"In alle dingen"

Doorgaans benaderen we dit probleem langs de andere kant van de sociale ladder. Tijden veranderen … Met of zonder witte boord, mensen willen erbij horen. Ze hebben gelijk.

Onderstaand interview met uw dienaar staat deze week in het weekblad TERTIO . Nikolaas Sintobin sj benut al enkele jaren enthousiast en met groeiend succes het internet voor de verkondiging en zelfs om te bidden. Hoe kun je in godsnaam de Blijde Boodschap binnenbrengen in die virtuele ruimte? Het antwoord daarop geeft de jezuïet tijdens een lezing over het evangelie en YouTube op 13 oktober 2012 in Aalst. Tertio surfte alvast met hem mee langs het wereldwijde web. Kunnen iPads gebruikt worden in de liturgie? De Australische bisschoppenconferentie vindt van niet, maar in Amerika lezen veel priesters hun preek van dergelijke toestellen af. “ Toen vroeger de eerste liturgische boeken verschenen, vonden velen dat ook ongepast ”, vertelt jezuïet Nikolaas Sintobin. “ Ze vonden de rollen perkament waardiger want duurzamer. Zelf schakel ik steeds vaker mijn ¬iPhone in om langs www.gewijderuimte.org – de Nederlandstalige gebedswebsite van de jezuïeten met tweeduizend regelmatige gebrui...

Vandaag, 11 oktober 2012, gaat VolgConcilie officieel van start. Het is een combinatie van een website  en een community op Facebook . Je vindt er alle mogelijke info, dag aan dag, over hoe het Tweede Vaticaans Concilie, net 50 jaar geleden gestart, verlopen is. Op interactieve en dialogale wijze, multimediaal, met medewerking van de beste specialisten en met heel wat boeiend archiefmateriaal. Het wordt één lange, boeiende en verrassende verkenningstocht. Hieronder vind je de eerste van vele video's: Concilie voor dummies

Korte videohandleiding over hoe je best niet omgaat met internet en sociale media, ook en zeker niet als het gaat over Evangelie en Kerk. Dank voor je begrip ...

Een commercial voor brood. Gewoon mooi. Hij bleef hangen in mijn geheugen. Misschien wel omdat hij me de vraag deed stellen naar de “fundamentals” in een mensenleven. Welke zijn de - eenvoudige - dingen die mij/u uiteindelijk de kracht geven om te leven, die mij/u voeden, naar lichaam, geest en ziel? Immers, een mens leeft toch niet van brood alleen ...

Lieve geeft een levensles over wat christen-zijn kan betekenen als je oud en afhankelijk wordt. Een nieuwe, mooie productie van TV zorg

In de serie: 't Hoeft niet altijd serieus te zijn Het is zo oud als de straat. Leeftijd doet er niet toe. We komen er graag goed voor. En als het even kan, ietsje beter. Soms zijn we zelfs bereid om een loopje te nemen met de waarheid. Het is zo menselijk. Ken jezelf. Het is het begin van de wijsheid.

Soms lukt het gewoon. Kwestie van toeval? Of kwestie van oefenen en werken. Wanneer lukken de dingen in jouw leven? Welke houding, wat wel wat niet te doen. Het is waar dat soms het toeval meespeelt. Maar vaak heb je het toch meer wel dan niet in de hand. Onze vrijheis is weliswaar beperkt. Maar ze is wel reëel. Dus ook onze verantwoordelijkheid. Naar onszelf en naar anderen.

In 1546 schreef Ignatius een brief aan de drie gezellen (Lainez, Salmerón en Favre) die hij naar het Concilie van Trente had gestuurd. Zij zouden daar een belangrijke rol spelen als geestelijke begeleiders van de concilievaders en als theologische experten van de Paus. In deze brief geeft Ignatius precieze instructies over hoe te communiceren. Hieronder vindt u drie concrete tips van Ignatius uit deze brief. 1. Ik zou langzaam in het spreken zijn, bedachtzaam en minzaam, vooral bij de bekrachtiging van die dingen die op het concilie onderhandeld worden of zouden kunnen besproken worden. 2. Ik zou langzaam in het spreken zijn zodat het luisteren voor mij nuttig wordt, vooral rustig om opvattingen, gevoelens en wil van de anderen die aan het woord zijn, te vernemen en te leren kennen, om zo dan beter te kunnen antwoorden of te zwijgen. 3. Wanneer over het één of ander gesproken wordt, dan geef je redenen aan beide kanten (partijen), zodat je niet toont door het eigen vooroordeel...

