Hoe afgoderij overal om de hoek ligt te loeren, ook in de Katholieke Kerk




-->
Onderstaand citaat vond ik op de FB-pagina van medebroeder van Leo De Weerdt sj. Ik deel het graag me jullie, omdat ik het zo relevant vind.

Geloofsbelijdenissen, rituelen en instituties vormen in een godsdienst veeleer een weg dan een doel. Het doel is ‘recht te doen, de barmhartigheid lief te hebben en nederig te wandelen met uw God.’ [Micha 6, 8]. 

Als de menselijke kant van een godsdienst echter het doel wordt, wordt onrecht een weg daartoe. Het is een feit dat het kwaad inherent is aan iedere godsdienst en niet alleen aan het secularisme. Bekrompen vroomheid kan duiden op plichtsverzuim, erger nog op aanpassing aan de zelfzucht. Want religie als instelling, met andere woorden, religie omwille van de religie, is een vorm van afgoderij. 


Gelovig zijn is het bewust binnengaan in een dimensie waarin wij juist door ons bestaan verblijven. Vroomheid is daarop een antwoord, het subjectieve correlaat van een objectieve toestand, het bewustzijn te leven binnen een heilige dimensie, het besef dat wat begint als een ervaring in de mens, de menselijke conditie overstijgt en een objectief gebeuren wordt buiten hemzelf. 

Abraham Joshua Heschel

Reacties

Anoniem zei…
Bij inzet voor een ander kom ik regelmatig mijn negativiteit tegen ondat de ander zwartgallig kan zijn. Me daarvan bevrijden kost soms een paar dagen. Som denk ik ik stop er mee omdat ik dat negatieve gevoel dat in mij wordt opgeroepen niet wil.Misschien gaat er het om om ook dat te aanvaarden. Iemand die lijdt mag misschien zwartgallig zijn maar het moet mij niet in beslag gaan nemen, wegvluchten - afgoderij of rieel afstand nemen van het gedane werk blijft dan over.

Meest gelezen

Heeft een mens dan geen recht om boos of droef te zijn? Een reactie van Nikolaas Sintobin sj