Aan twijfel een broertje dood


Onlangs verscheen in het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels (1/6)

Wie twijfelt, wordt aanzien als een zwakkeling en in onze maatschappij mogen mensen niet zwak zijn. Iedereen moet sterk zijn en ongenaakbaar. Het probleem is dat mensen niet ongenaakbaar zijn. Ieder heeft zijn sterke punten, maar bezit tegelijk ook een zwakke, kwetsbare kant. Wie dit niet onder ogen ziet, leeft feitelijk in een leugen. De maatschappij huldigt een overtrokken mensbeeld van de sterke man of vrouw die niet alleen op alles meteen een antwoord heeft, maar er ook nog eens op een perfecte manier weet mee om te gaan. Wat mij betreft moet de eerste bij wie dit werkelijk het geval is nog geboren worden.

Op zich vormen twijfel en onduidelijkheid geen probleem. Sterker nog, die horen bij ons mens-zijn. Belangrijker is de vraag hoe daar het best mee om te gaan. Hoe geef je onzekerheid een plaats in je leven?


Wie nooit twijfelt, is met permissie gezegd een dom iemand, waarmee ik bedoel te zeggen dat hij de complexiteit van de realiteit weigert onder ogen te zien. Populistische politici hebben meestal weinig last van twijfel. Hun slogantaal biedt duidelijke antwoorden op heel complexe vragen. Maar in werkelijkheid blijken die antwoorden helemaal niet efficiënt omdat ze gewoon onwaar zijn. Ze coveren de complexiteit van de ons omringende wereld niet.

Nikolaas Sintobin sj

Reacties

Arne zei…
Mooie woorden Nikolaas, valt mij van populisten ook altijd op dat op het moment dat zij de dienst uitmaken de one-liners in de praktijk weinig/geen hout snijden en men al gauw met de Noorderzon vertrekt (riep iemand Brexit?)....