Twijfel kan een belangrijk
onderdeel zijn van godsgeloof. Twijfel is eerlijk. Zonder momenten van twijfel
blijft de ruimte voor groeiend vertrouwen en geloof al te beperkt.
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
Reacties
Anoniem zei…
Twijfel kan je ook een zwerver maken en dat komt ook niet ten goede.
Anoniem zei…
Ik heb een prof gehad vroeger die zei dat twijfel een teken van intelligentie is, dus ik heb de twijfel niet uit mijn leven verbannen maar ben gaan werken aan beter kunnen kiezen in twijfel. Ivo
Anoniem zei…
Onzin. Twijfel is een symptoom van een zwak geloof.
Anoniem zei…
Ik meen dat je moet oppassen met te eenzijdig denken volgens de oude natuur. Als je in de psalm leest: Gij weefde mij in de moederschoot enz. dan is het een valkuil om er meteen open ruggetjes en hazenlippen bij te halen, althans dat kan het zijn. Of als je alle schepsels beziet met hun eigenaardige vormen, hun volstrekte gedrochtelijkheid soms, hun schadelijkheid ook, kun je denken: ja maar is dat nu echt een heel bewust geknutseld geheel door een intelligente, steeds alerte en kiezende God? Zo van: laat ik bij dit hagedisje hier achter het voorpootjes nog een paar aardige vlekjes doen.Of laat ik deze paddenstoel nu eens zeer giftig maken en hem tegelijk sterk doen gelijken op een eetbare? Zo denken kan dood lopen in twijfel. Daarom focus ik zelf altijd liever op wat de zonde in mij verwoest heeft en hoe ik daar van weggetrokken en gered ben inderdaad door de openbaring van en het geloof in Jezus in mijn leven. Dan kan ik onmogelijk twijfelen. Het werkende, reinigende, verlichtende geloof dat mij veranderd heeft van een dode door de zonde, naar een echt mens. Van een keiharde egoïst naar iemand die altijd zoveel mogelijk open staat voor de noden van de ander. Dat is voor eens en voor altijd boven alle twijfel verheven omdat ik weet wie ik geweest ben. En de rest? Ondergeschikt, niet te veel vragen stellen, maar geloven als een kind: Ja Vader! Zegt Carlo Carretto en ik zeg het van harte mee. Niet twijfelen, maar werkelijk geloven dat wij om heilig te kunnen zijn lang niet alles hoeven te snappen, zolang wij maar snappen dat we ons eigen ik met de driften en het egoïsme moeten kraken.
Vandaag vieren we het feest van de Drie Koningen. Het mooiste gedicht dat ik ken over deze mysterieuze heren is van T.S. Eliot. Hieronder kunt u Elliot zelf zijn gedicht horen voorlezen. De oorspronkelijke tekst in het Engels wordt gevolgd door de virtuoze vertaling van Martinus Nijhoff. Klik hier of op onderstaande afbeelding om TS Eliot te beluisteren. Journey of the Magi ( Nederlandse vertaling hieronder) "A cold coming we had of it, Just the worst time of the year For a journey, and such a long journey: The way was deep and the weather sharp, the very dead of winter." And the camels galled, sore-footed, refractory, lying down in the melting snow. There were times we regretted the summer palaces on slopes, the terraces, And the silken girls bringing sherbet. Then the camel men cursing and grumbling and running away, and wanting their liquor and women, And the night-fires gong out, and the lack of shelters, And the cities hostile and the towns unfriendly ...
Op maandag 19 januari 2026 hebben drie Amerikaanse kardinalen een verklaring gepubliceerd omtrent de buitenlandse politiek van Donald Trump. In deze hoogst uitzonderlijke verklaring stellen zij de buitenlandse politiek van de Amerikaanse president aan de kaak en roepen ze hem op terug te keren naar het "morele kompas". Ze verwijzen daarbij uitvoerig naar paus Leo. Ik vertaalde voor u de oorspronkelijke tekst. Het uitstippelen van een morele visie op het Amerikaanse buitenlands beleid In 2026 is de Verenigde Staten verwikkeld geraakt in het meest diepgaande en aangrijpende debat over de morele grondslag van Amerika’s handelen in de wereld sinds het einde van de Koude Oorlog. De gebeurtenissen in Venezuela, Oekraïne en Groenland hebben fundamentele vragen opgeroepen over het gebruik van militaire macht en over de betekenis van vrede. De soevereine rechten van naties op zelfbeschikking blijken uiterst kwetsbaar in een wereld van steeds grotere vuurhaarden. Het afwegen van het ...
Goedheid en liefde, hoe discreet en ongekend ze ook zijn, laten uiteindelijk hun sporen na. Voor altijd. Waarnaar ruik jij? Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit heerlijk kortverhaal te bekijken .
