Stilte


Tijdens een stilte-WE met studenten hielden we een middagmaaltijd in stilte. Na afloop zei een meisje dat het niet spreken haar, tot haar eigen verwondering zo’n deugd had gedaan. Het was bijna als een bevrijding. Niet “moeten” spreken. Gewoon samen kunnen zijn en elkaars stille aanwezigheid smaken.

Zonder het te beseffen had ze even iets kunnen ervaren van het waarom van de stilte van de monniken. De monniken zwijgen immers niet alleen om beter tot gebed te kunnen komen.

Het eigene aan het monastieke leven is dat de contemplatieven heel dicht op mekaar leven. Elke dag samen in de kapel, in de refter, op de werkvloer, in de studieruimte … 7 dagen op 7, het jaar rond. Steeds met dezelfde mensen. Mensen die je, op de koop toe, niet gekozen hebt. De regel van de stilte functioneert tot op zekere hoogte als bescherming. De stiltezones maken dit zo intense samenleven op lange termijn draaglijk: je hoeft niet steeds van alles aan mekaar te vertellen of, omgekeerd, te beluisteren. Of je er aan toe bent, of niet.

Misschien de moeite waard om ook eens te proberen bij u thuis?

Reacties

Meest gelezen

Deze blog en de blogger gaan er even tusssenuit, maar laten je niet alleen

Acht dagen in stilte bidden met de Bijbel, wat doet dat met een mens - getuigenis van Nikolaas Sintobin sj

Hoe sluit ik vrede met mijn donkere kanten? - Overweging van Nikolaas Sintobin sj

Nikolaas Sintobin sj: hoe een bekende atheïstische vriend me uitdaagde om christen te worden

Geloven christenen in Maria? Een antwoord van Nikolaas Sintobin sj

Word je geboren als christen? - Het antwoord van Nikolaas Sintobin sj

Karl Rahner sj over de toekomst van Katholieke Kerk - citaat

Waarom de bij gelukkiger is dan de adder - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj