Het mysterie van de "dunne plaatsen"


Deze mooie overweging uit de pen van Brian Grogan sj verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org

De oude Kelten hadden een speciale gevoeligheid voor de wereld van de geesten. Ruim begiftigd met verbeelding, vonden zij de overstap van deze wereld naar de onzichtbare heel gemakkelijk te maken. Zij zegden dat de hemel en de aarde maar een meter van elkaar gescheiden waren, en dat op 'de dunne plaatsen' de afstand zelfs kleiner was! Het woord  'dunne plaatsen' kunnen we ook gebruiken voor onze eigen ervaringen, wanneer we over onszelf heen in een ontzagwekkend, maar toch heel vriendelijk mysterie terechtkomen.

Er is niets eigenaardigs aan dat wij zulke ervaringen meemaken. De schepping is immers rijkelijk van goddelijkheid doortrokken. Die goddelijkheid omvat ons helemaal, en zij laat zich kennen, onvoorspelbaar, als wij ogen hebben die zien. Het gordijn tussen Gods wereld en wat wij 'onze wereld' noemen, wordt dikwijls voor een ogenblik weggetrokken om ons een blik te gunnen op 'de overzijde'.

Thomas Merton zegt terecht dat de poort van de hemel overal te vinden is. Zoveel plaatsen waar schoonheid te vinden is! Een woest landschap, een verre berg, een prachtige zonsondergang, een sterrenhemel, of de bulderende zee, zoveel kan ons betoveren. Of nog, verliefd worden kan onze wereld helemaal herscheppen. Of het goddelijke laat zich zien in een glimlach, in de dunne vinger van een baby, in menselijke schoonheid, een vriendelijke opmerking, een stukje muziek. Het gelaat van een bedelaar, het oog van een van honger stervend kind, het verstilde stervensmoment van iemand die we liefhadden, kan ook de deur van ons hart openbreken.

Wees aandachtig voor zulke 'dunne plaatsen', want God kan in alle dingen gevonden worden. Onze Gewijde Ruimte wijst ons dagelijks naar Jezus, in wie het menselijke en het goddelijke op volmaakte wijze de ene Persoon vormen.

Reacties

embharland zei…
graag een dunne plaats naar Jezus, het id te vaak mistig ....niet fijn.
Anoniem zei…
Interessant. Ik heb wel eens gedacht: hoe zit het nu: God is overal, vergelijkbaar met de lucht of de zuurstof die we inademen en die ook overal is, of behoort te zijn. Maar toen dacht ik: hoe vaak mompel ik in een kerk: Gij zijt hier. Dan nader ik het priesterkoor en kniel met mijn ogen gericht op het gesloten tabernakeldeurtje. En weer: Gij zijt hier. Zou het kunnen dat God dichtheden heeft? Dat Hij op sommige plaatsen minder "dun" aanwezig is dan op andere? Intenser, dichter aanwezig zoals je ook een geur kunt waarnemen meer of minder intens. Zo denk ik ook bij het gebed voor de geestelijke communie waar wij bidden: "maar ik kan dit nu niet werkelijk doen". Het nuttigen van de concrete hostie nl. Maar is het wezenlijk anders? Is ook dat een kwestie van dichtheid, van intensiteit? Wel betekent het dun van de tekst hierboven juist precies het dik of intens van waar ik op doel. Maar dat lijkt me geen echt bezwaar. Het is trouwens op te lossen: dun is transparant voor de godheid waardoor we die nadrukkelijker, als "dikker" of intenser, aanweziger, massiever ervaren.
Anoniem zei…
Hartelijk dank voor Super Inspirerende Wijze visie en mooie beschrijving en aanmoediging.
Aandachtig zijn. God Goddelijkheid zien/ ontmoeten/verwonderen.
Anoniem zei…
Ooit sprak ik een prettige ongelovige. Hij zei: ik zat eens te vissen bij zonsopgang in een zeer schone omgeving. Flarden ochtendnevel trokken over het water, de zon verscheen. Ik werd overmand en aangegrepen door de schoonheid en de stilte van de natuur en ik dacht bij mezelf: ja, als ik dit zo op me in laat werken, kom ik toch tot de conclusie: er zou iets of Iemand kunnen zijn. Toen knalde achter me langs een brommer. En ik dacht: nee, ik heb me toch vergist.

Meest gelezen

Je vertelt het beter zélf!