"In alle dingen"

Het was ongetwijfeld een gezellige avond. Ik veronderstel dat er veel is gelachen en dat het eten uitstekend smaakte. Maar, eerlijk gezegd, ik heb daar geen precieze herinneringen meer aan. Het was enkele jaren geleden, op oudejaar. Ik was te gast bij vrienden met vier tieners. Wat ik me wel haarscherp herinner was hoe die kinderen een voor een hun voornemen voor het nieuwe jaar noemden. Onlangs vond ik de opname terug op mijn smartphone. Ik was onder de indruk hoe ernstig ze dit deden en hoe aandachtig ze naar elkaar luisterden.  Voornemens maken voor het nieuwe jaar. Ik geloof erin. Het hoeft geen gebakken lucht te zijn. Voornemens kunnen wel degelijk werken. Als ze ten minste aan bepaalde voorwaarden voldoen. Een voornemen heeft iets van een belofte. Een belofte aan jezelf. Het zegt iets over het feit dat ons leven niet zomaar een aaneenschakeling is van toevalligheden waarvan een mens de machteloze speelbal zou zijn. Tegelijk weten we dat de meeste goede voornemens ...

  De hoop op de toekomst kan ook stimulerend zijn. Ze kan helpen de moed niet te verliezen en het toch uit te houden als het heden moeilijk om dragen is. Ze kan ook een aansporing zijn voluit te gaan in het heden om daar bewust te bouwen aan wat komen gaat. De belofte is nog een andere wijze om een zinvolle brug te slaan tussen heden en toekomst. Door te beloven verbind je je er nu toe dat je in de toekomst iets zult doen of laten.  Zo geef je reeds in het heden zekerheid omtrent de ongrijpbare toekomst.   Augustinus had gelijk toen hij schreef dat de tijd nauwelijks te vatten is. Tijd vraagt los te laten wat niet meer is, voluit te gaan voor wat meteen voorbij is, en te hopen op wat nog niet is. De tijd is een complex avontuur. Als je erover gaat nadenken lijkt het een onmogelijke zaak. Toch doen we het elk ogenblik van ons leven. Misschien staat de tijd gewoon symbool voor het mysterieuze geschenk dat het leven is: fragiel en oersterk. Nikolaas Sintobin sj