"In alle dingen"

Geduld -  2/7 Wat is geduld? Het woord zegt het zelf. Geduld komt van dulden . Iets dulden wil zeggen dat je iets aanvaardt, dat je ermee instemt, het verdraagt, enzovoort. Soms tegen je zin, maar toch. Je aanvaardt te ondergaan wat is, omdat het is. Hier gaat een grote wijsheid achter schuil. Als je het tenminste juist interpreteert. Je kunt immers niet om het even wat aanvaarden.  Soms is het, integendeel, zinvol en wenselijk om je te verzetten en de strijd aan te gaan. Maar dat vechten kan vechten tegen de bierkaai worden. Sommige zaken kan je nu eenmaal niet veranderen. Niet op korte termijn. Soms nooit. Je kunt die onveranderlijkheid, op min of meer subtiele wijze, ontkennen. Dat gebeurt vaker dan je zou denken. Dan dreigen je inspanningen verloren moeite te zijn.  Je kunt die energie ook investeren in het zoeken naar een wijze om constructief met die vervelende feitelijkheid om te gaan, om ermee te dealen. Eerder dan een laf je neerleggen bij, is dit ...

Jacques Lusseyran werd geboren 1924 in Parijs. Amper 8 jaar oud werd hij,  door een ongeval, blind. Snel ontdekt hij een nieuwe bron van licht. Het laat hem toe om   op een andere manier te kijken naar de werkelijkheid. Dieper en scherper dan voorheen. Tijdens de oorlog ging hij in het verzet en kwam aan het hoofd te staan van een netwerk van meer dan 600 mensen. Hij kwam in Buchenwald terecht en overleefde. In zijn autobiografie “ Et la lumière fut » (Editions du Félin, 2005) doet hij zijn verhaal. Aangrijpend door de levensdrang en de authentieke   menselijkheid. Ook door de spiritualiteit waarvan het getuigt. Ik deel graag enkele uittreksels met u waarin deze uitzonderlijk begenadigde man vertelt hij hoe kijkt naar het leven en de mensen (de vertaling is van mijn hand). In 2007 werd een Nederlandse vertaling gepubliceerd (Het teruggevonden licht) bij uitgeverij Christofoor. "Het is nu eenmaal zo dat een blinde nooit iets helemaal in zijn eentje tot een goed eind...

Wat is een geslaagd leven? Gelukkig zijn is niet zozeer geen tegenslag hebben. Wel om te leren omgaan met “het menselijk tekort, wanneer  en zoals dit zich aandient. Echte humor speelt net hierop in. De violist in onderstaande video toont dat een “geslaagd concert” mogelijk is, niettegenstaande …

Leven met iets of iemand die ontbreekt: onvolmaaktheid, afwezigheid, verlies, niet kunnen, onrechtvaardigheid … Het maakt deel uit van het “menselijk tekort”. Of we het leuk vinden of niet. Aan sommige “missings parts” kunnen we iets doen. Aan heel wat andere niet. Wil ik ze zien? Kan ik ze zien? De uitdaging is: hoe ga ik hiermee om?