"In alle dingen"

Een jezuïet en een franciscaan zaten samen aan tafel. Als dessert was er taart. Er waren twee stukken, het een flink wat groter dan het ander. De jezuïet bediende zich als eerste en nam het grootste stuk. De franciscaan protesteerde: De heilige Franciscus leerde ons dat we altijd het kleinste stukje moeten nemen. De jezuïet repliceerde: Wel, dat is toch net wat je gekregen hebt! ######## Wil je meer dergelijke grappen lezen, samen met een analyse van wat die humor zegt over de spiritualiteit van de jezuïeten, koop dan mijn boekje " Jezuïeten grappen ". Ideaal voor de zomer! In dit boekje vertel ik van alles en nog wat over de manier waarop jezuïeten leven, bidden en werken. Luchtig en ernstig tegelijk. Bovendien nog mooi ook, dankzij de talrijke cartoons van de bekende tekenaar Joris Snaets.   Nikolaas Sintobin, Jezuïeten grappen, Humor en spiritualiteit, met cartoons van Joris Snaet, Averbode, 2013, ISBN-nummer: 9789031737536, 95 p. Prijs...

Zonet is de derde druk verschenen van mijn laatste boek"Wat deed God voor Hij de wereld schiep? en 51 andere vragen over het christelijk geloof. In dit boek krijg je een overzicht van de grote geloofsvragen. Speels en doorwrocht tegelijk. Je kan het lezen in je eentje, in je gezin of samen met vrienden. Elk antwoord kan je lezen in 3 minuten. Net goed om deze zomer je geloofskennis wat aan te scherpen. Klik hier om het boek online te bestellen (ook als e-boek!) (€13.99) Je kan het boek, uiteraard, ook in de gewone boekenwinkel kopen/bestellen  Klik hier voor een kort interview met Nikolaas Sintobin sj over dit boek Hieronder heb je een proevertje waarin ik het antwoord voorlees op de vraag: "Is God een man? Hieronder een video-interview over dit boek

In de parabel van de vergevingsgezinde vader, keert de jongste zoon naar huis terug. De vader verwelkomt hem en vergeeft hem zijn fouten. De zoon wordt opnieuw erkend door de vader. Hij was verloren en is teruggevonden. Nu beseft de zoon ten volle wat het betekent iemands zoon te zijn. Hij is nu thuisgekomen. De vader is overgelukkig: “Mijn zoon is weer tot leven gekomen. Laten we feestvieren!” Zodra de muziek weerklinkt en het dansfeest wordt geopend, stormt de oudste zoon binnen. Hij daagt zijn vader uit. Hoe ontgoocheld de vader ook moet zijn door de wrok en slechte wil van zijn oudste zoon, toch is hij wijs genoeg om geen partij te kiezen. Wellicht voelt hij dat zijn oudste zoon een moment van vervreemding kent. Door zijn negatieve houding geraakt de oudste zoon van zijn jongere broer vervreemd. Hij verwijst niet meer naar “mijn broer”, maar naar “die zoon van jou”. Het koppig vasthouden aan zijn eigen gelijk verhindert hem een liefdevolle relatie aan te gaan. Niet alleen m...

Soms is de wederzijdse haat zo vanzelfsprekend dat ze wel onoverkomelijk lijkt. Onderstaande kortfilm toont op schitterende wijze aan dat dit niet zo hoeft te zijn. Het leven kan vijanden tot bondgenoten maken. Reden tot hoop, niettegenstaande alles …    

Dit is best een grote uitdaging. Maar dan wel een die perspectief biedt. Hoe ga je best om met je beperkingen. Of moeilijker nog, die van anderen. Je kan ze (proberen te) ontkennen. Je kan er tegen vechten. Je kan er ook gewoon leren van houden!

Ignatius wist   dat Gods wil geen nauwkeurig ontwerp is.   Maar hij besefte ook dat het geen vage blanco cheque is in de zin van ‘doe maar wat je goeddunkt’. God heeft een ‘plan’ in deze zin dat Hij een idee heeft van het soort mens dat wij kunnen worden. Hij heeft ook een idee omtrent het leven dat jou de meeste vreugde zal bezorgen. De ruwe schets van Gods idee is hetzelfde voor iedereen: God en zijn naaste beminnen en dienen. Maar de individuele uitwerking ervan is voor ieder mens uniek. Gods wil vinden betekent Gods unieke liefde voor ieder van ons ontdekken. Zijn verlangen is om ons te helpen uit te groeien tot ons meest waarachtige zelf. Het is een manier vinden waarop wij Hem en zijn volk het beste kunnen helpen. Daarom moeten wij ons van ongeregelde neigingen bevrijden. We kunnen het vergelijken met een kok die een artisjok afpelt om zo tot bij het hart ervan uit te komen. Of als een beeldhouwer die het overbodige marmer wegkapt om binnenin een mooi beeld te vi...

Het is eigen aan een echt voorzichtig mens om zich niet te verlaten op zijn eigen voorzichtigheid, in het bijzonder in zaken die hemzelf aangaan. Omdat je daar inwendig door geroerd wordt, kan je daar geen billijke rechter zijn.  Ignatius van Loyola

Grappig?  Zeker. Maar ook iets meer. Deze in Japan erg populaire shows zeggen veel over de Japanse cultuur en zelfverstaan. We kunnen als Westerlingen zeker iets leren van het groepsgevoel van de Japanners. Hun vermogen om zichzelf terzijde te schuiven ten voordele van de groep is reëel. De meest spectaculaire beelden komen vanaf 1'36. Zelf verkies ik het christelijke personalisme.

De wereld van God is een wereld waarin ieder zich verantwoordelijk voelt voor de ander. Tijdens bezinning, vasten en gebed moet ieder zich grondig afvragen: is dit nu werkelijk de wereld die ik verlang? Is dit echt de wereld die wij allen in ons hart koesteren? Is de wereld die wij wensen echt een wereld van harmonie en vrede, in ons en in onze relaties met anderen, in families, in steden, in en tussen naties?  En, betekent echte vrijheid niet in deze wereld wegen te kiezen die voeren naar wat goed is voor iedereen en geleid worden door liefde?  Dan vragen wij ons af: is dit de wereld waarin wij leven? De schepping behoudt haar schoonheid die ons vervult met bewondering en ze blijft een prachtig werk. Maar er is ook “geweld, verdeeldheid, onenigheid, oorlog”. Die doen zich voor als de mens, de top van de schepping, ophoudt met het beschouwen van schoonheid en goedheid en zich terugtrekt in zelfgenoegzaamheid.   Paus Franciscus