Goede raad van Ignatius bij het doen van schenkingen


Mossen Claret, een welstellende vriend van Ignatius uit Barcelona, gaat naar zijn einde toe. Ignatius vraagt aan  Jaime Cazador die zich om hem bezorgd maakt, dat hij hem zou helpen op de beste manier afstand te doen van zijn vele goederen (februari 1536).

Daar hij geen kinderen heeft, en ook geen dichte familie aan wie hij, volgens de wet, zijn goederen moet nalaten, lijkt me zonder enige twijfel de beste oplossing, en ook de meest wijze, deze terug te schenken aan diegene van wie hij dit alles heeft gekregen, namelijk onze universele Gever, Leider en Heer, zodat zij kunnen aangewend worden voor rechtvaardige en heilige liefdadigheidswerken.

En het is beter dat hij al wat hij kan reeds in dit leven wegschenkt dan daarna. ...

De heilige Gregorius, waar hij het heeft over de graden van volmaaktheid, vermeldt er in dit verband twee. Vooreerst een mens kan al wat hij bezit afstaan aan zijn ouders en aan zijn verwanten, om dan Christus onze Heer te volgen. Doch hij beschouwt als een hogere graad dat men datgene waar men afstand van doet aan de armen zou schenken, volgens de raad : ‘wil je volmaakt zijn …’ (Mt 19, 21)

Wat ik zou zeggen is dit. Het is beter je bezit aan de armen te schenken, wanneer de nood van je ouders minder groot is dan die van de armen die jouw verwanten niet zijn. Maar wanneer hun nood even groot is, dan moet je meer doen voor je ouders dan voor de anderen.

Reacties

Anoniem zei…
Dat is heel veel eisend! En in eerste instantie beaamt mijn gevoel deze visie. En toch... als je dit zou doorvoeren als ouder met kinderen kan het wel tot torenhoge ruzies leiden. Want de nood van de ander (ook van je kinderen) is een relatief begrip. Wat is een minimumbezit om over geen 'nood' te spreken.
Als lid van een gemeenschap lijkt me dit een meer haalbare, realiseerbare houding. Is het ook daar niet zo dat de erfenis van de ouders naar de kinderen gaat en vervolgens daar naar de kloostergemeenschap indien één van de kinderen daar verblijft? Of kan je dit als kloosterling kiezen?
Idd veeleisend ... Armoede wordt niet voor niets hoog aangeprezen door het Evangelie.

Wel is het goed om op te merken dat in de situatie waarin Ignatius de raad geeft, het gaat over een persoon die geen kinderen of naaste familie heeft.

In het religieuze leven heb je uiteenlopende systemen. Bij ons jezuïeten is het zo dat je als religieus, uiteraard, je erfrecht behoudt. Maar eens je de erfenis gekregen hebt moet je je, ingevolge de gelofte van armoede, wel ontdoen van je erfenis. En wel op een definitieve manier. Concreet betekent dit dat het bv niet de bedoeling is dat je je erfenis zou schenken aan een broer of een zus opdat jou er dan regelmatig iets van zouden doorgeven. Eventueel kan je het wel aan je broer of zuster geven indien die echt noodlijdend zijn. Vaak is het zo dat de jezuïet zijn erfenis overmaakt aan de Orde die dit dan gebruikt voor haar goede werken.
Anoniem zei…
Bij het weggeven zul je heel goed na moeten denken of je niet iemand onrecht doet door hem of haar iets te onthouden. Ik meen dat je je heel goed moet laten adviseren door integere en zuivere denkers/beoordelaars van jouw specifieke situatie. Broekzak-vestzak kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn inderdaad. Dus aan je breor geven om vervolgens een maandwedde te blijven innen. Maar stel dat 1 van je kinderen nare schulden heeft en de andere niet? Daar ligt het al ingewikkeld. Of dat ze allen verschillend hoeveelheden schuld hebben zodat je de een wel geheel kunt saneren, maar de andere slechts ten dele? Dan is er nog de lastigheid van allerlei goede doelen die je graag zou ondersteunen, maar waarvan dan blijkt dat er heel veel geld naar de bazen gaat, ten koste van de geloofwaardigheid. Ik ben blij dat ik dit probleem niet heb. Geld kan zijn als het pleistertje in het vliegtuig in Kuifje en de juwelen van Bianca Castafiori dacht ik, je komt er soms maar moeilijk, of in elk geval op volkomen verantwoorde wijze moeilijk vanaf. Maar het zelf willen behouden is ook geen goede oplossing voor de navolger van Christus.
Anoniem zei…
Armoede is voor mijn part geen deugd op zich. Gulheid wel.
Schenken is meer dan 'geven'.
Schenken is hartverwarmend, langs beide kanten, of het nu om materiële zaken gaat of andere (aandacht, vriendschap, scholing, begrip, geduld, respect, enz ...)
De nood van de ander mag het criterium zijn, ook voor de 'hoeveelheid'. Een goed evenwicht vinden is wel de kunst, want je moet jezelf niet tekort doen, niet naïef zijn ook niet, gewoon graag 'optimaliseren' van wat beschikbaar is. Amaai, mocht dat lukken, af en toe, en hoe langer hoe beter...
Anoniem zei…
Armoede, kuisheid en gehoorzaamheid zijn geen deugden misschien in de zin van de bekende lijstjes: goddelijke, kardinale en alle bijbehorende onderverdelingen of aftakkingen. Het zijn evangelische raden. Ik vind dit een moeilijk punt. Gedwongen armoede is zeker geen deugd, maar een noodsituatie, maar gezochte en gewilde armoede omwille van de gelijkvormigheid met Hem die van zichzelf zei: de vossen hebben holen, de vogels nesten, maar ik heb minder dan Jacob die in elk geval nog een steen had om zijn hoofd op neer te leggen? Is niet alles wat wij door Gods genade doen om meer op Jezus te lijken vanzelf deugd? In feite kunnen wij niet Jezus in iets navolgen zonder deugd, want Hij was één en al deugd, de belichaming en de voltooiïng van alle deugden. Als je jezelf tekort doet, subjectief dus, word je sacherijnig en kan dat nooit een deugd zijn. Dat heeft geen zin. Maar arm en bezitloos zijn en werkelijk vanuit je hart zeggen: uw genade is mij inderdaad genoeg?

Meest gelezen

Hoe een capucino het verschil kan maken als je van de ene dag op de andere invalide wordt: het getuigenis van Jurjen

Bestaat atheïsme echt? Het antwoord van Lode Van Hecke, abt van Orval

Begeleiding genieten: een dubbelgeschenk (1/4)

Het sterfbed als leessleutel voor de ontmoeting met Jezus - homilie van Nikolaas Sintobin sj