Meneer Leo (2)

Gisteren kon u iets lezen over "Meneer Leo". Vandaag laat ik "Meneer Leo" zelf aan het woord.

Vrijheid

Dit woord doet mensen “binnen en buiten de muren” dromen. Waarover?

Over “ontsnappen”, “gijzelingen” en “netten spannen”…? Kunnen doen en laten wat ik wil? Geen geboden of verboden, geen bindende keuzen, geen betutteling? Geen verantwoording hoeven af te leggen voor de meest pietluttige details? Alleen mezelf als maatstaf?

Maar het woord raakt ook een dieper verlangen in onszelf. Een verlangen naar authenticiteit, naar mezelf zijn zoals ik ben. Mogen thuiskomen bij mezelf. Ik merk echter dat bij onze gedetineerden deze gevoelens vaak totaal afwezig zijn of weggedrukt worden.

Door de ontmoetingen of de gesprekken die ze met ons aalmoezeniers hebben komen de gedetineerden geleidelijk aan terug thuis bij hun diepere zelf. Ze voelen zich “erkend” als persoon. En die “erkenning” werpt een ander licht op henzelf, op hun leven en op de verantwoordelijkheid die ze dragen. In het licht van die “erkenning” wordt men terug méér mens.

We stoten vandaag vaak op het vooroordeel dat het geloof onze menselijke autonomie en onze zelfontplooiing in de weg staat. Mijn ervaring als aalmoezenier in de gevangenis is juist dat het geloof, en de persoonlijke ontmoeting met God, onze mensen die er verblijven, juist een stukje waardigheid geeft en hen in feite terugschenkt aan zichzelf. En het is soms niet te geloven hoe dàt krachten in mensen kan wakker maken.

Dat wij vanuit onze taak mensen mogen blijven aanmoedigen om te leven naar de vrijheid toe die God voor ieder van ons heeft weggelegd.