Waar de Kerk ons, gelukkig maar, van bevrijdt



Geloven, wat is dat eigenlijk? Aan de hand van 3 paradoxen probeer ik daar in deze serie van 7 posts iets over uit te leggen (6/7)


Paradox nr 3 (b):  Persoonlijke ervaring is fundamenteel voor geloof ó geloof  is ruimer dan eigen ervaring.

b. Mijn eigen geloof is maar een fractie van het geloof. Het geloof van de Kerk, is, gelukkig maar, veel ruimer dan mijn ervaring.

Talrijke generaties zijn ons vooraf gegaan; en vandaag de dag telt de katholieke Kerk zo’n 1,2 miljard mensen, verspreid over de gehele wereld. Ik mag mij, in geloof, overgeven en toevertrouwen aan het geloof van de Kerk. Vandaag zal mijn geloof een steunpunt zijn voor het zoeken en aarzelen van een ander, en morgen zal het omgekeerd zijn.

Ook dit kan bevrijdend zijn. Het bevrijdt van de “must” van de persoonlijke ervaring : ik zou maar kunnen  geloven wat ikzelf heb ervaren. Het voorbeeld van die gevangene (zie vorige bijdrage) is daar een extreme illustratie van. Het geloof van die zuster doet hem verlangen naar het geloof dat hijzelf eigenlijk nog niet echt heeft. Maar dat neemt niet weg dat dat verlangen perfect authentiek kan zijn en het begin kan zijn van een rijk en oprecht geloofsleven. Cf : het eigen (beperkte) geloof of gewoon maar verlangen naar geloof, als toegangspoort tot de ruime zee van het geloof van de Kerk-gemeenschap.

Cf de geloofsbelijdenis; kan ik die niet oprecht bidden als ik niet alles begrijp of zelf weerstand voel t.a.v. het een of het ander? Kan ik oprecht zijn met mezelf, pleeg ik geen verraad aan mijn verlangen naar authenticiteit als ik die vreemde dingen uitspreek zonder ze goed te begrijpen?  Neen, het gaat over de volheid van het geloof waarnaar ik enkel kan streven en verlangen. Het is een uitnodiging, een horizon waarnaar ik kan uitkijken en verlangen die ik misschien ooit zal bereiken, maar waarschijnlijk niet.

