Juk

Gisteren hebben we mijn vader de ziekenzalving toegediend. Vreugde en pijn door mekaar. Maar vooral dankbaarheid.

Graag deel ik met u de evangelietekst die we beluisterden en enkele woorden van toelichting.

"In die tijd sprak Jezus: Kom allen naar Mij toe die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken. Neem mijn juk op uw schouders en leert van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw ziel. Want mijn juk is zacht en mijn last is licht." (Mt 11)


Jezus vergelijkt de vrucht van zijn aanwezigheid met een juk. Dit kan vreemd klinken. Spontaan associëren wij immers een juk met een onaangename, opgelegde last die verknechtend werkt.

We vergeten dan dat in de Bijbelse wereld een juk altijd door twee dieren wordt getorst. De buffels beseffen dit niet. Maar het juk deelt de last, en maakt ze lichter. De een helpt de ander. Er is steun, verbondenheid en nabijheid.

Het is dit geloof dat de Kerk uitdrukt in de viering van het sacrament van de zieken. Ook al zien we het niet en kunnen we het ons vaak zo moeilijk voorstellen. De Heer beschermt en leidt ons, Hij draagt ons. Daarom ging Jezus steeds de zieken de handen opleggen en gaf Hij ons Zijn Geest voor de tijd dat Hij niet meer lichamelijk bij ons aanwezig zou zijn.

Laten wij danken dat wij getuigen mogen zijn van Gods voorkeursliefde voor de zieken en dat ook wij vandaag vader de handen mogen opleggen en zalven met Gods Geest.

Delen