Waarom ik de oortjes van Jozef niet gezalfd heb


Een tijd geleden mocht ik de kleine Jozef dopen, in aanwezigheid van heel wat jonge kinderen. Na afloop kwam een schattig meisje van vijf naar me toe. Ze had een vraag. Tijdens de viering had ik de oogjes,  het mondje, het neusje, de handjes en de voetjes … van de dopeling gezalfd. Waarom had ik zijn oortjes niet gezalf? Niemand van de volwassenen, mezelf incluis, had dit opgemerkt. Agatha wel. Ik ben meteen met haar naar Jozef gegaan, en samen hebben we zijn beide oortjes gezegend.

Net voor het doopsel hadden we eucharistie gevierd. Bij de communie ging ik rond om het Lichaam van Christus uit te delen. Toen ik ter hoogte van Simon kwam, een jongetje van twee en en half, wilde hij per se ook de communie ontvangen. Het ventje was nochtans gewoon om regelmatig naar de mis te gaan.  De kinderzegen die ik hem gaf zinde hem helemaal niet. Zijn vader probeerde hem met man en macht uit te leggen waarom. Het mocht niet baten. Simon begon te brullen. Een grillig kind? Mij leek het gewoon een jongetje dat met volle aandacht de viering had gevolgd en dat zich nu op volstrekt onrechtvaardige wijze uitgesloten voelde. Om het weer goed te maken, heb ik hem tijdens de doopviering gevraagd om de doopkaars van zijn kozijntje aan te steken. Simon glunderde. Zijn ouders ook.

Er staat ons wat te wachten!


Reacties

Anoniem zei…
Ja, luisteren is ook een gave die zich kan ontwikkelen als men zich hier bewust van is. Wanneer ouders zich bewust zijn dat horen, zien, zwijgen en handelen vaardigheden zijn voor het individuele en algemene belang dan weet je makkelijker te handelen naar je kinderen toe.
Ik voelde me best onzeker toen mijn eerste kinderen (tweeling ) kreeg. Hun huilen (wat heel normaal is ) zorgde er voor dat ik me afvroeg of ik ze nog meer aandacht moest geven. Opvoeden is een zoektocht ( innerlijk luisteren) richting het afstemmen tussen ouder en kind dat met grenzen van geven en nemen gepaard gaat.
Last de kinderen tot mij komen, weerhoud ze niet.
Ik denk dat ik een stukje van de hostie in zijn mondje had gegeven.
Moet je mee naar de kerk, niet praten en dan mag je nog niet eens meedoen,
. De kaars?
Nee, zoiets doe in de supermarkt, afleidings manoeuvre
Anoniem zei…
Mijn lieve moeder luisterde naar haar hart en heeft mijn ongedoopte kinderen bij een bijzondere dienst op vierjarige leeftijd de communie laten geven. Dat gaf een groot saamhorigheidsgevoel. Geen onderscheid maken was haar levensdoel.
Anoniem zei…
Dat vind ik heel fijn: je hebt Simon en Jozef mooi tot hun recht laten komen....

Meest gelezen

Drie tips om katholiek te blijven in tijden van misbruikcrisis

Waarom zwijgt paus Franciscus?

Als misbruik misbruikt wordt

En mocht de paus beslissen om de jezuïeten op te heffen?

Groeien in gebed, dankzij de zee