dank voor "weet je het zelf wel" heel duidelijk voorgesteld. Kan "begin je gebed" niet openen in "Gewijde ruimte". Hopelijk later wel.
Bekkeneel zei…
Op basis van mijn christen zijn weet en geloof ik dat de levende Heer in mij zit. Dus de eeuwige God caritas et amor. Af en toe gluurt Hij in mij even naar buiten vanuit het graf van mijn hart, door een kier van de steen. Dan lijkt de steen een beetje weggerold te worden en klaar ik op. Dan voel ik vreugde, kracht en hoop. Ik word dan doorstroomd door liefde ook. Mijn knorrigheid verdwijnt als de nevels en kwade dampen van een moeras dat in de macht is van de Zwarte Vleer (Toonder). Ik verbaas mij er dan over dat alle aanleidingen tot die knorrigheid onzin waren. Het zat allemaal tussen mijn eigen oren, maar dat kon ik niet zien. Mijn eigen negativiteit schilderde alles boos en donker. Ik zie dan bv. geen buitenlanders, alleen geliefde medezielen in hetzelfde schuitje als ik: op weg naar het oordeel. Ik houd van ze en bid dat ze Jezus mogen leren kennen, maar tegelijk denk ik: dan moet je Hem wel eerst eens in jezelf even uit dat grafhart laten komen, zodat er iets van Hem zichtbaar wordt in jouw leven. Hij klopt om binnengelaten te worden in mijn leven, maar dat is hetzelfde als dat Hij klopt aan de binnenkant van het graf om buiten gelaten te worden. Maar ja, die steen. Wie kan hem wegrollen? Hij wil wel graag opstaan, maar ik lijk zelf de steen op zijn plaats te houden, zodat Jezus wel leeft achter de steen, maar toch niet echt handen en voeten in mij kan krijgen, niet geheel opstaat en alle ruimte krijgt die Hij wil en waar Hij recht op heeft omdat Hij voor mij gestorven is. Ik laat Hem niet Zichzelf worden. Waarom doe ik dat toch (niet)? Waarom laat ik niet toe dat de steen weggerold wordt? Waarom blijf ik maar kiezen voor een onvolledig leven, een half uit de aarde gezongene? (Slauerhoff, Het eind van het lied) Als kind had ik een libelle die half uit de cocon gekropen was en toen gestorven. Hij had dus nooit gevlogen en ging al dood. Zijn metamorfose was mislukt, hij had de wedergeboorte niet overleefd en was gestorven in de woestijn. Triest. Moge de Heer zich over mij ontfermen en mij aansporen tot grote ijver om te groeien in nederigheid en overgave zodat ik het lot van die arme libelle niet hoef te delen. De steen voor mijn hart is mijn ikzucht, hij zal vanzelf wegrollen als ik maar bereid ben klein te worden, te worden als een kind. Dan kan Jezus vliegen als een enorme libelle en mag ik tussen zijn schouders zitten als Niels Holgersson. Wat zal ik genieten en wat zal alle genot dat ik om Hem losgelaten zal hebben verbleken en vergeten zijn en blijken minder dan niets te zijn geweest, bedrog dat mijn ware leven blokkeerde.
Vandaag vieren we het feest van de Drie Koningen. Het mooiste gedicht dat ik ken over deze mysterieuze heren is van T.S. Eliot. Hieronder kunt u Elliot zelf zijn gedicht horen voorlezen. De oorspronkelijke tekst in het Engels wordt gevolgd door de virtuoze vertaling van Martinus Nijhoff. Klik hier of op onderstaande afbeelding om TS Eliot te beluisteren. Journey of the Magi ( Nederlandse vertaling hieronder) "A cold coming we had of it, Just the worst time of the year For a journey, and such a long journey: The way was deep and the weather sharp, the very dead of winter." And the camels galled, sore-footed, refractory, lying down in the melting snow. There were times we regretted the summer palaces on slopes, the terraces, And the silken girls bringing sherbet. Then the camel men cursing and grumbling and running away, and wanting their liquor and women, And the night-fires gong out, and the lack of shelters, And the cities hostile and the towns unfriendly ...
Op maandag 19 januari 2026 hebben drie Amerikaanse kardinalen een verklaring gepubliceerd omtrent de buitenlandse politiek van Donald Trump. In deze hoogst uitzonderlijke verklaring stellen zij de buitenlandse politiek van de Amerikaanse president aan de kaak en roepen ze hem op terug te keren naar het "morele kompas". Ze verwijzen daarbij uitvoerig naar paus Leo. Ik vertaalde voor u de oorspronkelijke tekst. Het uitstippelen van een morele visie op het Amerikaanse buitenlands beleid In 2026 is de Verenigde Staten verwikkeld geraakt in het meest diepgaande en aangrijpende debat over de morele grondslag van Amerika’s handelen in de wereld sinds het einde van de Koude Oorlog. De gebeurtenissen in Venezuela, Oekraïne en Groenland hebben fundamentele vragen opgeroepen over het gebruik van militaire macht en over de betekenis van vrede. De soevereine rechten van naties op zelfbeschikking blijken uiterst kwetsbaar in een wereld van steeds grotere vuurhaarden. Het afwegen van het ...
Goedheid en liefde, hoe discreet en ongekend ze ook zijn, laten uiteindelijk hun sporen na. Voor altijd. Waarnaar ruik jij? Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit heerlijk kortverhaal te bekijken .
Wie zijn de mensen die het meest invloedrijk zijn geweest in je leven? Ben je er blij mee, of niet echt? Is er iets dat je (toch) (bijzonder) dankbaar stemt over die mensen? Wat heb je van geleerd? Klik hier of op onderstaande afbeelding om te kijken naar dit videootje.
