"In alle dingen"

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn intussen vermaarde « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn. In dit citaat denkt Rahner na over wie Jezus eigenlijk is. Let op: in onderstaande tekst verwijzen ik, mij en mijn naar Ignatius van Loyola! Voor mij was sedert mijn bekering Jezus zonder meer degene in wie God zich naar de wereld en naar mij boog. In die beweging van God is de onbegrijpelijkheid van het zuivere geheim geheel aanwezig en komt de mens tot zijn eigen volheid. De uniciteit van Jezus, de noodzaak Hem in een beperkte schat van voorvallen en woorden te zoeken, met het doel in dit kleine de oneindigheid te vinden van het onuitsprekelijke geheim, heeft mij nooit gestoord. De reis naar Palestina stelde ik mij werkelijk voor als een reis naar God in wie geen wegen zijn. En niet ik, maar jullie zijn on...

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. Wijsh. 18, 6-9 Ps. 33 Hebr. 11, 1-2. 8-19 Lc. 12, 32-48 of 35-40   De laatste jaren van zijn leven kampte Ignatius van Loyola met een slechte gezondheid. Toen hij zijn autobiografie dicteerde was begin de zestig, erg oud voor die tijd. Zijn gezondheid was behoorlijk verzwakt. In de inleiding van dat levensverhaal schrijft zijn secretaris het volgende:   Vader Ignatius was er in die tijd slecht aan toe. Nu is hij helemaal niet gewend zichzelf al was het maar één dag van leven in het vooruitzicht te stellen. Integendeel, want als iemand zegt dat hij dit of dat binnen veertien dagen of binnen een week zal doen, zegt onze Vader. Ignatius altijd alsof hij ontsteld is: ‘Wat? Denk je nog zo lang te leven?’   Je zou deze bedenking van Ignatius kunnen lezen als een cynische opmerking. Ten onrechte. Ignatius was optimistisch en vertrouwvol. Hij wist hoe wankel zijn gezondheid was. Hij kon snel en onverwacht sterven. Tegelijk wilde ...

Ignatius wordt vaak voorgesteld als een voluntaristisch man die zonder aarzelen recht op zijn doel afging. Als je er zijn autobiografie ( Het verhaal van de pelgrim ) op naleest leer je een meer subtiele persoonlijkheid kennen. Zo lees je in hoofdstuk 3: “Tot aan die tijd had hij volhard in nagenoeg steeds dezelfde innerlijke gesteldheid, altijd even blijmoedig en zonder enige kennis van inwendige geestelijke zaken. … Maar onmiddellijk na bovengenoemde bekoring begon hij in zijn ziel grote wisselingen te ondervinden. … Nog nooit eerder had hij zulke wisselingen ondervonden, zodat hij zich daarover begon te verwonderen en zichzelf afvroeg: “Wat is dit toch voor een nieuwe leven dat we nu beginnen?” (nrs 20-21) De bekeerling Ignatius verkeert aanvankelijk in een roes: alles is duidelijk, hij weet precies wat hij moet doen. Als een verliefde puber is hij blind voor nuances en lijken de zaken heel eenvoudig. Naarmate hij gaat groeien in godsverbondenheid en dus meer met beide voete...

De autobiografie van Ignatius van Loyola, " Het verhaal van de pelgrim ", is een pareltje uit de geestelijke literatuur van het christendom. De oude Ignatius blikt er met grote nederigheid terug op zijn bekering en de daaropvolgende jaren. In de derde persoon vertelt hij “ hoe onze Heer omging met deze ziel die weliswaar blind was, maar er toch sterk naar verlangde Hem te dienen in al wat ze ervan wist ”. Of nog “ In die tijd deed God met hem wat een schoolmeester met een kind doet: Hij onderwees hem .” Met heel wat groepen heb ik dit boekje reeds gelezen en besproken. Onlangs kreeg ik volgende terugblik doorgemaild van een student, lezer van deze blog. Ik ben net klaar met m’n lectuur van de autobiografie van Ignatius, zoals die in vertaling op jullie website is te downloaden. Wat een troostvolle bezigheid was dat! De vertaling is ook uitstekend, in die zin dat ze werkelijk de indruk geeft – en dat is terecht – dat je met een echte mens te doen hebt, d.w.z. een mens van vle...