"In alle dingen"

Met veel vertraging zit ik dan uiteindelijk toch in de tram, huiswaarts. Een halte voor tijd ga ik alvast naar de achterkant van de tram, klaar om uit te stappen. De tram neemt een bocht en ik raak een beetje uit mijn evenwicht. Voor mij zit een man die mij vriendelijk aankijkt terwijl ik even wankel. Net op dat moment reikt hij mij de hand. Hé, dacht ik, van waar ken ik dat gezicht? Spontaan neem ik de uitgestrekte hand aan. Dan wordt me duidelijk, uit de reactie van die man, dat we mekaar helemaal niet kenden. Zijn uitgestoken hand was er niet een van vriendschappelijke begroeting. Wel van spontane hulp aan een onbekende waarvan hij dacht dat die zou kunnen vallen. Ik voelde me heel klein, dankbaar en eigenlijk ontroerd. Zou ik in de tram mijn hand uitstrekken naar een wildvreemde die even het evenwicht kwijt was? Nikolaas Sintobin sj

Waar of niet waar? “ Het eigene van christenen is dat ze geloven in God .” Als ik een precies antwoord wil geven op de vraag naar de eigenheid van het christelijk  geloof moet ik zeggen “ niet waar ”. Uiteraard geloven christenen in God. Maar het godsgeloof is niet het eigene van de christenen. Dat geloof in de ene God delen we namelijk  met de andere monotheïstische godsdiensten. Wat is dan wel het eigene aan de christenen? Dat we geloven in Jezus Christus? Dit is een stap in de goede richting. En wel een belangrijke. Maar het is nog onvolledig. Het eigene van ons christenen is dat we geloven in de Drieëne God: Vader, Zoon en Geest. De kern, het absolute hart van het christelijke dogma is het dogma van de Triniteit. Eigenlijk is het christelijke dogma heel beperkt. Alles samen niet meer dan enkele bladzijden. Er is ongeveer 1000 jaar aan gewerkt door duizenden theologen, de kerkvaders genoemd. Het zijn geen gebeden, laat staan gedichten. Het gaat over uiterst...

Homilie voor het feest van de Drieëenheid We zien ze vaak afgebeeld in de schilderkunst. Vader, Zoon en Heilige Geest. Een deftige oude Heer met een lange witte baard, gezeten op een wolkje, de hand reikend naar naar Jezus, de Zoon, al of niet met het kruis. De Geest, de derde in rij, neemt vaak de vorm aan van een duif of van een heldere lichtstraal. Gewoonlijk vertrekt het samenspel uit de hemel. Vaak is er een link met wat er gebeurt op Aarde. Nu eens wordt er een verbondenheid uitgebeeld tussen God de Vader en Jezus, de mensgeworden Zoon. Andere keren is er een gerichtheid van de drieëenheid op concrete mensen. Samen met het christologische dogma over de menswording en de dubbele natuur van Christus (mens én God) behoort het dogma over de Triniteit tot de kern van ons christelijk geloof. Wij geloven niet zomaar in de ene God. Dat doen de Joden en de moslims ook. Wij christenen geloven in één God die meer in het bijzonder drieëen is: één unieke en zelfde  goddelijke ...

In 2014 werd bij Athenaeum – Polak & van Gennep een nieuwe vertaling gepubliceerd van een boek van Baltasar Gracián (1601-1658) , genaamd “Handorakel en kunst van de voorzichtigheid” in een vertaling van Theo Kars. Baltasar Gracián was een Spaanse jezuïet van wie ondermeer    deze verzameling van 299 aforismen bewaard is gebleven. Vele getuigen van grote mensenkennis en wijsheid. Vele andere kunnen schokken door hun cynisme en opportunisme. Je vindt er de subtiliteit van Ignatius van Loyola in terug. De evangelische gedrevenheid is echter vaak ver te zoeken. Toegewijd en intelligent Wat het verstand grondig heeft uitgedacht, wordt door de toewijding uitgevoerd. Haast is een eigenschap van domme mensen: omdat zij het gevaar niet zien, gaan zij zonder nadenken tot handelen over.  Wijze mensen daarentegen maken eerder de fout traag te zijn: besef van gevaar leidt tot bedachtzaamheid. Het komt voor dat een goed bedacht plan mislukt door een trage uitvoerin...

