"In alle dingen"

Als je met je gelijken samen wil leven en met hen op een duurzame wijze wil omgaan, neem dan aan dat het van het grootste belang is dat je op gelijke wijze om allen bekommerd bent en dat je tegenover niemand vooringenomen bent. Ignatius van Loyola

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 5/9 Intuïtief leven kent een groot gewicht toe aan het hart. De ervaring leert echter dat er met dat hart van alles verkeerd kan gaan. Tot perversie toe.  Anders gezegd, het is nodig dat je je hart opvoedt, kneedt en voedt. Niet eenmaal. Wel blijvend. Wat mij betreft, doe je dat het beste door je te laten inspireren door een van de grote levensbeschouwelijke of religieuze tradities die er bestaan. Die zijn door de eeuwen heen gepolijst en daardoor betrouwbaar. Je eigen cocktail samenstellen is doorgaans niet erg werkzaam omdat dit te moeilijk blijkt. Nikolaas Sintobin sj

Hieronder mijn homilie voor deze zondag. ZEVENDE ZONDAG VAN PASEN Hand. 1, 12 – 14              1 Petr. 4, 13 – 16        Joh. 17, 1 - 11a Aan zijn rechterhand droeg hij een indrukwekkende ring. Met zijn linkerhand hield hij een transistor vast. Zodra hij sprak, zette hij die aan. Om de afluisterapparatuur te verstoren, fluisterde hij. František Tomášek was de kardinaal aartsbisschop van Praag. Hij was net 90. In het voorjaar ‘89 was ik met Kerk in nood op rondreis in het Oostblok, kort voor de val van het ijzeren gordijn. We gingen naar Tsjechoslovakije. Daar heerste toen een echte kerkvervolging. In Olomouc bezochten we een concentratieklooster. 200 oudere zusters hadden er permanent huisarrest. In Bratislawa zagen we Jan Korec sj, een ondergrondse jezuïetenbisschop. Het meest indrukwekkend was echter de ontmoeting met kardinaal Tomášek . Waar we het over hadden weet ik niet mee...

Vandaag, zaterdag 16 mei 2026, werd medebroeder en huisgenoot Bastiaan van Rooijen sj tot priester gewijd door bisschop Jan Hendriks. Je kan de viering terugkijken via deze link:   https://kerkdienstgemist.nl/stations/2813/events/event/16293327

Bidden doe je zo maar. Je doet het niet omdat het nuttig is of omdat het rechtstreekse vruchten opbrengt. Het is bij uitstek gratuit. Toch kan je gebed je heel wat leren over je diepste verlangen, over de weg waarop jij door God wordt uitgenodigd. De diepere bedding van je hart is de plaats bij uitstek waar je Gods stem kan horen, in de afwisseling van vreugde en droefheid.   Gericht terugblikken aan het einde van je gebed is daarom zinvol. Het laat je toe om de vruchten van je gebed te oogsten. Doorgaans gaat het niet over spectaculaire dingen. Je kan wel kleine dingen op het spoor komen die je kunnen helpen rijker in het leven te staan, want dichter bij jezelf en bij God. Waarin bestaat zo’n terugblik op het gebed? Na het gebed neem je enkele minuten om na te gaan hoe het je is vergaan tijdens je gebed. Je doet dit best meteen na het gebed. Het is zinvol om er iets over neer te schrijven. Bedoeling is om twee zaken scherper te krijgen: ·    ...

Op YouTube bots ik wel eens op  videootjes over het heelal. Meer in het bijzonder over de grootte van de hemellichamen. Dan zie je eerst onze aardbol verschijnen. Meteen gevolgd door Neptunus die 10X zo groot is als de aarde. Vervolgens komt de zon die wel 100X zo groot is als Neptunus. En dan Pollux dat weer 100 keer zo groot is als Neptunus en Antares die wel 1000X zo groot is als Neptunus, en zo voort. Zo’n videootje maakt duidelijk dat onze aarde maar een minuscuul pluisje is in het heelal. Of nog, dat de hemel boven ons niet zomaar een hogere verdieping is waarnaar Jezus even de hemellift heeft genomen en vanwaar Hij ons vervolgens liefdevol in de gaten houdt, aan de rechterhand van de Vader. Blijkbaar was dat ook reeds duidelijk voor Paulus.  In zijn brief aan de  Efeziërs schreef hij dat de Heer is opgestegen, hoog boven alle hemelen, om het heelal te vervullen . De verrezen Jezus is niet zozeer naar een andere plaats gegaan. Hij is eerder een andere dimens...