“ We reizen snel en we stoppen zelden. We luisteren naar fragmenten. Nooit naar het geheel. Schrijven doen we op onze telefoon. We trouwen niet voor altijd. We kijken naar filmen zonder de bioscoop binnen te gaan. We beluisteren voordrachten online eerder dan boeken te lezen. Heel deze wijze van in het leven staan zonder wortels en zonder gewicht brengt een leven voort dat ons uiterst aantrekkelijk en zinvol lijkt. Alles is te vinden aan de oppervlakte. Ook de zin wordt daar geschreven .” Deze cultuuranalyse las ik in een artikel van een Italiaans journalist (Alessandro Baricco). Hij beschouwt deze evolutie helemaal niet als negatief en ziet heel wat positieve aspecten in de komst van wat hij noemt de “barbaren” (waartoe hij ook zichzelf rekent). Zelf herken ik heel wat van die lapidaire beschrijving van onze postmoderne werkelijkheid. Waar ik hem niet volg is zijn claim dat de zin voortaan niet meer te vinden is in de diepte, maar wel aan de oppervlakte ( oppervlakkigheid ...

U weet het, het internet is een even heerlijk als onverbiddelijk medium. De mogelijkheden ervan nemen alsmaar toe. De keerzijde is dat je voortdurend je gewoontes moet aanpassen aan de alsmaar snellere evolutie. Om die reden, u heeft het al gemerkt, heb ik de layout van deze blog veranderd. Amper 2 jaar oud, was de template hopeloos verouderd. Ik geef u twee tips mee.  1. Wil u naar de links, het archief ...van de blog, ga dan met de cursor naar de smalle verticale zwarte  balk aan de rechterzijde die meteen zal openvallen. 2. Links boven ziet u staan "Magazine". Als u met de cursor daarop komt staan, valt een menu open. Daar kan u kiezen voor andere templates (opmaak). Verkiest u  bv de vorige layout, dan volstaat het om te klikken op "Classic". Ad majorem Dei gloriam!

Herken je het? Ons verlangen stoot steeds weer op de onzekerheid die het leven kenmerkt. Durf je het aan om risico’s te nemen? Aangrijpend want heel herkenbaar videoverhaal

Enkele dagen geleden ging de evangelielezing van de dag over de zaligsprekingen. In Gewijde Ruimte stond volgende korte commentaar. Zelden las ik zo'n indringende en bondige commentaar op de zaligsprekingen. "De zaligsprekingen slaan in als een granaatregen. Ze zijn revolutionair.  Elk van de zaligsprekingen daagt ons comfortabel, zorvuldig opgebouwd waardensysteem uit.  De grootste schat en vreugde is niets anders te bezitten dan God. Ik moet bevrijd worden van alle nutteloze zaken en banden."

Gisteren mocht ik voorgaan in de uitvaart van Mia, 95 jaar oud. Graag deel ik met u de homilie. We hoorden zonet een vreemd verhaal. Het is een van de oudste verhalen uit het Johannesevangelie, een verschijningsverhaal. De verrezen Jezus verschijnt er aan een goede vriendin van Hem, Maria Van Magdala. Zij is kapot van verdriet. De dood van Jezus heeft haar wereld doen ineenstorten. Ok, haar goede vriend Jezus had wel tussen de lijnen door aangekondigd dat het leven en de liefde in Hem zo sterk waren, dat niets die kapot zouden kunnen krijgen, ook de dood niet. Maar als de verrezen Heer in persoon voor haar verschijnt, dan herkent zij Hem niet. De ontmoeting die ons beschreven werd, verwijst naar de kern van het christelijk geloof. Ze verwijst naar heel bijzondere ervaringen van een nieuwe aanwezigheid van de gestorven en verrezen Jezus onder de mensen. Het  zijn de getuigenissen over deze ervaringen die aan de oorsprong liggen van het christendom. Laten we die tekst e...

  De paralympische spelen voor mensen met beperkingen hebben als onverwacht effect dat het abortusvraagstuk opnieuw ter discussie wordt gesteld. Ook in dit aangrijpend video-getuigenis over het leven van drie zusjes ergens in Vlaanderen wordt de vraag van abortus en euthanasie op een "andere wijze" gesteld.

Toegegeven, het is grof. Maar het stelt wel een pertinente vraag. Hoe gaan we om met onze boosheid. Of ruimer, hoe gaan we om met onze kwetsuren? Gaan we naar de eigenlijke oorzaak? Of verkiezen we te vluchten in makkelijke en vooral "veilige" vluchtwegen? En wie betaalt dan de prijs?