Wie zijn de mensen die het meest invloedrijk zijn geweest in je leven? Ben je er blij mee, of niet echt? Is er iets dat je (toch) (bijzonder) dankbaar stemt over die mensen? Wat heb je van geleerd? Klik hier of op onderstaande afbeelding om te kijken naar dit videootje.
Wie Ignatius van Loyola zegt, zegt onderscheiding van de geesten . In deze serie bespreek ik uiteenlopende aspecten van deze ruggengraat van de ignatiaanse spiritualiteit. Meer in het bijzonder over wat te doen als het je niet goed gaat. (6/13) Drie mogelijke verklaringen waarom je je droef voelt (1/3) Eerste mogelijke oorzaak . Het kan zijn dat we te weinig op het scherp van de snee leven. We geven onszelf niet de middelen om door te stoten tot de kern, tot datgene waarin we nochtans geloven en waarvoor we verlangen te kiezen. We leven te zeer in oppervlakkigheid (luiheid, gemakzucht, niet consequent zijn, drukte, mondaniteit, materialisme, …). Niet echt verwonderlijk dat we hierin weinig voldoening vinden. Ten slotte kan je maar oogsten wat je zaait. Deze eerste oorzaak gaat dus over zaken die we zelf in de hand hebben. Hier gaat het over onze eigen vrijheid en verantwoordelijkheid.
Wie Ignatius van Loyola zegt, zegt onderscheiding van de geesten . In deze serie bespreek ik uiteenlopende aspecten van deze ruggengraat van de ignatiaanse spiritualiteit. Meer in het bijzonder over wat te doen als het je niet goed gaat. (5/13) Geduld en vertrouwen Het is eigen aan de persoon die zich slecht voelt, dat hij ongeduldig wordt. Droefheid is van nature onverenigbaar met geduld. Vandaar dat Ignatius uitnodigt om je bewust te oefenen in geduld. Het is evenwel niet alleen typisch voor de droefheid om ongeduldig te maken. Het is ook eigen aan gevoelens van droefheid en leegte dat ze je doen denken dat ze gaan blijven duren. De hele toekomst wordt zwart. En nochtans mag je er op vertrouwen dat het niet zal blijven duren. Na regen komt zonneschijn. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat dit voor jou niet zou gelden. Ook dit maakt deel uit van het vertrouwen in de werking van de Goede Geest van God die uiteindelijk, als de mens dit toelaat, steeds het la...
Na Ignatius van Loyola is Theresia van Lisieux mijn favoriete heilige. Onderstaand citaat uit haar autobiografie vind ik heel bijzonder. Het is in de karmel niet altijd mogelijk de woorden van het Evangelie naar de letter in de praktijk te brengen. Soms moet je vanwege je bezigheden wel eens een kleine dienst aan iemand weigeren. Maar als de liefde tot de naaste in de ziel diep wortel geschoten heeft, is dat ook uiterlijk te zien. Je kunt op een zo minzame manier iets weigeren wat je niet geven kunt, dat die weigering net zoveel plezier doet als de gave.
Deze man heeft een uitstekend idee. Hij doet al wat hij kan om het te realiseren. Het wordt een volledige mislukking. Noodgedwongen moet hij het uit handen geven. Uiteindelijk blijkt het toch te lukken. Nog veel beter dan hij zelf had kunnen doen. Wat de windzaaier zelf niet kon, wordt hem zomaar gegeven. Roept dit bij jou herinneringen op? Zijn er zaken in jouw leven die onmogelijk leken en die op een goede dag toch werkelijkheid zijn geworden? Klik hier of op onderstaande afbeelding om te kijken naar deze mooie tekenfilm
Anthony de Mello sj vertelde de volgende anekdote: Het gevaar van wat religie kan aanrichten komt heel mooi naar voren in een verhaal verteld door kardinaal Martini, aartsbisschop van Milaan. Het verhaal gaat over een Italiaans koppel dat gaat trouwen. Zij hadden een afspraak met de pastoor om een kleine receptie te houden op de binnenplaats vlak naast de parochiekerk. Maar het begon te regenen en ze konden de receptie niet buiten houden. Toen zeiden ze tegen de priester: "Is het goed wanneer we de receptie in de kerk houden?" Het idee van een receptie in de kerk beviel meneer pastoor niet, maar het jonge stel zei: "We eten een stukje taart, zingen een liedje, drinken een beetje wijn en gaan dan naar huis." Zo werd de pastoor overgehaald. Maar, levenslustige Italianen als ze waren, dronken ze een beetje wijn, zongen een liedje, dronken toen nog wat meer wijn en zongen nog meer liedjes en binnen een half uur was er een groot feest in de kerk. Iedereen had het naar ...
Reacties