Jonge christenen (2)

Onlangs hield ik een voordracht over “Bouwen aan de Kerk van morgen. Geloofsvorming voor en met jongeren vandaag”. Ik gaf er een profielschets van jonge christenen vandaag en enkele aandachtspunten voor jongerenpastoraal. Graag deel ik in een aantal afleveringen mijn reflectie met u.

2. De jongere generaties hebben geen levensbeschouwelijk verleden. Ze slepen geen erfenis met zich mee, laat staan een trauma.

 Tijdens een aperitief-gesprek vertelde een oudere dame me over de tijd dat ze « in kennis » was met haar man. « We waren heel braaf. En als we al eens iets stouter waren geweest, dan gingen we ‘s anderendaags biechten. Dat is nu gelukkig anders. Stel je voor, dat je vroeger eerst moest biechten vooraleer je mocht trouwen. »

Aan het gesprek nam ook een studente deel, een belijdende christen. Haar spontane, licht verongelijkte, reactie was dat zij vast van plan was om ook het sacrament van de verzoening te vragen vóór haar huwelijk.


Het Rijke Roomse Leven, levensbeschouwelijke druk, de machtskerk, de verstarde preconciliaire liturgie, de liturgische en theologische doorbraak die VC II met zich heeft gebracht, het betekent niets voor hen. Zij hoeven zich dan ook niet af te zetten tegen dat verleden. Op levensbeschouwelijk gebied torsen zij geen last waar zij zich zouden willen van bevrijden. Zij zijn onbeschreven bladen. Er is gewoon zo goed als niets: geen woorden, geen rituelen, geen symbolen, geen herinneringen … Zij moeten die telkens opnieuw ad hoc uitvinden.


De vraag naar zingeving lijkt me vrij algemeen aanwezig te zijn. Meestal wordt die weinig of niet geëxpliciteerd. Er zijn weinig plaatsen waar een coherent, belangeloos en aangepast aanbod wordt gedaan. De sluimerende vraag wordt vaak toegedekt of overstemd door alle mogelijke vormen van consumptie en andere verstrooiingen. Het is problematisch voor een jongere vandaag om de diepere regionen van zijn of haar leven (de innerlijkheid) op een wat duurzame wijze te verkennen, te ordenen en te vormen.

Delen