"In alle dingen"

Grappig?  Zeker. Maar ook iets meer. Deze in Japan erg populaire shows zeggen veel over de Japanse cultuur en zelfverstaan. We kunnen als Westerlingen zeker iets leren van het groepsgevoel van de Japanners. Hun vermogen om zichzelf terzijde te schuiven ten voordele van de groep is reëel. De meest spectaculaire beelden komen vanaf 1'36. Zelf verkies ik het christelijke personalisme.

De wereld van God is een wereld waarin ieder zich verantwoordelijk voelt voor de ander. Tijdens bezinning, vasten en gebed moet ieder zich grondig afvragen: is dit nu werkelijk de wereld die ik verlang? Is dit echt de wereld die wij allen in ons hart koesteren? Is de wereld die wij wensen echt een wereld van harmonie en vrede, in ons en in onze relaties met anderen, in families, in steden, in en tussen naties?  En, betekent echte vrijheid niet in deze wereld wegen te kiezen die voeren naar wat goed is voor iedereen en geleid worden door liefde?  Dan vragen wij ons af: is dit de wereld waarin wij leven? De schepping behoudt haar schoonheid die ons vervult met bewondering en ze blijft een prachtig werk. Maar er is ook “geweld, verdeeldheid, onenigheid, oorlog”. Die doen zich voor als de mens, de top van de schepping, ophoudt met het beschouwen van schoonheid en goedheid en zich terugtrekt in zelfgenoegzaamheid.   Paus Franciscus

Ik voel me uitgedaagd als ik word geconfronteerd met dingen en situaties die ik niet zelf in handen heb. Soms weigert, in de naweeën van een afgebroken vriendschap, de andere partij het contact te herstellen. Dan word ik in mijn zoektocht naar verzoening veeleisend en ongeduldig. Af en toe moeten wij een mislukking aanvaarden. Hoe moeilijk dit ook is. De   reacties van anderen hebben wij nooit in eigen handen. Centraal in onze vriendschap met God, zoals in elke vriendschap, is wederzijds vertrouwen. Hoewel ik onlangs tegen een vriend zei: “ In God vertrouw ik. Maar ik heb meer moeite met andere mensen te vertrouwen.” God vertrouwen betekent ook dat ik geloof dat Hij mij toch vriendelijk blijft uitnodigen om met Hem samen te werken. En dit ondanks mijn eigen en andermans menselijke beperkingen en zondigheid. Ik word vriendelijk uitgenodigd om s a men te we r ken met God die zegt: “ Alles maak Ik nieuw” (Openb. 21, 5). Ik leer niet alleen God mijn creativiteit en verantwoor...

Een druppel op een hete plaat? Ook symbolische handelingen kunnen, op termijn, het verschil maken. Geloof kan bergen verzetten. En levens redden ... Een beperkt engagement van velen kan wonderen doen.

Vroeger werd ik getroffen door de durf van de ignatiaanse spiritualiteit. De vraag die gesteld wordt in de Geestelijke Oefeningen is “Wat kan ik voor Christus doen?” en wanneer we zoeken naar het antwoord moeten we niet verlegen zijn. Ignatius raadt herhaaldelijk degenen die de Oefeningen doen aan om God te vragen wat ze verlangen. Wanneer zich obstakels voordoen, moet je deze confronteren volgens het principe van agere contra – het tegenovergestelde doen. Als je geen zin hebt om te bidden, bid dan meer; als je je aangetrokken voelt tot rijkdom, geef dan wat geld weg; als je je vervelende collega helemaal beu bent, breng dan wat meer tijd met hem door. Ignatius was niet erg geneigd om te gaan zitten en af te wachten totdat er wat zou gebeuren. Hij vertelde een jezuïet die klaagde over spirituele droogheid dat “dit heel gemakkelijk veroorzaakt kan worden door een gebrek aan vertrouwen of kleinmoedigheid en daarom kan worden genezen door het tegendeel.” Hij schreef aan de jez...

Psalm 8 (uittreksels) Heer onze Heer, hoe machtig is uw Naam allerwegen op aarde. Als ik kijk naar de hemel, het werk van uw vingers, de maan en de sterren die Gij hebt bevestigd, wat is dan de mens dat Gij aan hem denkt, de zoon van Adam, dat hij U ter harte gaat.

