"In alle dingen"

Deze zomer ging ik voor in de uitvaart van K, moeder van drie kleine kinderen. Hieronder vind je een stuk uit mijn homilie. Ik probeer er iets uit te leggen over verrijzenis en over de gemeenschap van de heiligen Toen het duidelijk werd dat de dagen van K. waren geteld hebben jullie besloten daar met jullie kinderen over te praten. Mama gaat naar de hemel hebben jullie toen gezegd. Hoe leg je zoiets uit aan kleine kinderen?   Daarnet hoorden we de apostel Paulus spreken over de verrijzenis. Zijn bijna militante woorden en de onwankelbaarheid van zijn geloof in het leven na de dood zullen velen onder ons vreemd in de oren klinken. Paulus had de verschrikkelijke dood van Jezus niet met eigen ogen gezien. De apostelen wel. Misschien hadden ze daarom wel de grootste moeite om te geloven in de verrijzenis. De pijn en de ontgoocheling waren zo immens, dat het hun te mooi leek. Toch zijn ook bij hen, tot hun verbazing, het geloof en de ervaring van iets nieuws gegroeid. Het tart alle ver...

Ons christelijke geloof nodigt ons uit om naar alles op een nieuwe wijze te kijken.   De verhalen in de evangelies over de blinden hebben wel te maken met het herstellen van het lichamelijke zien. Maar ook met veel meer. Jezus tracht ons wazig innerlijke oog a.h.w. scherper in te stellen, zodat we de diepere dimensie van het leven kunnen zien zoals hij die ziet. De evangelies op de juiste wijze lezen is alsof we aan de ogen een staaroperatie hebben ondergaan. Paus Franciscus heeft zijn eerste encycliek “ Het licht van het geloof” genaamd. Daarin verlaat hij het oude beeld van het geloof als een sprong in de leegte, maar spreekt hij over het geloof als een licht dat alles verheldert en ons zo in staat stelt de juiste   weg te vinden. Als we leven vanuit ons geloof, dan wordt onze ziel een lichtend vuur. Wij krijgen bijvoorbeeld te maken met dat dagelijkse mysterie van de dood. Iets wat toch onze weerstand oproept. Dan nodigt het christelijke geloof ons uit om naa...

Op 8 augustus 2012 gaf Kardinaal Martini, jezuïet, een (laatste) interview aan zijn medebroeder Georg Sporschill sj. Op 31 augustus 2012 zou hij overlijden. Het loont de moeite om dit "testament"  opnieuw te lezen, vanuit het pontificaat van Franciscus, in het bijzonder in het licht van de synodale dynamiek die hij in gang heeft gezet. Het lijkt wel alsof paus Franciscus de testamentsuitvoerder is van Martini. In welke toestand bevindt de Kerk zich vandaag? De Kerk is vermoeid in het welvarende Europa en Amerika. Onze cultuur is overtijds. Onze kerken zijn groot, onze kloosters staan leeg. De bureaucratie van de Kerk groeit alsmaar. Onze rituelen en gewaden zijn pompeus … Drukt dit werkelijk uit wie wij zijn vandaag? We gaan ten onder aan onze rijkdom. We lijken op de rijke jonge man die droef wegging toen Jezus hem uitnodigde om zijn leerling te worden. Ik weet dat het niet makkelijk is om alles achter te laten. We zouden op zijn minst mensen kunnen zoeken die vrij zij...

Ieder van ons heeft andere gaven en talenten. De oogst ervan zal dan ook bij ieder van ons verschillen. Maar die verschillen maken in de ogen van God niemand beter dan een ander. Welke talenten of gaven wij ook hebben – het blijven allemaal geschenken. En het enige juiste antwoord bij een geschenk is dankbaarheid. Dankbaarheid tonen voor wat we gekregen hebben botst met de competitieve aard van onze cultuur. Van jongs af heeft men ons geleerd ons te vergelijken met anderen op het vlak van talenten, uiterlijk, IQ-testen, schoolvorderingsproeven, plaats in de klas. Alles dwingt ons om ons te vergelijken met anderen. In zo’n klimaat kan het onvermogen om te doen wat anderen kunnen en waarvoor ze geprezen en geloofd worden, leiden tot een minderwaardigheidsgevoel. Daarom zou de man bij wie door Jezus een legioen duivels werd uitgedreven, in onze cultuur geneigd kunnen zijn te gaan denken dat hij in de ogen van Jezus minder waard is dan de apostelen die Hem wel mochten volgen. In z...

  Je hebt je verstand om het te gebruiken.   Soms kan dat op creatieve manier die anderen niet meteen snappen. So what?   Roept dit herinneringen bij je op?

In de ignatiaanse traditie zijn er twee centrale begrippen inzake onderscheiding:  troost  en  troosteloosheid . Margaret Silf geeft in haar boek “The inner compass” een uitstekende beschrijving van de rol die beide begrippen spelen bij het onderscheiden. Wat bedoelen we precies met troost en troosteloosheid. Deze woorden verwijzen naar een basishouding die ten gronde gaat over: waarheen leidt ons leven ons, naar God toe (troost) of weg van Hem (troosteloosheid)? Ziehier enkele van de belangrijkste symptomen van troost. Troost ·          Richt onze aandacht naar buiten, aan ons eigen persoontje voorbij. ·          Verheft ons hart op zo’n wijze dat we vreugde en verdriet van andere mensen kunnen opmerken. ·          Maakt dat we ons sterker verbonden weten met de mensen rondom ons. ·          Produc...