Waarin verschilt het christendom van jodendom en van islam?
Gisteren ging ik voor in de wekelijkse eucharistieviering voor de studenten van Leuven. Hieronder vindt u mijn homilie. Een tijdje geleden hadden we in onze gemeenschap een gesprek over hoe, in onze cultuur, het Evangelie beleven en verkondigen. Een medebroeder zei dat hij onze tijd net daarom zo ongelofelijk boeiend vond. Immers, het verdwijnen van de christelijke cultuur, van het “normaal zijn” van het christen zijn, maakt dat we ons opnieuw, en wel in alle vrijheid, de vraag kunnen stellen: wat betekent het nu eigenlijk om christen te zijn. Deze vraag wordt nog pertinenter door de groeiende aanwezigheid van andere godsdiensten in onze contreien: wat is typisch aan het christendom, of nog, wat onderscheidt ons geloof van andere religieuze tradities. Het ligt hem niet in de moraal. Die fameuze christelijke waarden en normen, die bestaan eigenlijk niet. Preciezer, er bestaan geen typisch of exclusief christelijke waarden. In andere godsdiensten vind je dezelfde morele...

Reacties
De betekenis van 'ego' is 'denkende zelf'. Baby's hebben een ontluikende denkende zelf - zelfbewust zijn ze op dat moment zeker nog niet - op dat moment kunnen zij per definitie dan ook niet egoïstisch zijn.
Het grijpen naar de fopspeen is niet meer dan een gehoorgeven aan de instinctmatige zuigreflex. En het bemachtigen ervan gebeurt door een ontluikend-denkend experiment. Dat kunnen wij gerust goed gedrag noemen en hoeven wij helemaal niet te problematiseren.
Het slechte gedrag van de mens heeft een psychologische oorsprong en niet een instinctmatige. In normale (gezins-)omstandigheden blijkt dan ook dat echt en bewust egoïsme veel later optreedt.