Jonge christenen (11)


Onlangs hield ik een voordracht over “Bouwen aan de Kerk van morgen. Geloofsvorming voor en met jongeren vandaag”. Ik gaf er een profielschets van jonge christenen vandaag en enkele aandachtspunten voor jongerenpastoraal. Graag deel ik in een aantal afleveringen mijn reflectie met u.

3. Het is “levensnoodzakelijk” om aan jonge christenen een geloofsgemeenschap aan te bieden. Daarnaast is het ook belangrijk dat persoonlijke begeleiding wordt aangeboden.


a. “Un chrétien seul est un chrétien mort.” Het is van alle tijden. Vandaag evenwel kunnen we stellen dat de eenzaamheid van vele jonge christenen problematisch is geworden. Zowel in het gezin, op school, bij de vrienden, op het werk … Vandaar het belang om jonge christenen gemeenschappen aan te bieden waar ze andere jonge christenen kunnen ontmoeten om in veiligheid, openheid en vertrouwen hun geloof te kunnen vieren, erover te praten, samen te bidden, na te denken en initiatieven te kunnen nemen. Je kan geen christen zijn, worden of blijven buiten een gemeenschap.


 Het lijkt me wenselijk dat die gemeenschap aangepast is aan jongeren en aan hun noden en verlangens. Tegelijkertijd is het wenselijk dat die gemeenschappen bewust open staan naar en verbonden zijn met de ruimere kerkgemeenschap.


 Zo’n gemeenschap heeft ook voorgangers nodig: vaders en moeders in het geloof die hun verantwoordelijkheid durven, kunnen en willen opnemen.


 De gezagsuitoefening en ruimer, de organisatiestructuur van de gemeenschap, dient, uiteraard, aangepast te zijn aan de postmoderne cultuur: participatief, dialogaal, interactief, en, in de mate van het mogelijke, democratisch. Soms zal de voorganger er zelf moeten over waken dat hij/zij door de jongeren niet in de rol van de alwetende goeroe wordt geduwd. In een cultuur waar je voortdurend moet kiezen is de verleiding reëel om te kiezen voor “comfort” en je zielzorg volledig uit handen te geven.


b. Ook het individuele, persoonlijke niveau is belangrijk. Meer in het bijzonder, de mogelijkheid tot een gepersonaliseerde, individuele begeleiding, zowel op het niveau van het eigen geloofsparcours als op het niveau van het eigen geestelijke parcours, sensu stricto. Deze aandacht voor persoonlijke begeleiding lijkt me een noodzakelijk correlaat te zijn van factoren als:


 het vaak heel gepersonaliseerde geloofstraject van jonge christenen,


 de vaak quasi-afwezigheid van inbedding in een cultureel christendom,


 het feit dat jonge christenen kinderen zijn van hun tijd en vaak heel wat kwetsuren in zich dragen die aandacht vragen …


Delen

Reacties