Jeruzalem
In het boek “surprised by joy” beschrijft C. S. Lewis de zoektocht die hem gebracht heeft tot het christelijke geloof. De vreugde speelt daar een centrale rol in. De laatste regels van deze spirituele autobiografie worden er des te sterker door.
“Welnu, om te besluiten, wat is er geworden van de “Vreugde”? Immers, per slot van rekening, is dit het belangrijkste onderwerp van dit verhaal. Eerlijk gezegd, sinds ik christen geworden ben heeft dit onderwerp voor mij bijna alle belang verloren. In tegenstelling tot Wordsworth, beklaag ik me overigens niet dat wat ik vluchtig gezien heb verdwenen is. Voor zover het waard is om gezegd te worden, ik geloof dat ik de bevlieging van weleer, de zachtheid vermengd met de bitterheid van voorheen, even vaak en even duidelijk gevoeld heb na mijn bekering als in om het even welke andere periode van mijn leven. Maar ik weet nu dat die ervaring, opgevat als een persoonlijke geestesgesteldheid, nooit het belang heeft gehad dat ik er vroeger aan hechtte. Ze was maar belangrijk in de mate dat ze verwees naar iets anders, buiten mij. Wanneer ik aan dat iets twijfelde, nam datgene dat er naar verwees uiteraard meer plaats in mijn denken in. Als we met vrienden verloren lopen in de bossen, krijgt het opmerken van een wegwijzer een aanzienlijk belang. Wie hem als eerste ziet roept luid: “Kijk!”. Iedereen gaat rond de wegwijzer staan en kijkt er gespannen naar. Maar eenmaal je de juiste weg gevonden hebt en je nog van tijd tot tijd wegwijzers tegenkomt, stoppen we niet meer om er naar te kijken. Ze bemoedigen ons en we zijn de overheid die ze daar geplaatst heeft dankbaar. Maar we stoppen niet meer om er naar te kijken of toch niet meer met zo veel nadruk; zeker niet op die weg, zelf niet als de wegwijzer van zilver is en de letters van goud. “Het is naar Jeruzalem dat wij willen gaan.”
Wat overigen niet belet dat ik me er vaak op betrap dat ik aan de kant van de weg blijf staan en kijk naar voorwerpen van minder belang."
“Welnu, om te besluiten, wat is er geworden van de “Vreugde”? Immers, per slot van rekening, is dit het belangrijkste onderwerp van dit verhaal. Eerlijk gezegd, sinds ik christen geworden ben heeft dit onderwerp voor mij bijna alle belang verloren. In tegenstelling tot Wordsworth, beklaag ik me overigens niet dat wat ik vluchtig gezien heb verdwenen is. Voor zover het waard is om gezegd te worden, ik geloof dat ik de bevlieging van weleer, de zachtheid vermengd met de bitterheid van voorheen, even vaak en even duidelijk gevoeld heb na mijn bekering als in om het even welke andere periode van mijn leven. Maar ik weet nu dat die ervaring, opgevat als een persoonlijke geestesgesteldheid, nooit het belang heeft gehad dat ik er vroeger aan hechtte. Ze was maar belangrijk in de mate dat ze verwees naar iets anders, buiten mij. Wanneer ik aan dat iets twijfelde, nam datgene dat er naar verwees uiteraard meer plaats in mijn denken in. Als we met vrienden verloren lopen in de bossen, krijgt het opmerken van een wegwijzer een aanzienlijk belang. Wie hem als eerste ziet roept luid: “Kijk!”. Iedereen gaat rond de wegwijzer staan en kijkt er gespannen naar. Maar eenmaal je de juiste weg gevonden hebt en je nog van tijd tot tijd wegwijzers tegenkomt, stoppen we niet meer om er naar te kijken. Ze bemoedigen ons en we zijn de overheid die ze daar geplaatst heeft dankbaar. Maar we stoppen niet meer om er naar te kijken of toch niet meer met zo veel nadruk; zeker niet op die weg, zelf niet als de wegwijzer van zilver is en de letters van goud. “Het is naar Jeruzalem dat wij willen gaan.”
Wat overigen niet belet dat ik me er vaak op betrap dat ik aan de kant van de weg blijf staan en kijk naar voorwerpen van minder belang."
Reacties