Kan het dan toch?

Kan er dan toch iets veranderen. In Frankrijk geeft Sarkozy die indruk. Hij heeft het aangedurfd om de allerheiligste traditionele scheiding van Kerk en staat in Frankrijk in vraag te stellen. Hij heeft ook sleutelposten in zijn regering toevertrouwd aan socialisten. Du jamais vu.

Krijgen we iets analoog in de USA?

Het leek erop dat zwarten a priori uitgesloten waren van de macht, en wel omwille van hun huidskleur. Het leek erop dat alleen trouwe supporters van de grote belangengroepen een greep konden doen naar het presidentsschap. Het leek erop dat de president, als puntje bij paaltje kwam, niet anders kon doen dan de vertrouwde politiek verder te zetten.

Met Obama lijkt iets anders zich aan te kondigen.

Ongetwijfeld heeft de man de beste commumicatie- en imagespecialisten ingehuurd. Maar hier is mogelijks meer aan de hand. De man weet perfect het verlangen naar verandering te incarneren. Zeker als je hem plaats naast het “grijze” en al te vertrouwde gelaat en discours van McCain.

Toegegeven, als je naar zijn voordrachten luistert dan hoor je meer algemene boodschappen dan precieze voorstellen. Maar is de eerste taak van de politicus niet om mensen samen te brengen, om hen moed te geven, om symbool te staan voor een project? De concrete invulling en uitwerking, daar zijn specialisten voor.

Indrukwekkend is dat reeds meer dan 3 miljoen eenvoudige mensen een gift gedaan hebben voor zijn campagne. In de maand september alleen is dat goed voor ruim 150 miljoen dollar.

En gisteren kondigde Colin Powell, topman van de Republicans, aan dat ook hij voor Democraat Obama zal stemmen.