"In alle dingen"

We moeten ons niet onthouden van het Brood van de Engelen omdat we daar geen  bewust plezier in vinden: dat zou zijn als omkomen van de honger omdat we niets smakelijks hadden om te eten. Ignatius van Loyola

Homilie voor de negentiende zondag door het jaar (B) 1 Koningen 19,4-8; Efeziërs 4,30-5,2; Johannes 6,41-51   Velen onder ons hebben deze morgen brood of andere graanproducten gegeten. Gewoon, zoals altijd. Brood maakt deel uit van onze dagdagelijkse werkelijkheid.  We staan er niet bij stil. We hebben het eenvoudigweg in huis. Ook onze taal verwijst ernaar: “broodnodig”, “zijn brood verdienen”, “zwart brood eten” enzovoort. Zo dadelijk zullen de misdienaars de hosties aanbrengen, het brood om de eucharistie te vieren. In geloof weten wij dat die kleine ronde stukjes ongedesemd tarwebrood, eens geconsacreerd, het lichaam zelf zullen worden van de Verrezen Heer die zich aan ons aanbiedt.  Ook hiermee zijn we vertrouwd. We horen en zien het elke week en meestal eten we ook elke week zo’n stukje brood. Als we er even over nadenken is dit eigenlijk helemaal niet zo gewoon. Wel integendeel. Wie hier bij stilstaat, in gebed of kritisch rationeel, die moet hier wel door ...

  18e zondag door het jaar B Ex. 16, 2-4.12-15  Ps. 78 (77), 3 en 4bc, 23-24, 25 en 54  Ef. 4, 17.20-24: Joh. 6, 24-35 Drie maanden lang heb ik hun leven gedeeld: een paar tientallen jongens en mannen tussen de 15 en 40 jaar. Ze hadden stuk voor stuk een zwaar drugsverleden. De meesten hadden alle denkbare en ondenkbare misdrijven gepleegd. Drugs kost veel geld. In Villamavida, een therapeutische gemeenschap voor verslaafden in het Zuiden van Chili, werkten ze intens aan de opbouw van een nieuw leven. Het leven was er sober. Als vieruurtje kreeg iedereen één ter plaatse gebakken broodje. Met confituur óf met margarine. Niet én confituur én margarine. Dat was al te zeer luxe. Daar was iedereen het over eens.   De “chiquillos – gasten, zoals ze genoemd werden, waren blij met de kans die hen werd geboden. Elke dag drie maaltijden, dat waren de meesten niet gewend. Om nog te zwijgen over de dagelijkse therapie en de psychologische begeleiding. Tegelijk waren ze het erove...

Een commercial voor brood. Gewoon mooi. Hij bleef hangen in mijn geheugen. Misschien wel omdat hij me de vraag deed stellen naar de “fundamentals” in een mensenleven. Welke zijn de - eenvoudige - dingen die mij/u uiteindelijk de kracht geven om te leven, die mij/u voeden, naar lichaam, geest en ziel? Immers, een mens leeft toch niet van brood alleen ...