“ Houd van de moslims en bid voor hen, het zijn jullie broeders . » Is dit de uitdrukking van een bijna provocerende  “onnozele naïviteit”  of gaat het hier over iets anders. Deze woorden kwamen uit de mond van Paus Benedictus voorbije zaterdagavond. Uiteraard, in het kader van een veel ruimere, genuanceerde toespraak. Hij sprak ze uit in Libanon tot de Patriarchen van het Midden-Oosten:  mannen die allen leven in landen waar de christenen de grootste moeite hebben om te overleven als geloofsgemeenschap. Ik vermoed dat het dus wel degelijk over “iets anders” gaat. Caritas richt zich tot elke medemens. Gods liefde is onverdiend, zo maar. Dat maakt haar kwetsbaar. Maar is net zo goed haar kracht. Christenen kunnen geen christenen zijn en hebben dus ook geen toekomst als zij niet leven vanuit en voor die caritas. Dat geldt voor het Nabije Oosten. Dat geldt net zo goed voor ons. Ja, die Benedictus ... is echt een stevige jongen. Hij wéét wat het be...

Gisteren mocht ik in Amiens het huwelijk inzegen van twee jonge vijftigers. Graag deel ik met u de homilie. Chers Hélène et Franck, Je ne suis pas près d’oublier le coup de fil qu’Hélène m’a passé au début du mois de mars pour m’annoncer votre projet de mariage. C’était une explosion de joie. Et lorsque nous avons passé quelques jours ensemble pour préparer votre mariage, il a été beaucoup question de cette joie et du bonheur qui vous habitent. A travers les lectures que nous venons d’entendre vous avez voulu exprimer, me semble-t-il, quelque chose du grand désir qui vous habite, mais aussi d’une lucidité et d’une conscience des limites, qui sont également les vôtres. Regardons ces lectures de plus près, et concentrons-nous sur le texte qui peut étonner le plus, le récit que fait Saint Marc de la rencontre entre Jésus et le jeune homme riche. A première vue, ce récit semble raconter un échec. Quelqu’un sent le désir de se mettre à la suite du Christ et se rapproche de L...

Het is zo makkelijk en voor de hand liggend om   voorgeprogrammeerde paden te volgen. Op zoek gaan naar je eigen weg vraagt vaak moed. Het kan “storen”. Vrijheid, echte vrijheid, heeft zijn prijs.

Op 2 juni 2012 vond de laatste ontmoeting plaats tussen Kardinaal Martini sj en Paus Benedictus XVI. Aanleiding was de komst van de Paus naar Milaan voor de wereldontmoeting van de families. Onderstaande beelden tonen een door ziekte afgetakelde Martini. De beelden van de begroeting zijn aangrijpend. Het spel van de handen en de wederzijdse omhelzing spreken boekdelen over wat Kerk-zijn betekent, in en doorheen de verscheidenheid. Hier vindt u het "testament" van kardinaal Carlo Maria Martini sj

De voorbije dagen heb ik op deze blog en ook op de andere internetmedia van de SJ heel wat geplaatst over Kardinaal Martini. Sommige lezers waren geschokt door de ongezouten kritiek van Martini over bepaalde aspecten van de Kerk, in het bijzonder in zijn laatste interview, zijn geestelijk testament . Onderstaande reactie verscheen op de Facebookpagina van de SJ . Ze is even eenvoudig als glashelder. Ze neemt me de woorden uit de mond. " Ik lees dat laatste interview met deze ingesteldheid: het is net uit liefde voor de Kerk dat iemand als C.M.Martini zo kritisch was. Het is pas als je iemand echt graag ziet, dat je ook de zwakke plekken mag, kan (en moet?) benoemen ."

In de serie ’t hoeft niet altijd serieus te zijn. Toegegeven, het is een beetje bij het haar getrokken. Maar toch … Met dank aan Anton de Wit

Gisteren is Kardinaal Martini ten grave gedragen in Milaan. Enkele weken geleden gaf hij zijn laatste interview. Hij gaf er drie aanbevelingen voor de toekomst van de Kerk. Hieronder vindt u de zijn derde aanbeveling aangaande de sacramenten. Hij schetst er glashelder de paradoxale impasse waarin de Kerk zich terzake bevindt: medicijn voor mensen die het moeilijk hebben en niet een middel om te straffen. De sacramenten zijn geen middel om te straffen. Ze zijn een hulp voor mensen op verschillende momenten van hun levenstocht en wanneer ze het moeilijk hebben.  Bieden we de sacramenten aan aan de mensen die nood hebben aan nieuwe kracht? Ik denk aan al diegenen die uit de echt gescheiden zijn, aan de hertrouwde koppels en aan de wedersamengestelde gezinnen. Zij hebben nood aan bijzondere bescherming.  De Kerk houdt vast aan de onverbreekbaarheid van het huwelijk. Het is een genade als een huwelijk en een gezin slagen. … De houding die we aannemen ten overstaan van w...