Wie Ignatius van Loyola zegt, zegt onderscheiding van de geesten . In deze serie bespreek ik uiteenlopende aspecten van deze ruggengraat van de ignatiaanse spiritualiteit. Meer in het bijzonder over wat te doen als het je niet goed gaat. (6/13) Drie mogelijke verklaringen waarom je je droef voelt (1/3) Eerste mogelijke oorzaak . Het kan zijn dat we te weinig op het scherp van de snee leven. We geven onszelf niet de middelen om door te stoten tot de kern, tot datgene waarin we nochtans geloven en waarvoor we verlangen te kiezen. We leven te zeer in oppervlakkigheid (luiheid, gemakzucht, niet consequent zijn, drukte, mondaniteit, materialisme, …). Niet echt verwonderlijk dat we hierin weinig voldoening vinden. Ten slotte kan je maar oogsten wat je zaait. Deze eerste oorzaak gaat dus over zaken die we zelf in de hand hebben. Hier gaat het over onze eigen vrijheid en verantwoordelijkheid.
Wie Ignatius van Loyola zegt, zegt onderscheiding van de geesten . In deze serie bespreek ik uiteenlopende aspecten van deze ruggengraat van de ignatiaanse spiritualiteit. Meer in het bijzonder over wat te doen als het je niet goed gaat. (5/13) Geduld en vertrouwen Het is eigen aan de persoon die zich slecht voelt, dat hij ongeduldig wordt. Droefheid is van nature onverenigbaar met geduld. Vandaar dat Ignatius uitnodigt om je bewust te oefenen in geduld. Het is evenwel niet alleen typisch voor de droefheid om ongeduldig te maken. Het is ook eigen aan gevoelens van droefheid en leegte dat ze je doen denken dat ze gaan blijven duren. De hele toekomst wordt zwart. En nochtans mag je er op vertrouwen dat het niet zal blijven duren. Na regen komt zonneschijn. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat dit voor jou niet zou gelden. Ook dit maakt deel uit van het vertrouwen in de werking van de Goede Geest van God die uiteindelijk, als de mens dit toelaat, steeds het la...
Na Ignatius van Loyola is Theresia van Lisieux mijn favoriete heilige. Onderstaand citaat uit haar autobiografie vind ik heel bijzonder. Het is in de karmel niet altijd mogelijk de woorden van het Evangelie naar de letter in de praktijk te brengen. Soms moet je vanwege je bezigheden wel eens een kleine dienst aan iemand weigeren. Maar als de liefde tot de naaste in de ziel diep wortel geschoten heeft, is dat ook uiterlijk te zien. Je kunt op een zo minzame manier iets weigeren wat je niet geven kunt, dat die weigering net zoveel plezier doet als de gave.
Deze man heeft een uitstekend idee. Hij doet al wat hij kan om het te realiseren. Het wordt een volledige mislukking. Noodgedwongen moet hij het uit handen geven. Uiteindelijk blijkt het toch te lukken. Nog veel beter dan hij zelf had kunnen doen. Wat de windzaaier zelf niet kon, wordt hem zomaar gegeven. Roept dit bij jou herinneringen op? Zijn er zaken in jouw leven die onmogelijk leken en die op een goede dag toch werkelijkheid zijn geworden? Klik hier of op onderstaande afbeelding om te kijken naar deze mooie tekenfilm
Anthony de Mello sj vertelde de volgende anekdote: Het gevaar van wat religie kan aanrichten komt heel mooi naar voren in een verhaal verteld door kardinaal Martini, aartsbisschop van Milaan. Het verhaal gaat over een Italiaans koppel dat gaat trouwen. Zij hadden een afspraak met de pastoor om een kleine receptie te houden op de binnenplaats vlak naast de parochiekerk. Maar het begon te regenen en ze konden de receptie niet buiten houden. Toen zeiden ze tegen de priester: "Is het goed wanneer we de receptie in de kerk houden?" Het idee van een receptie in de kerk beviel meneer pastoor niet, maar het jonge stel zei: "We eten een stukje taart, zingen een liedje, drinken een beetje wijn en gaan dan naar huis." Zo werd de pastoor overgehaald. Maar, levenslustige Italianen als ze waren, dronken ze een beetje wijn, zongen een liedje, dronken toen nog wat meer wijn en zongen nog meer liedjes en binnen een half uur was er een groot feest in de kerk. Iedereen had het naar ...
Reacties
heel duidelijk voorgesteld.
Kan "begin je gebed" niet openen in "Gewijde ruimte". Hopelijk later wel.
Als kind had ik een libelle die half uit de cocon gekropen was en toen gestorven. Hij had dus nooit gevlogen en ging al dood. Zijn metamorfose was mislukt, hij had de wedergeboorte niet overleefd en was gestorven in de woestijn. Triest.
Moge de Heer zich over mij ontfermen en mij aansporen tot grote ijver om te groeien in nederigheid en overgave zodat ik het lot van die arme libelle niet hoef te delen. De steen voor mijn hart is mijn ikzucht, hij zal vanzelf wegrollen als ik maar bereid ben klein te worden, te worden als een kind. Dan kan Jezus vliegen als een enorme libelle en mag ik tussen zijn schouders zitten als Niels Holgersson. Wat zal ik genieten en wat zal alle genot dat ik om Hem losgelaten zal hebben verbleken en vergeten zijn en blijken minder dan niets te zijn geweest, bedrog dat mijn ware leven blokkeerde.