Blaren

Deze zomer vond opnieuw de Loyolatoch plaats. Een pelgrim-student blikte terug op zijn ervaring voor www.jezuieten.org. Hier heeft u alvast een voorsmaakje.

“Elke dag was je bezig met een ander thema, geïnspireerd aan de Geestelijke Oefeningen van Ignatius van Loyola. In het pelgrimsboekje kreeg je daartoe ook enkele schriftlezingen en andere teksten mee. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat de teksten in het pelgrimsboekje me soms niet echt raakten (of misschien de kans daartoe niet kregen). Een spinnetje dat haar web vlak naast me maakte, een rups die door het gras bewoog,… Het minste was genoeg om me af te leiden! Uit ervaring weet ik dat het beter is om in zulke gevallen niét radicaal daartegen in te gaan, maar je gedachten liefdevol en rustig terug bij de tekst te brengen. Soms lukte me zelfs dat niet. Dan gebruikte ik de tijd die we kregen om te bezinnen (te mediteren, te bidden, wat je wil) om naar de landschappen te kijken. Te zijn.

De liefdevolle kracht van God in de medemens, Jezus, vond ik bijvoorbeeld in de mensen van de kookploeg, die ’s avonds zorgden voor een lekker maal. In de mensen van de logistiek, die ervoor zorgden dat we ’s avonds konden douchen en naar het toilet gaan. In de jezuïet-begeleider van ons groepje, die echt medepelgrim was, en ons liet delen in zijn zorgen en vreugden. Maar ook, voor mij persoonlijk, in de verpleegster die vanaf dag 3 dagelijks mijn blaren verzorgde. Geloof me, het waren er véél. En steeds weer deed ze dat met de glimlach.

Wat me ook bijblijft is een bepaalde eucharistieviering in het grasveld. Achter ons het kerkje waar we die nacht zouden slapen, voor ons de priester met een geïmproviseerd altaar, en achter hem een majestueus berglandschap. Onze liederen en gebeden richtten we tot die schepping; dìe schepping als één grote Kerk. Want elke plaats, waar ook ter wereld, kan een plaats zijn waar we God kunnen vinden.”