Zorg er eerst voor dat je zelf echt gelooft in wat je wil doen. Dan wordt het veel makkelijker om de instemming van anderen te verkrijgen.  Ignatius van Loyola

  Ieder die trouw probeert te bidden, zal niet alleen vertroosting ervaren, maar ook het tegendeel.   Dorheid, duisternis, verwarring, onrust, zich aangetrokken voelen tot lage en minderwaardige dingen; of ook een innerlijke leegte, saaiheid, volledig gebrek aan concentratie.   De eerste raad in deze situatie is heel moeilijk, nl. niet opgeven en zelfs niet de gebedstijd inkorten. Die raad gaat lijnrecht tegen mijn gevoelens in. Want wat ik ervaar is nu precies dat het allemaal geen zin heeft! En dan toch trouw blijven!! Dat is echt heel moeilijk. Maar ook heel wezenlijk. Behalve dit trouw zijn   moet ik me toch ook   wel een paar vragen stellen: 1. Ben ik misschien te moe? Dan moet ik voor het gebed eerst wat uitrusten, anders is het vechten tegen de bierkaai. 2. Kan het zijn, dat ik God iets weiger, wat Hij duidelijk van mij verlangt? Daar hoef ik echt niet lang over na te denken, want ik weet heel goed dat ik een bepaald iets moet doen of juist ...

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 8/9 Leven in de dynamiek van de intuïtie is niet noodzakelijk een garantie voor permanent comfort. Het interpreteren van wat er zich in je hart afspeelt kan moeilijk zijn. In het bijzonder als je op kruispunten komt of als je je uitgenodigd weet tot iets nieuws of onbekends. Dit kan gepaard gaan met stevige gemoedsschommelingen. Aan de ene kant kan het nieuwe vooruitzicht dat zich aandient je hoop, kracht en verlangen geven. Maar tegelijkertijd kan je hevige weerstand voelen. Vertrouwde dingen loslaten doet vaak pijn. Het perspectief van een mogelijke verandering kan gepaard gaan met angst voor het onbekende. Heftigheid en strijd zijn in zulke situaties eerder regel dan uitzondering. Tijd, geduld en vertrouwen zijn dan nodig. Om opnieuw tot evenwicht te komen, vast te stellen welke gevoelens uiteindelijk de overhand krijgen en of, met andere woorden, de intuïtie al of niet bevestigd wordt.

Ik geloof in de heilige Geest. Ik geloof, dat Hij mijn vooroordelen kan afbreken. Ik geloof, dat Hij de sleur kan doorbreken. Ik geloof, dat Hij mijn onverschilligheid kan overwinnen. Ik geloof, dat Hij mij vindingrijk in de liefde kan maken. Ik geloof, dat Hij mij kan waarschuwen voor het kwaad. Ik geloof, dat hij mij de moed tot het goede kan geven. Ik geloof, dat Hij mijn droefheid weet om te buigen. Ik geloof, dat Hij mij liefde voor het woord van God kan geven. Ik geloof, dat Hij mijn minderwaardigheidsgevoelens kan wegnemen. Ik geloof, dat Hij mij kracht kan geven in mijn lijden. Ik geloof, dat Hij mij een broeder kan geven, die mij steunt. Ik geloof, dat Hij mijn wezen kan doordringen. Karl Rahner sj

Met het feest van Pinksteren sluiten we de Paastijd af. De liturgie van de Kerk gaat terug over op de “gewone tijd”. Ook in ons gewone leven mogen we de prachtige Pinkstersequentie verder blijven bidden. Hieronder vindt u de tekst. Pinkstersequentie Kom, o Geest des Heren, kom uit het hemels heiligdom, waar Gij staat voor Gods gezicht. Kom der armen troost, daal neer, kom en schenk uw gaven, Heer, kom wees in de harten licht. Kom o Trooster, Heil'ge Geest, zachtheid die de ziel geneest, kom verkwikking zoet en mild. Kom o vrede in de strijd, lafenis voor 't hart dat lijdt, rust die alle onrust stilt. Licht dat vol van zegen is, schijn in onze duisternis, neem de harten voor U in. Zonder uw geheime gloed is er in de mens geen goed, is de ziel niet rein van zin. Was wat vuil is en onrein, overstroom ons dor domein, heel de ziel die is gewond, maak weer zacht wat is verstard, koester het verkilde hart, leid wie zelf de weg niet vond. Geef uw gaven zevenvoud, ieder die op U vertrou...

Hier vind je mijn homilie voor het feest van Pinksteren. Pinksteren 2026 Handelingen 2,1-11   1 Corinthiërs 12,3b-7.12-13    Johannes 20, 19-23 In 2002 was ik met jongeren in Canada voor de Wereldjongerendagen. De laatste zondag gingen we eucharistie vieren met de Paus. We hadden een lange avondwake achter de rug met één miljoen jongeren. De stemming was onbeschrijflijk. Na een kort nachtje in openlucht stond ik voor dag en dauw op, om naar de plaats te gaan waar de priesters verzamelden ter voorbereiding van de viering. Ik was mijn slaapzak aan het inpakken toen plots een enorm onweer uitbrak. Het goot water. Binnen de paar seconden stonden die honderdduizenden jongeren recht om hun spullen in te pakken. Onderdak was er niet. Het hele immense veld werd één lappendeken van doeken en plastiek waaronder de jongeren probeerden te schuilen. Niet meteen leuk. Toen drie uur later paus JPII in zijn pausmobiel kwam aangereden, was het nog steeds aan het regenen. D...

