Normaal

Ik was bijna verveeld. Fien bleef de gastenkamer maar verder in orde maken: het bed zo mooi dekken als mogelijk, een fles water op het nachtkastje met een glas ernaast, uitleg over de wekker, de radio en de verwarming, nog een extra hoofdkussen …

Toen ik haar zei dat ik onder de indruk was van haar goede zorgen, zei mijn petekindje, in wiens gezin ik te gast was, met een brede glimlach: “Jij hebt me daarnet een mooi cadeau gegeven. Dan is het toch normaal dat ik ook iets voor jou doe.”

Inderdaad. Eigenlijk is dit normaal. Als je dankbaar bent, bewust en blij om alles wat je gekregen hebt en krijgt, dan is het een normale reactie om ook zelf iets te willen terug geven en -doen. Het kind had dit juist aangevoeld en verwoord.

Dit is ook een basisdynamiek van het gelovige leven: de dankbaarheid om het geschenk van het leven maakt vreugdevol. Er ontstaat een tegenbeweging die maakt dat je wil gaan gelijken op die goedheid en schoonheid. Op jouw beurt wil je iets van de ontvangen genade teruggeven aan de Gever en delen met anderen.

Zo zegt ook Ignatius het in de slotmeditatie van de Geestelijke Oefeningen: “Wie liefheeft geeft en deelt mee wat hij heeft of van hetgeen hij heeft of vermag aan wie hij liefheeft, en zo ook omgekeerd, wie geliefd wordt aan wie hem liefheeft.” (G.O. nr 231)