Liefde

Het heeft iets hemeltergend. Al die belangrijke dames en heren die het zichzelf en de wereld menen verplicht te zijn om de Paus en doorheen hem, de Katholieke Kerk, de les te spellen ivm hun leer inzake seksualiteit.

Gedurende zijn bezoek aan Afrika zal de Paus honderden bladzijden tekst voorgelezen hebben. En dat ene, inderdaad eerder onhandig geformuleerde, zinnetje wordt keer op keer geciteerd en als crimineel bestempeld. Alsof de hele katholieke traditie inzake opvoeding en beleving van liefde en seksualiteit zich beperkt tot een verbod of zou samen te vatten zijn in enkele woorden. Om nog te zwijgen over het massale concrete engagement op het terrein in de strijd tegen aids. Het is grotesk. Nauwelijks te geloven. Dit is pure dictatuur van de oppervlakkigheid.

De Kerk weigert de ervaring van de liefde te reduceren tot genitale seksualiteit. Net zoals zij weigert om die genitale seksualiteit te reduceren tot een consumptieproduct. Best wel vervelend in een consumptiecultuur. Best vervelend in samenlevingen die steeds scherper aanvoelen dat zij een ondraaglijk hoge prijs betalen voor hun tendens om de seksualiteitsbeleving te banaliseren. De koppige en uiterst genuanceerde boodschap van de Kerk wordt dan onuitstaanbaar want al te confronterend.

Er is geen gevaar dat de Kerk haar leer ten gronde zal “moderniseren” ter zake. Dit lijkt me niet aan de orde. Vraag is wel hoe de communicatie ter zake kan verbeterd worden. Het is zeker dat we te kort schieten in het uitwerken van begrijpelijke woorden en concepten om die zo kostbare schat van onze traditie uit te dragen naar de hedendaagse wereld. Maar het dient ook niet te verwonderen dat je op grote weerstand stuit als je drager bent van een boodschap die velen willen noch kunnen horen.

Interessant overigens om te merken dat die hevige reacties zich zo voornamelijk beperken tot Europa. De Afrikanen zijn alvast enthousiast over het bezoek van de Paus. En zij zijn de gastheren en het eerste bestemmelingen van de toespraken.