Nikolaas Sintobin sj

Reacties

Anoniem zei…
Dat kan ik niet mij overgeven aan het geloof van de kerk, overgave aan God is voor mij toch iets anders, gelukkig mag ik voor God zijn wie ik ben en mag ik in de kerk mijn eigen mening hebben...Mariette
Anoniem zei…
"kan ik die (geloofsbelijdenis) niet oprecht bidden als ik niet alles begrijp of zelf(s?) weerstand voel t.a.v. het een of het ander? Kan ik oprecht zijn met mezelf, pleeg ik geen verraad aan mijn verlangen naar authenticiteit als ik die vreemde dingen uitspreek zonder ze goed te begrijpen?" Inderdaad: neen, voor mij geldt dat ook. Ik verlang er misschien wel opzettelijk naar niet alles te begrijpen, ruimte laten voor het mysterie dat groter is dan mijn denkraam, noem ik dat. Vgl. het beeld voor de onbekende god in Athene dat Paulus aantrof. Iets dergelijks. God is groter en onbekender dan ik kan vermoeden. Ik geloof dat ik door dingen zomaar na te "kauwen" (zoals een kind op school een onbegrijpelijk versje) die de Kerk me voorhoudt, juist ook uiting geef aan mijn vertrouwen op en overgave aan God, die de Kerk geleid heeft en nog steeds leidt. Ik was vroeger protestant. Nog steeds merk ik dat er daar veel weerstand bestaat tegen Maria's positie binnen de Rkk. Dan denk ik: Als God het er niet mee eens was geweest had Hij de Kerk er allang van gezuiverd. Wat ik ook altijd een sterke van Paulus vindt is: de liefde gelooft alles. (1 Cor. 13) En tenslotte: als je worstelt met iets van de Kerk: de Bron is toegankelijk, het NT zelf. Het zal m.i. altijd mogelijk zijn Kerk en NT met elkaar in overeenstemming te brengen, want er kan geen echte (harde) tegenstelling zijn.
Anoniem zei…
Zeker mag je een eigen mening hebben, heb ik ook. Zie het karakter van Paulus, als iemand niet aan de leiband liep was hij het wel, vrijdenker en supercerebraal. En toch...? Misschien sluit overgave aan kerk en eigen mening hebben elkaar totaal niet uit. Vg. ook Kardinaal Newman.
Anoniem zei…
dank voor de denkertjes, maar ik heb nu eenmaal weerstand tegen veel dingen van de kerk, ik denk dat ik dat maar zal leren aanvaarden dat dat bij me hoort en me telkens opnieuw aan dat gegeven overgeven, Mariette
Anoniem zei…
Interessant. Want ik ben begonnen met het Nieuwe Testament, de kerk kwam pas veel later. Na het NT kwamen de Vaderspreuken, Imitatio, heiligenlevens, de regels als van Franciscus, Benedictus, Augustinus e.d., Joh. vt Kruis. Tenslotte de kerk zelf pas vanuit mijn lezing. Het lezen heeft me naar en in de kerk getrokken. Ik ben geleidelijk aan toch van de kerk gaan houden zoals zij is, tegelijk ook wel als een zeer wijde en ruime schaapskooi waarin ik mezelf durf zijn, waar ruimte is voor velen, zolang ik de zekerheid heb dat ik niet bots met de bron: het NT dus. Dat laatste blijft de norm voor mij. Maar ik meen dat het verschil tussen die norm en de kerk dus slechts schijnbaar is ofwel overbrugbaar, niet echt contradictoor, maar misschien soms wel paradoxaliter. Jammer dat we niet inhoudelijk kunnen zijn, ik ben nieuwsgierig geworden naar je weerstanddingen. Zijn die er niet altijd in een relatie intussen? Mantel der liefde kan uitkomst bieden? Vgl. die posting van Busse. Weerstand betekent: betrokkenheid, geïnvolveerd zijn. Van nood deugd maken? Ik heb ook weerstanddingen wel. Daar niet van.
Anoniem zei…
Voor mij is de Kerk ruimer dan de RKK, en geloven zowel een persoonlijke relatie met God als een zoeken/tasten/verlangen.
Dialoog en gesprek is naar mijn gevoel een wezenlijk aspect van een christelijke houding. Inter-esse. Een "dogma" ligt daarom moeilijk voor mijn beleving; een geloofsbelijdenis kan ik beluisteren, maar niet uitspreken als de woorden niet vanuit mijn overtuiging/beleving ontstaan.
Anoniem zei…
een wijde en ruime schaapskooi , vind ik mooi, weerstanden..... , misschien maakt Pastor Nicolaas daar ook eens een thema van, weerstand als betrokkenheid , troostvol...maar toch een rot gevoel om steeds mee klaar te komen en niet te gaan sjotten...Mariette
Anoniem zei…
ik kan je helemaal invoelen, Pastor Nicolas schrijft ook het verlangen om te geloven , ook daar begint mijn weerstand al...ik ga maar niet teveel op het gevoel van weerstand in , je lost dit met je verstand ook niet op, ik geloof dat je geloof mag krijgen, laat ik maar vragen om het te ontvangen, dit zit nog een stuk dieper in ons wezen dan een gevoel van verlangen, ingewikkeld is het wel..Mariette.
Anoniem zei…
Eigenlijk ervaar ik het geloof als iets dat heel dichtbij is in mijn dagdagelijkse zijn en beleving. Hoe ga ik om met alles wat tegen mij(n natuurlijke neigingen) ingaat, dat vooral. Hoe ga ik om met iemand die mij rancuneus of boos wil maken of die mij ergert en stresst. Hoe beweeg ik mij tussen en te midden van ruziënde familieleden. Hoe ga ik om met bekoringen. Hoe bid ik zodanig dat ik ook vertrouw, want geloven en vertrouwen is bij mij niet hetzelfde. Hoe ga ik zo door het leven dat ik God echt als vriend naast mij weet ook al voel ik Hem tijden lang niet of nauwelijks. Kerkgang inspireert me wel, maar staat toch verder weg. Ik ben in de wereld niet in het klooster. Mijn wezen is met vallen en opstaan gericht op willen luisteren naar de woorden die Jezus spreekt over hoe Hij wil dat ik omga met mensen, mezelf, de dingen. De kerk is daarbij een belangrijke leerschool ook omdat steeds het zelfoffer in het middelpunt gesteld wordt. Jezus' zelfoffer, maar ook onze plicht of wil tot navolging. "Bidt broeders en zusters dat ons offer...." Dat is niet alleen die 1 of 2 euro en ook niet kerkbalans. Pastoor Frans As zei vanmorgen: het heidendom zegt: jij moet je voor mij offeren, het christendom: ik wil me voor jou offeren. Heel wezenlijk natuurlijk, zo wezenlijk dat het de hele dag bij je moet zijn, lijkt me.
Anoniem zei…
dank, Mariette