"In alle dingen"

Van 27 tot 29 november 2013 hielden de mannelijke religieuzen hun jaarlijkse algemene vergadering in Rome. Paus Franciscus kwam hen opzoeken en antwoordde op hun vragen.   Hier enkele uittreksels  die me ook voor niet-religieuzen relevant lijken.  Vraag : Hoe kunnen religieuzen als broeders samenleven? …Hoe gaan we best om met medebroeders die het moeilijk hebben of die   conflicten meemaken of er veroorzaken? Antwoord paus Franciscus : " ...  Conflicten in de gemeenschap kan je niet vermijden. Je zou zelf kunnen zeggen dat het nodig is dat ze voorkomen, wil de gemeenschap een plaats zijn waar de leden werkelijk   met mekaar in oprechte en eerlijke verhoudingen staan. Zo is het leven.   Het is nonsens je een gemeenshap voor te stellen waar niemand geconfronteerd zou worden met moeilijkheden in zijn leven. Indien er in een gemeenschap geen conflicten bestaan, dat dan ontbreekt daar iets.   De werkelijkheid leert nu eenmaal dat in ...

Wanneer je met een vriend bent en stijf staat van angst, welke andere onderwerpen zijn er dan nog waarover je zou kunnen spreken? Als je niet praat over wat je het meest bezighoudt, namelijk de angst, heb je waarschijnlijk weinig te zeggen. Ook zul je niet de volledige aandacht geven aan wat je vriend tegen je zegt. Dit is nog maar één manier waarop eerlijkheid – of het gebrek eraan – onze relaties beïnvloedt. Als je open bent over je angsten is de kans groot dat je vriend zal luisteren en sympathiseren. Zodra dit gebeurt, voel je een grote verandering. Nu ben je niet zo alleen. En je bent opgelucht dat je hardop hebt gesproken over de angst. Vaak voelt het alsof een last van je schouders is genomen – en dit gebeurt wanneer we eerlijk zijn over onze vrees tegenover iemand anders! Het is mijn ervaring – en ik heb dit ook bij anderen gezien – dat open zijn tegenover God over onze angsten tot grote opluchting leidt. William Barry sj

Doen wat niet mag. Ravotten. Kwajongensstreken. Mekaar opjutten. Lekker samen.. Het hoort niet.   Het mag niet. Je weet het maar al te best. Zo plezant … Ook oudere mensen zijn mensen, gewone mensen. Gelukkig maar.

Wie ben je? Hoe toon je je aan de anderen? Mensen zijn tot veel bereid om graag gezien te worden. Ook om zichzelf anders voor te doen dan ze in werkelijkheid zijn. De eindsom kan er een zijn van bedrogen bedriegers. Hoe is jouw ervaring hiermee? Zijn er plaatsen, relaties waar jij helemaal jezelf kan zijn?

Heb jij ooit zoiets gedaan? Gewoon anders doen dan wat van je verwacht wordt, dan wat gebruikelijk is Of schrijf jij liefst helemaal binnen de lijntjes? Beide hebben zo hun voordelen en hun nadelen. Heeft dit niet te maken met creativiteit?

Een leugentje om bestwil, noemen we dit. Herken je dit? Doe je het ook soms? Grappig? Handig? Verleidelijk? Gevaarlijk? Vaak heeft het niets om het lijf. Het kan ook een hellend vlak worden. Ruimer stelt het de vraag naar de eerlijkheid. Is dit een absoluut gegeven? Of een spanningsveld waar marge bestaat?