraal staan een 25-tal experimenten die we zullen doen. In groepjes van 4 worden we naar 25 plaatsen gezonden. Het groepje waar ik deel van uitmaak, gaat naar Belfast: een dertiger, een veertiger, een vijftiger en een zestiger. Kennis maken met de complexe context van Noord-Ierland, doorheen het aanbieden van een ignatiaans programma van één week: liturgie, ontmoeting, vorming, miniretraites … Ik kijk er naar uit.

Tot slot gaan we naar een SJ-college in de buurt van Dublin. Met die 100 medebroeders gaan we er enkele dagen samen expliciet biddend onderscheiden over de toekomst.

In de wandelgangen en aan tafel gaan de gesprekken tussendoor hun volle gang. Gisterenavond had ik een boeiende babbel met Gerard, een Britse medebroeder van mijn leeftijd. Hij is pastoor in een parochie in het Aziatische deel van Londen. Een indrukwekkend verhaal. Op vijf jaar tijd is het aantal WE-bezoekers in zijn kerk gestegen van 800 naar 2.300. De meesten van zijn – heel fervente – parochianen zijn Indiërs, in het bijzonder uit de streek van Goa. Er zijn meer kinderen kandidaat voor de catechese dan de parochie materieel aankan. Hij schat het aantal “autochtone" blanke Britse parochianen op … vijf.

Ook het verhaal van Henry vond ik indrukwekkend. Als 12-jarig jongetje begon hij systematisch alle kerken in zijn Engelse geboortestad te bezoeken. Hoewel ongedoopt, begon hij de Bijbel te lezen. Uiteindelijk kwam hij uit bij de Katholieke Kerk en als 18-jarige schreef hij zich in in de theologiefaculteit. Na zijn theologiestudie besloot hij rechten te gaan studeren. Hij werd advokaat in een gereputeerde Londense lawfirm en specialiseerde zich in milieurecht.  Enkele jaren later klopte hij aan bij de Sociëteit van Jezus waar hij nu zijn opleiding krijgt.

Secularisatie, globalisering en postmoderniteit maken het leven niet noodzakelijk makkelijker. Wel vaak boeiender!

Reacties

Anoniem zei…
Boeiend !!! Blij en dankbaar dat dit kan bij jullie ! Ik draag het mee in mijn gebed !
Anoniem zei…
Ik hoor je dankbaarheid voor het grote en het kleine. Hierboven in het ervaringsbericht uitgedrukt in kwantitatieve gegevens. Waarom niet? Blijf zeker ook dankbaar omwille van die 'vijf' die er nog altijd zijn in de parochie in Londen.
Griet zei…
geweldig!
dank voor het delen hiervan!