"In alle dingen"

 In deze vlog leg ik kort en bondig uit waarom het zonde-begrip helemaal deel uitmaakt van de Blijde Boodschap.  Veeleer dan een ondraaglijke last, is het, welbegrepen, bron van nieuw leven. Het biedt perspectief op vergeving en dus op vernieuwde vrijheid.

Als onze liefdesverhouding tot God en die tot de medemens in elkaar zijn ingebouwd (het 1 e en het 2 e gebod), dan zijn ons schuldbesef en de stappen die wij zetten naar vergeving naar God en naar een medemens dat ook. Die moeilijke stap naar verzoening zet Jezus altijd met ons. Dat is eigenlijk het sacrament van de verzoening. Jezus overbrugt met mij de afstand die mij, door mijn zelfgerichtheid, van mijn medemens en van de Vader verwijderd houdt. Hij daalt met mij af in de hel van mijn eenzaamheid, daar waar mijn zelfbeslotenheid mij gevangen houdt. Hoe diep ik ook verval, Hij is daar. Dat is zijn menswording in mij. Aan zijn hand kan ik altijd terug de berg op, naar het huis van de Vader en van mijn naaste. Alleen zijn onvoorwaardelijke liefde zal me werkelijk vrij maken van al wat mij op mezelf teruggeplooid houdt. Een anonieme jezuïet

Een kwetsuur moet kunnen genezen. Dat vraagt tijd. De tijd om eventuele illusies los te laten die we ons gemaakt hadden omtrent bepaalde personen; om die personen met andere ogen te bekijken; de tijd om ons te wapenen zodat we verder op weg kunnen met de waarheid zoals ze is; met onze geschiedenis zoals ze ons overkomen is. Die tijd hebben we voor een deel in handen, en voor een deel niet. Ook onze psychische ingesteldheid speelt daarin mee. Maar we moeten om die genade bidden. Bidden dat onze hartvochtigheid Gods barmhartigheid nooit in de weg zou staan. En, wetend dat Hij weet, aan Hem het oordeel overlaten. Een anonieme jezuïet

Soms heeft de opgestapelde pijn en spanning de grens van het draaglijke bereikt, en sta ik voor een relatie die geen toekomst meer heeft. Moet ik dan nog altijd blijven vergeven ? Ook als de ander er niet om vraagt, of helemaal geen schuld bekent ?  Ik denk van ja, al is het maar omwille van je eigen innerlijke vrede, want die moet je tenslotte ook terugvinden. Maar dan moet je dit wel bedenken. Echt vergeven, met hart en ziel is nooit het effect van een eigenmachtige wilsbeslissing. Het vergeven wordt ons geschonken, evenzeer als de vergeving. Ook het vergeven is genade. Alleen God kan het kwaad vergeven. Maar Hij nodigt ons uit deel te nemen aan zijn barmhartigheid, en de genade daartoe zal Hij ons schenken wanneer de tijd ervoor rijp is. Een anonieme jezuïet

In alle nederigheid om vergeving vragen en vergeven is enkel mogelijk voor zover men samen blijft geloven in, en kiezen voor de liefdesverhouding. Andere strategieën zoals zwijgen, de doofpot, kiezen voor de 'lieve vrede' voor 'geen ruzie meer' of   beroep doen op een externe tussenkomst, zijn tekenen dat men het in de grond heeft opgegeven. Vergeven zelf is altijd de eigen pijn loslaten, en, vanuit het geloof dat de liefdesverhouding nog toekomst heeft, weigeren de andere te laten samenvallen met zijn fout. In het vragen om vergeving en in het vergeven zelf vertrouwt men de eigen, wellicht nog toegenomen kwetsbaarheid weer aan elkaar toe en wordt men er samen sterker uit herboren. Een anonieme jezuïet

Schuldbesef is het besef dat ik ruimte heb gelaten aan wat de relatie bedreigde. En de moeilijkheid om te vragen om vergeving is dat ik hiervoor terug beroep moet doen op een relatie die ikzelf op het spel heb gezet en waarin ikzelf nu even kwetsbaar ben geworden als de ander. In zijn/haar soms hevige of emotionele reacties zal ik naar de pijn moeten luisteren die ik hem/haar aandeed. Dat maakt me bang. Daarom bouw ik drogredenen op om die stap niet te moeten zetten. 'Zwijgen we er niet beter over? We gaan de wonde terug openreten. De gevolgen gaan nog erger zijn. Zoiets laat je best slijten. We gaan nu niet flauw doen. We moeten daaroverheen kunnen en elkaar kunnen verdragen.’ Of ik ver-ont-schuldig mij. ‘Excuseer mij, maar ik heb in een file gezeten’; ‘ik ben nu eenmaal zo’. D.w.z. ik steek de verantwoordelijkheid op iets dat buiten mij ligt of waarover ik geen macht heb. Ik zoek mezelf wit te wassen maar breng geen aandacht op voor wat bij de andere gebeurd is. I...