De uitdagende wijze waarop Etty Hillesum "zorgen" omschrijft - Citaat
Link ophalen
Facebook
Twitter
Pinterest
E-mail
Andere apps
Hieronder vind je een citaat uit het dagboek van Etty Hillesum, een joodse vrouw die stierf in Auschwitz. Haar concrete leven heeft getoond dat onderstaande woorden niet zomaar loze woorden waren.
"Al onze zorgen zijn moties van wantrouwen tegenover God."
Etty Hillesum
Link ophalen
Facebook
Twitter
Pinterest
E-mail
Andere apps
Reacties
Anoniem zei…
Helemaal akkoord als je leeft met het oog op de eeuwigheid. De weg daarnaartoe kan hard zijn en vol zorgen. Mag je die ook nog voelen?
De komende dagen zal ik in volledige stilte doorbrengen. Dat gun ik mezelf elk jaar gedurende een week. Geen nieuwe blogs dus tot en met donderdag 22 augustus. In dit videootje leg ik kort en bondig uit waarom waarom stilte zo belangrijk kan zijn in de zoektocht naar God. Klik hier om de video te bekijken of klik op onderstaande foto.
Op www.igniswebmagazine.nl verscheen een bijdrage van de hand van Peter van Dael sj, kunsthistoricus. Vertrekkend van een gravure probeert hij, doorheen de visuele en litteraire heen, door te stoten naar de kern van het mysterie dat de Katholieke Kerk vandaag viert. Hieronder een uittreksel uit de overweging van Peter van Dael sj "Op het feest van Maria Tenhemelopneming vieren de gelovigen hun roeping. Waartoe zij geroepen zijn, wordt hun in beelden en visioenen voorgehouden. En ook de weg daartoe: het is de weg van de kleine dienstmaagd, die niet uit is op macht en rijkdom, maar gelooft in haar roeping, en haar rijkdom zoekt in God, die de geringen verheft en de hongerigen overlaadt met gaven. Zij vieren een visioen, dat werkelijkheid wordt telkens wanneer zij kiezen voor dienstbetoon in plaats van machtsvertoon." Klik hier om het volledige artikel te lezen.
Uittreksel uit de homilie van paus Franciscus dd 15 mei 2015 (commentaar op Hand 18, 9-18 ) Daarom zegt Jezus tot Paulus: “Wees niet bang. Blijf verkondigen.” Angst is geen christelijke houding. Je zou kunnen zeggen dat het de houding is van een opgesloten dier, zonder vrijheid, dat niet in de toekomst kan kijken, iets nieuw beginnen, goed doen … altijd maar neen. “Neen, wat het is gevaarlijk, want, want ….” Dit is een ondeugd. Angst maakt kapot. Wees niet bang en vraag om de genade van de moed, de moed van de Heilige Geest die Hij ons zendt. Er zijn angstige gemeenschappen, die altijd kiezen voor zekerheid: “Neen, neen, we doen het niet … Neen, neen, dit is niet mogelijk, dat is niet mogelijk.” Het lijkt wel alsof ze boven de ingang geschreven hebben: “Verboden toegang”. Alles is verboden als gevolg van angst. Als je zo’n gemeenschap binnentreedt dan voel je dat de lucht er verschraald ruikt. Het is immers een zieke gemeenschap. Angst maakt een gemeenschap ziek.
Omgaan met problemen is iets wat je leert. Het ene jongetje gaat er meteen tegenaan en vindt een oplossing. Het andere kind heeft nog een lange weg te gaan. Opvoeden en leren duurt een leven lang. Wat heb jij de laatste tijd geleerd inzake het omgaan met problemen? Waar is er nog ruimte voor groei? Klik hier om dit heerlijke videootje te bekijken of klik op de onderstaande foto om rechtstreeks naar YouTube te gaan.
Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel. Ziehier een uittreksel voor deze zondag. Nalv haar verlangen om regelmatig de communie te mogen ontvangen (iets wat toen niet gebruikelijk was) schrijft Theresia het volgende: "God daalt niet iedere dag uit de hemel af om in een gouden ciborie te verblijven; Hij zoekt een andere hemel die Hem oneindig veel dierbaarder is dan de eerste, namelijk de hemel van onze ziel, die naar zijn beeld gemaakt is, de levende tempel van de aanbiddelijke Drie-eenheid."