Een grapje? Zeker wel. Maar goede humor appeleert ook steeds aan de werkelijkheid. Herken je het? In deze vorm of in een andere …

Hieronder vind je mijn homilie voor deze vijfde zondag. Welkom om de eucharistie mee te vieren waarin ik voorga, nu zondag om 9'45 op zoom via  https://onlinemis.nl . 5 de zondag na Pasen, A Handelingen 6,1-7;  1 Petrus 2,4-9 Johannes 14,1-12 Enkele jaren geleden was ik op inleefreis in India. We bouwden er  een school in een afgelegen dorp. Na afloop reisden we wat rond. We bezochten allerhande tempels. Groot was mijn verwondering toen we rondwandelden in een recent gebouwde tempel. Een van de ruimtes leek een kapel: beelden van katholieke heiligen, van Maria en in het midden een groot kruisbeeld. De gids vertelde dat dit niet uitzonderlijk was in hindoetempels. Hindoes hebben er geen last mee om religieuze figuren uit andere godsdiensten te vereren. Voor hen geldt, bij manier van spreken, hoe meer goden en heiligen hoe liever. Veel hindoes hebben een grote achting voor Jezus. Net zoals de islam, trouwens. Maar vandaag leert Johannes ons dat de plaats d...

Bono is de sterzanger van de rockband U2. In onderstaande video geeft hij in twee minuten tijd een bijzonder geloofsgetuigenis. Hij vertelt over zijn geloof in Jezus, over gebed, over hoe hij bij God kan komen enz.

Een “vrij” mens worden betekent dat je leert omgaan met je beperkingen. In de mate dat je ze leert aanvaarden zullen ze, bij manier van spreken, smelten als sneeuw voor de zon. In de mate dat je je er op focust nemen ze – in je persoonlijke ervaring – zienderogen toe in omvang en belang. Scrupulositeit gaat hier ook over. Herken je daar iets van?

Er bestaat een oud gezegde: ‘Bid alsof alles van God afhangt; werk  alsof alles  van jou afhangt.’ Die uitspraak wordt aan Ignatius toegeschreven (al is er geen bewijs dat hij dit gezegd zou hebben). Velen zijn van mening dat deze uitspraak de ignatiaanse spiritualiteit samenvat: draag in je gebed alles over aan God, en werk dan onvermoeibaar en volhardend om Gods werk te voltooien.  Ik zou dit liever omkeren: ‘Bid alsof alles van jou afhangt, werk alsof alles van  God afhangt.’ Dit betekent dat  bidden dringend noodzakelijk is: als alles van mij afhangt, dan is God is verplicht in te grijpen. Het plaatst ons werk ook in het juiste perspectief: als het van God afhangt, dan kunnen we het loslaten. We kunnen hard werken, maar het resultaat aan Hem overlaten. Als God verantwoordelijk is, dan kunnen wij een half resultaat aanvaarden en een mislukking verdragen. Ignatius schrijft over werken en de menselijke inspanning in een brief aan een edelman, Jeroom V...

Het hangt af van jezelf of je in je beperkingen opgesloten leeft dan wel of je ermee aan de slag gaat.  Anderen kunnen het niet voor je doen.  Uiteindelijk moet je het zelf ophoesten. Je diepste vrijheid kan je niet ontnomen worden.

Morgen, 4 mei 2020, viert Nederland 75 jaar bevrijding. Om dit te herdenken heeft de Nederlandse jezuïet Wouter Blesgraaf voor   biddenonderweg.org  een podcastserie geschreven genaamd " Jezuïeten en verzet ". Je leert er Rupert Mayer sj en Robert Regout sj kennen, twee heel verschillende persoonlijkheden en charisma's die beiden hun verzet tegen het nazi-regime met de dood hebben betaald. Klik hier om te luisteren naar en te mediteren met deze tien podcasts.

Als onze liefdesverhouding tot God en die tot de medemens in elkaar zijn ingebouwd (het 1 e en het 2 e gebod), dan zijn ons schuldbesef en de stappen die wij zetten naar vergeving naar God en naar een medemens dat ook. Die moeilijke stap naar verzoening zet Jezus altijd met ons. Dat is eigenlijk het sacrament van de verzoening. Jezus overbrugt met mij de afstand die mij, door mijn zelfgerichtheid, van mijn medemens en van de Vader verwijderd houdt. Hij daalt met mij af in de hel van mijn eenzaamheid, daar waar mijn zelfbeslotenheid mij gevangen houdt. Hoe diep ik ook verval, Hij is daar. Dat is zijn menswording in mij. Aan zijn hand kan ik altijd terug de berg op, naar het huis van de Vader en van mijn naaste. Alleen zijn onvoorwaardelijke liefde zal me werkelijk vrij maken van al wat mij op mezelf teruggeplooid houdt. Een anonieme jezuïet