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 4/9 Intuïtie heeft veel te maken met het hart en met de gevoelens die je daar kunt opmerken. In het bijzonder met gevoelens die duurzaam blijken te zijn. Als je enthousiasme voelt bij een project maar dat enthousiasme verdwijnt meteen, dan is dit een veeg teken. Als je diepe rust ervaart bij een bepaald perspectief voor je carrière, en die rust is er opnieuw als je enkele dagen later de zaak wederom oppakt, dan mag je veronderstellen dat die rust een belangrijke richtingwijzer is.   Soms zijn die gevoelens helder en sterk. Vaak zijn ze subtiel en discreet, nauwelijks merkbaar. Wil je op zinvolle en nauwkeurige wijze kunnen lezen in het boek van je hart, dan is het wenselijk om dit met regelmaat te doen. Oefening baart kunst. Die kunst maakt het mogelijk dat je preciezer en fijner kunt luisteren Nikolaas Sintobin sj

Samen met influencer Romy Kersten heb ik een dankretraite geschreven. Het is een originele ignatiaanse retraite om te (leren) danken voor alle mogelijke ervaringen in je leven. In onderstaand videootje leg ik uitvoerig uit hoe die retraite eruit ziet en welke de zes delen zijn waaruit zij bestaat. Als je het boek nú bestelt (voor eind deze maand mei) dan krijg je een door Romy en mezelf gehandtekend exemplaar thuis opgestuurd, samen met drie originele dankpostkaarten en een bedrukt potlood. Het boek kost 22,99€. Bestellen enkel via deze link:  https://www.boekenwereld.com/TT?tt=12322_12_445523_&r=%2Fnikolaas-sintobin-dankretraite-9789043545136-gesigneerd Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit videootje te bekijken.

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 3/9 Ten eerste, durven vertrouwen op je intuïtie is geen vrijkaart voor magie: alsof het antwoord op je vraag zomaar, als bij wonder, uit de hemel zou komen nederdalen. Het vooronderstelt kennis en voorbereiding. Wil je ergens over schrijven, dan moet je eerst opzoekingswerk doen. Wil je een zinvolle professionele keuze maken, dan is het wenselijk dat je je dossiers goed op orde hebt en ook nog eens grondig bestudeert. Dan is de kans veel groter dat die intuïtie van jou niet berust op zandkastelen. Wel op de concrete feitelijkheid, met al zijn subtiliteit én zijn hardheid. Hart en verstand zijn geen concurrenten. Ze gaan hand in hand. Nikolaas Sintobin sj

Graag deel ik met u de homilie die ik maakte voor deze zondag. Homilie voor de ZESDE ZONDAG VAN PASEN - Jaar A Hand. ‪ 8,5-8.14-17       
 1 Petrus ‪ 3,15-18                 Johannes ‪ 14,15-21     Een slordige 30 jaar geleden woonde ik in Parijs. Ik was er jonge jezuïet in opleiding, en begon er mijn theologiestudie. In mijn kamer – met uitzicht op de Eiffeltoren – bracht ik talrijke uren door tussen boeken en cursussen allerhande. Een van de eerste cursussen die ik te verwerken kreeg was die van de geschiedenis van het dogma van de Drieëenheid. Tot mijn verwondering werd die cursus een van de meest aangrijpende en indringende intellectuele maar ook geloofservaringen die ik ooit had. Niet in het minst door de kracht van de teksten van het Johannesevangelie die zo belangrijk zijn geweest voor de geleidelijke uitwerking van het dogma van de Drievuldigheid. D...

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 2/9 Intuïtie, wat is dat eigenlijk? Van de Amsterdamse filosoof Baruch Spinoza (1632-1677) leerde ik iets over een welbepaalde vorm van intuïtie. Voor hem is intuïtie de hoogste vorm van intelligentie. Zo hebben sommige mensen een buitengewone intuïtie voor wiskunde. Als je hen een complex wiskundig probleem voorlegt, weten zij meteen het antwoord. Andere mensen moeten zo’n vraagstuk stukje voor stukje ontleden om zo, hopelijk, geleidelijk tot een oplossing te komen. Niet zo voor wie zo’n wiskundige intuïtie heeft. Die ziet het meteen. De intuïtie zoals Spinoza ze omschrijft, is iets wat aangeboren is. Je hebt ze, of je hebt ze niet. Dat ligt anders met het soort intuïtie waarop ik een beroep doe bij het schrijven ( zie mijn eerste bijdrage van twee dagen geleden ). Dat is intuïtie die je, alvast tot op zekere hoogte, kunt aanleren en steeds meer verfijnen.  Hoe dan? Daar gaan de volgende stukjes ...

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Theresia van Lisieux een van de grote heiligen van de Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel. Het getuigt van een uitzonderlijk geloof, onderscheidingsvermogen en ervaring in de liefde. Graag dit uittreksel. “Op een avond na de completen zocht ik tevergeefs mijn kleine lampje op de planken waar die lampjes normaal te vinden zijn. Het was groot silentium. Onmogelijk dus erom te vragen. Ik begreep dat een zuster het mijne meegenomen had in de mening haar eigen lampje te pakken te hebben. En ik had het lampje juist zo nodig.  Maar in plaats van er verdrietig om te zijn dat het mij ontnomen was, was ik erg gelukkig. Ik begreep dat armoede niet alleen erin bestaat het zonder aangename zaken te moeten stellen, maar zelfs zonder onmisbare. Zo werd ik in die uiterlijke duisternis innerlijk verlicht.”

