Onweerstaanbaar

Vandaag wordt “onze” pater Damiaan in Rome heilig verklaard. Ik ga er van uit dat u hem reeds kent.

Samen met hem wordt onder meer ook Jeanne Jugan (°1792 +1879), stichteres van de Kleine zusters der armen, heilig verklaard. Ik was nog geen 18 toen ik voor het eerst van haar hoorde. Als student was ik verschillende jaren vrijwilliger in het “Maagdenstraatje” in Gent, in een bejaardentehuis van deze congregatie die zich, wereldwijd, richt tot behoeftige bejaarden.

Een van de redenen waarom ik daar zo vaak op zondagmorgen heen ging, was de aanwezigheid van Sister Brigit, een Iers zustertje uit Tipperary. Ik ben er nooit achter gekomen hoe oud ze was. Ze was zo ingepakt in haar habijt dat je enkel maar haar aangezicht kon zien. En dat was steeds één grote glimlach. Ik kan me niet herinneren ooit iemand ontmoet te hebben die zo goed was als zij. Altijd enthousiast in de weer; niets voor zichzelf, een al liefde voor iedereen; een gegeven vrouw; het gelukkigste mens op de wereld. Onweerstaanbaar.

In die jaren kreeg ik een biografie te lezen van Jeanne Jugan. Het enige wat ik me daarvan herinner is dat zij, enkele jaren nadat zij haar congregatie gesticht had, brutaal opzij werd gezet door een jaloerse biechtvader. Tot aan haar dood mocht ze haar klooster niet meer buiten komen. Die fameuze priester, Le Pailleur genaamd, liet zich voortaan doorgaan als de heroïsche stichter van dit nieuwe werk dat zich wereldwijd ontwikkelde. Het is pas jaren na haar dood dat Jeanne Jugan als stichteres zou worden erkend.

Ik ben haar dankbaar. Langs Sister Brigit om heeft zij de jonge man die ik toen was aan den lijve doen ervaren dat het Evangelie dé Blijde Boodschap is waarop je je leven kan bouwen.