Mijmering van Bert Daelemans sj bij een leeg tabernakel


Bert Daelemans sj is theoloog en geeft les aan onze theologiefaculteit in Madrid. Deze zomer woonde hij een concert bij in Brugge. Onderstaande overweging is daar de vrucht van.

Op een zomerse avond woon ik in Brugge een concert bij. Proper, keurig, braaf paraderen Boccherini en Haydn door de zaal. Een oudere man voor mij valt voortdurend in slaap; tevergeefs pogen tedere tikjes van zijn vrouw zijn charmant gesnurk te temperen. Een interessante herademing is een intiem, mysterieus, klagend Miserere van Andriessen. Toch is het slechts in het laatste deel van een Mozartsymfonie dat er wat gebeurt: alsof het orkest ontwaakt; de muziek wordt pittig, fris, jong, speels, gedurfd - een heuse ervaring. De muzikanten wisselen een schalkse glimlach, ze zitten losser in hun vel, het is heerlijk om dit bij te wonen. Een waterval van vuur en vonkjes. Die springen over in het publiek; dat is dan ook terecht dankbaar, opgenomen in die waterval en geen toeschouwers meer. Met dezelfde meesterlijke kracht herhaalt het orkest een deeltje van Boccherini. Wat een verschil! Zijn zij nu pas opgewarmd? Wat is er gebeurd? Dít is muziek! Zij rolt van de instrumenten af met hartstocht en levenslust. Een unieke, onvergetelijke, adembenemende ervaring. Een lust voor oog en oor, dat het daverend applaus verdient.


Terug in huis, ons nu leegstaande huis in de Kortewinkel, bekom ik even in de kapel waar ik negentien jaar geleden in de Sociëteit intrad. Het verbaast mij hoe mijn lichaam reageert op dit gebouw met zijn krakende vloeren, kronkelende trappen en onmiskenbare geur, alsof het ermee vervlochten is, alsof donkere kamers in mij open- en dichtgaan samen met dit huis. De muren en het tapijt zitten vol met namen en gezichten en verhalen, maar het tabernakel staat open als een leeg, gapend gat. Nu begrijp ik opnieuw de presentia realis (werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie als verschillend van de ‘gewone’ aanwezigheid van God in de schepping): het is een muziekstuk waar de vonken van af springen. God wordt tastbaar aanwezig en heel het orkest ontwaakt. Niemand heeft het in de hand: dit gebeurt aan ons, opgenomen in die waterval en geen toeschouwers meer. Wij worden losser, vrijer, schalkser - alles wordt nieuw: pittig, fris, jong, speels, gedurfd. Een heuse ervaring.

Bert Daelemans sj

Reacties

Anoniem zei…
prachtig! ja, die presentia realis is heerlijk
Unknown zei…
Ja het Jezuïtenhuis Inigo in de Korte winkel in Brugge ken ik, en de bijhorende kapel waar ik heel graag de eucharistievieringen ging bijwonen. Een kapel waar ik kon thuiskomen, even stil worden en mediteren, even weg uit de drukte van de stad en zijn vele toeristen. Ik mis het en vele gelovigen met me.

Meest gelezen

Schijn bedriegt - mooi kortfilmpje

Een geslaagd leven en humor

Hoe paus Franciscus zwakke plekken blootlegt bij katholieken én protestanten

Allereerste verklaring waarom je je niet lekker voelt - Help, het gaat niet goed met mij (6/11)

Hoe kan je weten of je houdt van God? - De ervaring van Pedro Arrupe sj