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 1/9 Ik heb een deel van mijn studies in Frankrijk gedaan, het land van de Verlichting en de Rede. Naar het einde van dat traject toe moest ik een scriptie schrijven. Het was de eerste maal dat ik een echt lange tekst moest produceren. Mijn begeleidster vroeg me om, naar goede Franse gewoonte, eerst een plan uit te werken. Het eigenlijke schrijven zou dan niet meer zijn dan het invullen van die gedetailleerde inhoudstafel.  Na een tijd piekeren en worstelen ging ik met een klein hartje naar haar terug: Isabelle, zo kan ik niet werken. Mijn gedachten ontwikkelen zich maar terwijl ik aan het schrijven ben. Ik laat me leiden door wat zich aandient. Als ik mijn ideeën vanaf de aanvang moet opsluiten in een strakke dwangbuis, dan word ik verlamd. Haar antwoord was bevrijdend. Nikolaas, ik snap wat je bedoelt. Durf maar te vertrouwen op je aanvoelen. Dat plan zal dan geleidelijk aan wel duidelijk worden . H...

Deze foto maakte ik in ons bezinningscentrum in Drongen, de Oude Abdij . Dit citaat van medebroeder Jan Koenot sj kan je daar lezen in het park, op een sprekende achtergrond. “Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan, loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan. Wie in zijn leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij het kruis, in het Leven.” Jan Koenot sj

Een tip over hoe omgaan met geheimen . "Als je iets zegt in het geheim, spreek alsof je sprak tot de hele wereld." Ignatius van Loyola

Op 25 april ll was ik te gast in Axel, in Zeeuws-Vlaanderen. Ik heb er een voordracht gehouden over hoe je kan luisteren naar Gods Geest. Anders gezegd, hoe de ignatiaanse onderscheiding je kan helpen om God op het spoor te komen in je dagelijks leven. Klik hier of op onderstaande afbeelding om deze voordracht te beluisteren.

Onlangs kreeg ik in een interview de vraag: spiritualiteit, wat is dat? Hieronder mijn antwoord. Je hebt het Evangelie en de brede christelijke ervaring en traditie.  Vergelijk het met een weidse oceaan. De vraag is: hoe ga je je oriënteren? Hoe ga je ermee om?  Spiritualiteit is een bepaalde bril, een bepaald bootje, een concrete pedagogie waarmee je je christen zijn concreet gaat vormgeven.  Aan het eind van mijn studies was ik een belijdende gelovige katholieke christen. Maar ik voelde dat er iets ontbrak. Ik kende het woord spiritualiteit wel, maar ik wist niet wat het inhoudelijk betekende. Mijn innerlijke ervaring was heel erg mager. Ik kwam nog een jaar in Leuven studeren en ik hoopte daar nog wat spirituele vorming te krijgen. En zo heb ik de Geestelijke Oefeningen van Ignatius ontdekt. Ik heb die spiritualiteit leren zien als een manier om mijn openheid naar de persoon van Jezus concreet te maken. Om er woorden voor te krijgen. Het was ...

Homilie voor de vijfde zondag na Pasen - jaar A Jaren geleden was ik met studenten op inleefreis in Karnataka, in het Zuidwesten van  India. We gingen  er om  een schooltje te bouwen in een afgelegen dorp. Na afloop reisden we enkele dagen rond. We bezochten allerhande tempels. Heel oude maar ook moderne. Groot was mijn verwondering toen we rondwandelden in zo’n recent gebouwde tempel. Een van de ruimtes die we bezochten leek wel een kapel: allerhande beelden van katholieke heiligen, een mooi beeld van Maria en in het midden een groot kruisbeeld. De gids legde ons uit dat dit helemaal niet uitzonderlijk was in hindoetempels. De hindoes hebben er helemaal geen last mee om religieuze figuren uit andere godsdiensten te vereren. Voor hen geldt, bij manier van spreken, hoe meer goden of heiligen hoe liever. Veel hindoes hebben dan ook een grote achting voor Jezus. Net zoals ook andere grote religieuze tradities, in het bijzonder de islam, een bijzondere plaats ...

Het liedje is van 1969. Het heeft niets van zijn kracht verloren. In “Mon vieux Joseph” bezingt Georges Moustaki het grootse drama van de keuze van Jozef.  Klik hier om dit lied te beluisteren en te kijken naar de beelden of klik op onderstaande afbeelding. Onderaan vind je de originele Franse tekst een Nederlandse vertaling. Voilà c'que c'est, mon vieux Joseph Que d'avoir pris La plus jolie Parmi les filles de Galilée Celle qu'on appelait Marie Tu aurais pu, mon vieux Joseph Prendre Sarah Ou Déborah Et rien ne serait arrivé Mais tu as préféré Marie Tu aurais pu, mon vieux Joseph Rester chez toi Tailler ton bois Plutôt que d'aller t'exiler Et te cacher avec Marie Tu aurais pu, mon vieux Joseph Faire des petits Avec Marie Et leur apprendre ton métier Comme ton père te l'avait appris Pourquoi a-t-il fallu, Joseph Que ton enfant Cet innocent Ait eu ces étranges idées Qui ont tant fait pleurer Ma...