Verschil

Op maandag 16 maart 2009, daags voor zijn vertrek naar Afrika, heeft Paus Benedictus een “Jaar voor de priesters” aangekondigd. Rechtstreekse aanleiding is de 150ste verjaardag van de dood van de heilige Pastoor van Ars, Jean-Marie Vianney.

Twee stukjes springen in het oog in de betreffende persmededeling van het Vaticaan.

Ten eerste: “de onmisbare strijd voor morele volmaaktheid die moet gevoerd worden in het het hart van elke priester. ”

De schandalen (“stenen des aanstoots”) waarmee de Kerk de voorbije jaren geconfronteerd is geworden illustreren op pijnlijke wijze hoe belangrijk deze oproep is en blijft.

De slotparagraaf is ook belangrijk. “De centrale plaats van Christus vraagt een juiste waardering van het priesterambt, zonder hetwelke er geen eucharistie zou zijn, geen zending en zelf geen Kerk. Het is noodzakelijk er op toe te zien dat “nieuwe structuren” of pastorale organisaties niet worden uitgedacht voor een tijdperk waarin het mogelijk zou zijn om “het te doen zonder” het gewijde ambt, op basis van een verkeerde interpretatie van de terechte promotie van de leken. Dit zou bijdragen tot een verdere verschraling van het priesterambt, en elke zogenaamde “oplossing” zou op een dramatische wijze de echte oorzaken van de problemen waarmee het ambt thans wordt geconfronteerd versterken.”

Ook dit, moeilijker bespreekbaar, gegeven dient onder ogen gezien te worden. Het is zonder meer een goed voor de Kerk dat leken duurzaam meer en belangrijker verantwoordelijkheden opnemen in de Kerk. Aldus kunnen zij de rijkdom en verscheidenheid van hun roeping en ervaring inbrengen in de kerkgemeenschap.

Dit mag evenwel niet ten koste te gaan van de eigen inbreng van de priesters in de christengemeenschap, in het bijzonder in de liturgie. Verschil tussen priesters en leken is geen probleem. Verschil is een rijkdom.