Homilie voor de negentiende zondag door het jaar (B) 1 Koningen 19,4-8; Efeziërs 4,30-5,2; Johannes 6,41-51 Velen onder ons hebben deze morgen brood of andere graanproducten gegeten. Gewoon, zoals altijd. Brood maakt deel uit van onze dagdagelijkse werkelijkheid. We staan er niet bij stil. We hebben het eenvoudigweg in huis. Ook onze taal verwijst ernaar: “broodnodig”, “zijn brood verdienen”, “zwart brood eten” enzovoort. Zo dadelijk zullen de misdienaars de hosties aanbrengen, het brood om de eucharistie te vieren. In geloof weten wij dat die kleine ronde stukjes ongedesemd tarwebrood, eens geconsacreerd, het lichaam zelf zullen worden van de Verrezen Heer die zich aan ons aanbiedt. Ook hiermee zijn we vertrouwd. We horen en zien het elke week en meestal eten we ook elke week zo’n stukje brood. Als we er even over nadenken is dit eigenlijk helemaal niet zo gewoon. Wel integendeel. Wie hier bij stilstaat, in gebed of kritisch rationeel, die moet hier wel door verwonderd zij
Bernard Sesboüé sj overleed in 2021. Hij blijft in Frankrijk één van de meest toonaangevende theologen. Tijdens mijn theologiestudie in Parijs ging ik hem regelmatig opzoeken. Hij was mijn studiebegeleider. Hieronder vind je zijn antwoord op de vraag: “Wat is volgens u de essentie van het christendom?” De essentie ligt in de openbaring dat God zich voor de mens interesseert. In alle religies zien we dat de mens God zoekt. In het christendom zien we dat God zich naar de mens keert. Dit betekent niet dat God in andere religies de mens niet zoekt, maar de joods-christelijke godsdienst is de enige die dat thematiseert. Het christendom onthult de stap van God naar de mens. Voor het christendom is het essentieel dat God bestaat, maar nog essentiëler dat de mens bestaat voor God. De moderniteit desinfecteert God: de mens zou zich niet meer interesseren voor God en God niet meer voor de mens. Dat kan niet volgens het christendom. De mens redt zichzelf niet door zijn werken, we worden ge
Hoofdstuk 15 uit het Evangelie volgens Lucas bevat drie parabels over barmhartigheid: het verloren schaap, de verloren penning en de parabel over de vader van twee zonen. Die laatste parabel is de langste en kenmerkend voor de heilige Lucas. Het verhaal gaat over de ‘verloren zoon’ en de zoon die gelooft dat hij ‘rechtschapen’ en ‘godvrezend’ is. Deze drie parabels spreken over de vreugde van God. God is blij. Dit is toch wel opvallend: God is vervuld van vreugde! En wat betekent nu die blijdschap van God? De vreugde van God betekent barmhartigheid… Het is de blijheid van de herder die zijn lammetje terugvindt. Het is de vreugde van de vrouw die haar penning terugvindt. En het is de blijdschap van de vader die zijn verloren zoon thuis welkom heet. De zoon waarvan men dacht dat hij dood was. Maar die opnieuw tot leven is gekomen en die terug naar huis is gekeerd. Hier is het volledig Evangelie - hier! De hele Blijde Boodschap, alles van het christendom, staat hier. Maar men moet ver
Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Theresia van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel. Het getuigt van een uitzonderlijk geloof, onderscheidingsvermogen en ervaring in de liefde. Graag bied ik u enkele uittreksels aan. Jezus was zo goed mij over dit mysterie te onderrichten. Hij bracht mij het boek van de natuur onder ogen. Ik begreep dat alle bloemen die Hij geschapen heeft mooi zijn. De pracht van de roos en het smetteloze wit van de lelie nemen het kleine viooltje niet zijn geur af of het madeliefje zijn schitterende eenvoud. Ik begreep dat als alle kleine bloempjes rozen wilden zijn, de natuur dan haar lentetooi zou verliezen. De velden zouden niet meer versierd zijn met bloempjes. En zo is het ook in de wereld van de zielen, de tuin van Jezus. Hij heeft grote heiligen willen scheppen die vergeleken kunnen worden met de lelie en de rozen, maar Hij heeft ook kleinere
Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. 22 ste zondag jaar B Deuteronomium 4,1-2.6-8 Jacobus 1,17-18.21b-22.27 Marcus 7,1-8.14-15.21-23 Misschien ken je dit verhaal wel. Het is waar gebeurd. De oude Ignatius werd in Rome ooit aangesproken door een jonge jezuïet met een nogal gedurfde vraag. Vader Ignatius, hoe zou u reageren mocht de paus beslissen de Sociëteit van Jezus op te heffen? Ignatius keek de jonge man aan en had zijn antwoord meteen klaar: ik denk dat ik snel naar de kapel zou gaan. Ik zou er een minuut of 10 voor het heilig sacrament bidden en vervolgens, met grotere vreugde, op zoek gaan naar een betere wijze om God onze Heer te dienen . Misschien vindt u dit wel vreemd. Was Ignatius dan zo weinig bekommerd om die Sociëteit van Jezus? Dat was toch zijn levenswerk? Ik vermoed dat Ignatius zielsveel hield van dat bijzondere apostolische instrument waarvan hij de geestelijke vader was. Maar dat belette hem niet te beseffen dat het uiteindeli
Reacties