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 7/9 Om aan de slag te gaan met je intuïtie kan nodig zijn je gevoelens te prioriteren. Heel kort door de bocht kan je gevoelens opdelen in positieve en negatieve. Je kunt veel leren uit negatieve gevoelens. Maar vaak wijzen ze naar een doodlopend spoor. Duurzame positieve gevoelens zijn belangrijker. Doorgaans zeggen ze iets over meer leven, perspectief, groei enzovoort. Het kan nodig zijn om tijd en ruimte te geven aan woede of verdriet. Maar hoed je ervoor om erin vast te lopen. Probeer er bewust voor te kiezen om verbinding te krijgen met die positieve gevoelens. Ze zijn er. Altijd. Ook al liggen ze soms bedolven onder dikke lagen van donker stof. Zij zijn het die het levenspad aanwijzen. Nikolaas Sintobin sj

Onlangs liep ik ’s morgens door de Leidschestraat, in Amsterdam. Vlak voor mij liep een oudere man, met een boodschappentas in de hand. Op de brug over de Keizersgracht stonden heel wat fietsen tegen de reling. Een lag op de grond. De wandelaars maakten netjes een ommetje. Zoniet de bejaarde man voor mij. Hij stopte, zette zijn tas op de grond, nam de fiets bij zadel en stuur en plaatste het rijtuig weer tegen de reling. Ik twijfelde. Was het misschien zijn eigen fiets? Blijkbaar niet. Meteen nam de man zijn tas terug ter hand en stapte verder. Ik ook. Met een warm gevoel. Nikolaas Sintobin sj

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 6/9 Een ander aandachtspunt voor een betrouwbare intuïtie betreft innerlijke vrijheid. Luisteren naar je hart; doorgaans zijn we daar best voor te vinden. Althans … zolang ons hart klopt in de richting die we zelf spontaan zouden willen gaan. Maar misschien roept die diepe stem in jou je net op om een andere weg te bewandelen. Misschien suggereert je intuïtie je wel dat je geluk niet dáár ligt waar jij het gewild of gedacht had. Hier staan we voor de uitdaging van innerlijke beschikbaarheid. Ben ik bereid om écht te luisteren? Om me te laten verrassen? Om mijn zekerheden te laten bevragen? Om het vertrouwde los te laten om verder te kunnen groeien op mijn levenspad, ook als dat een onbekende richting lijkt uit te gaan. Nikolaas Sintobin sj

Als je met je gelijken samen wil leven en met hen op een duurzame wijze wil omgaan, neem dan aan dat het van het grootste belang is dat je op gelijke wijze om allen bekommerd bent en dat je tegenover niemand vooringenomen bent. Ignatius van Loyola

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 5/9 Intuïtief leven kent een groot gewicht toe aan het hart. De ervaring leert echter dat er met dat hart van alles verkeerd kan gaan. Tot perversie toe.  Anders gezegd, het is nodig dat je je hart opvoedt, kneedt en voedt. Niet eenmaal. Wel blijvend. Wat mij betreft, doe je dat het beste door je te laten inspireren door een van de grote levensbeschouwelijke of religieuze tradities die er bestaan. Die zijn door de eeuwen heen gepolijst en daardoor betrouwbaar. Je eigen cocktail samenstellen is doorgaans niet erg werkzaam omdat dit te moeilijk blijkt. Nikolaas Sintobin sj

Hieronder mijn homilie voor deze zondag. ZEVENDE ZONDAG VAN PASEN Hand. 1, 12 – 14              1 Petr. 4, 13 – 16        Joh. 17, 1 - 11a Aan zijn rechterhand droeg hij een indrukwekkende ring. Met zijn linkerhand hield hij een transistor vast. Zodra hij sprak, zette hij die aan. Om de afluisterapparatuur te verstoren, fluisterde hij. František Tomášek was de kardinaal aartsbisschop van Praag. Hij was net 90. In het voorjaar ‘89 was ik met Kerk in nood op rondreis in het Oostblok, kort voor de val van het ijzeren gordijn. We gingen naar Tsjechoslovakije. Daar heerste toen een echte kerkvervolging. In Olomouc bezochten we een concentratieklooster. 200 oudere zusters hadden er permanent huisarrest. In Bratislawa zagen we Jan Korec sj, een ondergrondse jezuïetenbisschop. Het meest indrukwekkend was echter de ontmoeting met kardinaal Tomášek . Waar we het over hadden weet ik niet mee...