Marc Lindeijer sj woont op een boogscheut van het Vaticaan. Ik stelde hem voor iets te schrijven over het conclaaf dat vandaag start. Dit is wat er uit zijn snedige én humoristische pen vloeide. Het gebed van een kardinaal Of ik iets over het Conclaaf wilde schrijven, was mij gevraagd, in de veronderstelling dat ik daar diepe en geheime inzichten over zou hebben. Ik woon namelijk naast het Vaticaan, in het hoofdkwartier van de jezuïeten. Maar helaas, wij weten hier net zoveel als u die dit leest. Ook onze kennis komt uit de krant, van de televisie of het web, en over een gebrek aan berichten kan men niet klagen. Vorige week waren er al zo’n 5.000 journalisten neergestreken in Rome en die moeten natuurlijk ergens over schrijven. Eerlijk is eerlijk: inmiddels ben ik de eindeloze nietszeggende berichtenstroom zó beu dat de gedachte bij me opkwam om de journalisten in de Sixtijnse kapel op te sluiten, met hetzelfde verbod om te communiceren met de buitenwereld. Maar goed, dat zo...
Reacties
Blijkbaar snap ik het niet helemaal😂
Ik ben niet alleen hierin. Het komt nog wel voor dat buren vragen waar iemand is gebleven, opgeruimd naar een tehuis: hij of zij VIEL, eenmaal op hun nieuwe plek vallen ze nog vaker, niet gewend.
Bij de rijken gaat het om de erfenis.
DAAR MAG JE EEN GRONDIGE AFKEER VAN HEBBEN.
Vreemd dat mensen hun leven beëindigen? Dat is het onrechtvaardigste dat ik heb meegemaakt: 2 zijn van verdriet gestorven, nr. 3 is er slecht aan toe.
IK HEB ER NIETS MEER OVER TE ZEGGEN.
Handelingen 10: 34,35.