Ik ben jezuïet en priester. Toch krijgt de hectiek van het dagelijkse leven ook mij makkelijk in zijn macht. Vreemd toch. Ik kan zo verlangen naar stilte. Tegelijk merk ik dat ik sterk word aangetrokken door social media, podcasts, videoclips en ander moois dat me net belet om die stilte binnen te gaan. Van Ignatius van Loyola, de stichter van de jezuïeten, heb ik twee bijzondere gebedsmethodes geleerd. Ze helpen me om de stilte in te gaan en daar een tijdlang te blijven. Meer nog, geloof het of niet, ik heb geleerd om in die stilte God te ontmoeten. Ja, dat heb je goed gehoord. God zelf ontmoeten. In deze column wil ik iets zeggen over die twee manieren van bidden. Het gaat over het ignatiaanse bijbelgebed en over het levensgebed . Over het bijbelgebed heb ik een tijd geleden een boek gepubliceerd. Dat heet, hoe raad je het: God zelf ontmoeten . De ondertitel is: Retraite met het leven van Jezus . In dit boek vind je tien bijbelteksten, vooral evangelieteksten. Bij e...
Reacties
Soms denk je dat je niet anders kan dan te kiezen voor het kwade omdat je nu eenmaal zo bent (heel banaal: ik eet dat stuk chocola toch, want ik ben te zwak om te weerstaan aan de verleiding. Of: ik merk dat ik verlang naar het stuk chocola, maar ik weet dat ik me slecht ga voelen achteraf en ik kies vanuit het belang dat ik hecht aan mijn gezondheid om het stuk chocola niet te eten en iets te kiezen dat een duurzamere oplossing is voor mijn gevoel van onbehagen, bijvoorbeeld het gebrek aan slaap. Ik ben nog steeds te zwak om te weerstaan, maar ik kies om het gevecht niet aan te gaan.) Mezelf minder identificeren met zogezegd 'essentiële'/vaststaande eigenschappen van mezelf en meer kijken naar de intenties van mijn doen en laten, geeft meer vrijheid en daadkracht... denk ik nu, voorlopig althans. Het antwoord op het waarom van mijn doen en laten kan op twee manier worden beantwoorden: 'omdat ik zo ben' of 'omdat ik dat kies'. Kan het nog niet goed uitleggen, maar ik denk dat daar een nuanceverschil in zit. Het ene is deterministisch/fatalistisch, het ander is... dynamischer, getuigt van meer vrije wilsbeschikking, (mede-)auteurschap over mijn 'eigen' leven. Maar daar mild in zijn en het midden proberen te bewandelen, is nog een moeilijke. (Soms is er geen 'waarom' achter het handelen, chaotisch als we zijn, en proberen we achteraf een verklaring te vinden...)
Prachtig... !
en niet mijn buik achternalopen, mijn zinnen.
Sterven aan mijn lichaam en geest zijn de vruchten
vh mediteren vd droeve geheimen vd rozenkrans de 2e en 3e.
Bij het eerste: Jezus staat doodsangsten uit
in de hof v olijven is de vrucht: berouw v onze zonden.