Gisterennamiddag is Carlo Maria Kardinaaal Martini sj overleden. Hij was aartsbisschop emeritus van Milaan en een wereldvermaard exegeet. Onderstaand gebed schreef hij korte tijd voor zijn dood.. Ik dank God steeds opnieuw voor de wijze waarop Hij mijn leven   begeleid heeft; voor de vele mensen die Hij gedurende al die jaren aan mijn zijde heeft geplaatst. Mijn hele leven heeft me getoond dat God goed is en dat Hij voor elk van ons de weg voorbereidt. Ik heb zoveel gekregen. Ik heb gegeven wat ik kon. Werkelijk, ik ben een voldaan man. Ik kom nu voor Hem te staan.

De voorbije dagen had ik twee gesprekken over internet als communicatiemedium. Het eerste was met een man van 80 jaar. “Dit is een medium dat ik nog nauwelijks ken”, zei de man aan het begin van onze ontmoeting. Aan het einde dankte hij mij omdat hij van alles had bijgeleerd en nu een beter zicht had op wat ik dag in dag uit voor die schermen zat te doen. Het tweede met een vrouw van om en bij de 70. Het gesprek kwam bijna meteen op het onderwerp Facebook. Voor de dame aanleiding om al haar argwaan en de facto weigering van het medium uit te spreken. Het “gesprek” bloedde dan ook snel dood. Soortgelijke gesprekken heb ik vaker. In beide richtingen, overigens. Ook met jongere mensen en over andere onderwerpen. En anderen waarschijnlijk ook met mij …

Vet drijft boven, zegt het spreekwoord. Maar je moet het ook nog willen en kunnen zien. Je moet er oog voor hebben. Om er van te genieten of om het te ontwikkelen. Het is niet omdat iemand buitengewoon begenadigd is, dat zijn of haar talenten ook effectief worden opgemerkt. Dit geldt voor kinderen én voor volwassenen. Joshua Bell is een van ’s wereld meest vermaarde violisten. Nadat hij de avond ervoor voor duizenden liefhebbers een concert had gegeven in Washinton DC, ging hij ’s anderendaags in de metro een volgend “concert” geven. Onderstaande video geeft er een verslag van. </o:p></span></p><p></p>

“Je bent Jezus niet” Jezuïetenwijsheid (5/5) Jim Martins is een Amerikaanse jezuïet van begin de vijftig. In een artikeltje deelt hij met de lezer de vijf mooiste staaltjes van jezuïetenwijsheid die hij ooit te horen kreeg. Na mijn filosofiestudies ging ik werken bij de Jesuit Refugee Service in Nairobi, Kenia. Het was fantastisch werk. Ik had nu geen schrik meer om naar een ontwikkelingsland gezonden te worden: ik had er zelf om gevraagd. Maar langzaamaan begon ik ongelukkig te worden omdat er zoveel moest gedaan worden. Ons werk bestond erin dat we Oost-Afrikaanse vluchtelingen hielpen bij het opstarten van kleine bedrijfjes. Concreet betekende dit: regelmatig met hen overleg plegen, hun bedrijfjes opvolgen (kleermakerijen,  bakkerijen, restaurants, kippenkwekerijen …); hen helpen bij de administratieve paperassen voor de overheid; zorgen voor medische bijstand als ze ziek waren; en vaak ook gewoon een luisterend oor aanbieden. Hoe kon ik dat alles ooit bolwerken? Na e...

’t Hoeft niet altijd serieus te zijn. Je kan het zo gek niet bedenken, of het gebeurt. Ook in kerken.

“ Laat niet toe dat anderen je verhinderen om de persoon te worden die je wil zijn” (Jezuïetenwijsheid 4/5) Jim Martins is een Amerikaanse jezuïet van begin de vijftig. In een artikeltje deelt hij met de lezer de vijf mooiste staaltjes van jezuïetenwijsheid die hij ooit te horen kreeg.   Ik zal hier niet al te veel details geven. Op een bepaald ogenblik tijdens mijn opleiding als jezuïet woonde ik samen met een moeilijk man. (Stel je voor!) Hij had veel goede kwaliteiten, maar hij wilde altijd het laatste woord hebben en liet nooit af. Vermits ik het altijd met hem aan de stok kreeg, leek het wel dat ik op mijn beurt begon te veranderen. Ik was altijd op mijn hoede, wilde het laatste woord hebben en liet niet meer af, eigenlijk om mezelf te beschermen. Toen ik dit ter sprake bracht bij mijn geestelijk begeleider kwam ik tot het inzicht dat die situatie me geleidelijk aan omvormde tot een ander persoon, iemand waar ik niet van hield. Ik was iemand aan het worden in reactie...

  A thing of beauty is a joy for ever. Zeker vroeg in de morgen, in de metro.