"In alle dingen"

Geduld - 3 /7 Geduld, zo leert de filosoof, is een houding van vertrouwen en van hoop.  Je laten leiden door geduld is heel verschillend van je laten leiden door angst. Angst is geen goede raadgever. Het dreigt je ogen te sluiten voor de kleine, soms heel discrete mogelijkheden die zich aandienen. Angst kan je zo vastprikken op het goede dat niet is of het negatieve dat wel is, dat je het mooie en het goede die zijn of komen niet meer ziet. Zo onverwacht en anders als ze kunnen zijn.  Geduld is een houding van aandacht. Het is meer dan passief wachten. Het is uitkijken naar de toekomst waarvan je hoopt en gelooft dat die beter zal zijn, soms tegen beter weten in.  Zo kan geduld de innerlijke zintuigen aanscherpen. Zozeer dat wat onzichtbaar, onvoelbaar of onhoorbaar leek, geleidelijk aan toch opgemerkt wordt. Het is indrukwekkend hoe sommige chronisch zieke mensen kunnen genieten van kleine dingen. Zo klein, dat anderen ze niet opmerken en er daardoor oo...

Herken je dit? Dat je zo in je eigen wereld opgesloten bent dat niets of niemand om je heen nog bestaat?   Wie of wat in jouw leven is belangrijk genoeg om je wakker te schudden zodat je toch aandacht kan geven aan andere mensen?

  Deze reclameboodschap gaat over de soepelheid van luiers Wat bijzonder opvalt is de soepelheid en beweeglijkheid van de huid en het aangezicht van deze baby's en peuters. Mochten die beelden op gewone snelheid zijn gemaakt, dan had je dat wellicht niet opgemerkt.   Hoe soepel en beweeglijk sta jij in het leven? Kan en/of wil jij je aanpassen? Welke soepelheid verwacht je van anderen? Wat helpt jou om soepeler en misschien zelfs vergevingsgezind in het leven te staan?

Hoe kan je de wijsheid op het spoor komen, midden in je eigen leven? Hoe kan ze een uitnodiging worden om een leven te groeien, richting vreugde? Hoe helpt de ignatiaanse spiritualiteit mij om te gaan met het overlijden van mijn broer of hoe ben ik tot het besluit gekomen om jezuïet te worden? Of nog, waarom ik me zowel thuis voel in het kerkgebouw naast ons jezuïetenhuis als in de Kalverstraat om de hoek. Onlangs ging ik hierover en over veel andere dingen in gesprek met Tom Mikkers naar aanleiding van mijn nieuwe boek: Levenslessen. Hoe oude wijsheid jouw leven in bloei zet. Klik hier om "Levenslessen" te bestellen. Klik op de afbeelding hieronder om te luisteren naar dit gesprek.

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (8/8) De voldoening die een moedig leven je kan geven doet je scherper beseffen dat je ook niet had kunnen bestaan. Dan had je, inderdaad, niet de tegenspoed gekend waar je nooit om hebt gevraagd. Maar evenmin de mooie dingen die je nu wel mag ervaren of de kansen die je, niettegenstaande alles, toch maar krijgt. Hoe eenvoudig en schijnbaar onbenullig ook. Geluk ligt nu eenmaal niet zozeer in de feiten zelf maar wel in de wijze waarop je ernaar kijkt en ermee omgaat. Moed doet je groeien als mens. Ze nodigt je uit om nieuwe, onbekende wegen te bewandelen. Niet omdat je moet. Wel omdat je mag en omdat het goed is. Omdat het leven, zo onvoorspelbaar als het is, uiteindelijk mooi blijkt te zijn. Omdat het de moeite waard is om te proberen. Zo beschouwd is moed een houding van vertrouwen. Soms tegen beter weten in. Moed belet inderdaad niet dat je kan vallen, vaker d...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (7/8) Levensmoed maakt het mogelijk om aandacht te ontwikkelen voor wat wel mogelijk is: voor het mooie, voor het goede, voor de vriendschap en de liefde, zoals en waar ze zich aandienen. Die moed geeft levensvreugde. Vaak bescheiden en niet om over naar huis te schrijven. Maar wel steeds weer, want verankerd in de werkelijkheid van het leven zoals het is. Die moed kan vleugels geven die het mogelijk maken om hindernissen te nemen en verder en hoger te vliegen dan objectief mogelijk lijkt. Tot je eigen verwondering, en niettegenstaande een soms ondraaglijke ballast die je moet meeslepen. Denk aan Bakhita . Zoals haar kan je dan geleidelijk aan het leven meer als een geschenk gaan ervaren, als een kans, als een voortdurende uitnodiging die je zomaar in de schoot wordt geworpen. Als een geurende roos, ook al zijn en blijven er doornen aan, en heeft die ro...

Je hoeft hem of haar heus niet op de maan te gaan zoeken. Kijk gewoon om je heen … Sommige mensen zijn echt heel eenzaam. Wie, in jouw buurt, is aan het wachten? Iemand die je kent. Mogelijks iemand die je nog niet kent.

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. Wijsh. 18, 6-9 Ps. 33 Hebr. 11, 1-2. 8-19 Lc. 12, 32-48 of 35-40   De laatste jaren van zijn leven kampte Ignatius van Loyola met een slechte gezondheid. Toen hij zijn autobiografie dicteerde was begin de zestig, erg oud voor die tijd. Zijn gezondheid was behoorlijk verzwakt. In de inleiding van dat levensverhaal schrijft zijn secretaris het volgende:   Vader Ignatius was er in die tijd slecht aan toe. Nu is hij helemaal niet gewend zichzelf al was het maar één dag van leven in het vooruitzicht te stellen. Integendeel, want als iemand zegt dat hij dit of dat binnen veertien dagen of binnen een week zal doen, zegt onze Vader. Ignatius altijd alsof hij ontsteld is: ‘Wat? Denk je nog zo lang te leven?’   Je zou deze bedenking van Ignatius kunnen lezen als een cynische opmerking. Ten onrechte. Ignatius was optimistisch en vertrouwvol. Hij wist hoe wankel zijn gezondheid was. Hij kon snel en onverwacht sterven. Tegelijk wilde ...

Voor het tijdschrift Liefke schreef ik een overweging over dankbaarheid. Hier kan je ze lezen in 11 stukjes – 6/11     Dankbaarheid is een deugddoend gevoel dat je niet zomaar op bevel kan oproepen. Toch heeft het, ook, te maken met aandacht: aandacht voor wie of wat gedurende een gewone dag in je ziel vreugde, rust, vertrouwen, blijheid, verbondenheid, openheid, gedrevenheid, enzovoort teweegbrengt. Soms sterk. Meestal subtiel en nauwelijks merkbaar. Die aandacht is iets wat je kan oefenen. Gewoon je eens of tweemaal per dag de vraag stellen: waar heb ik de voorbije uren iets ervaren van die deugddoende gevoelens. Oefening baart kunst. Ook inzake innerlijke gevoeligheid en dus vermogen tot dankbaarheid. Het is zinvol om bij zo’n aandachtsonderzoek niet zozeer te focussen op feiten dan wel op gevoelens. Eerst dus de positieve gevoelens zelf opzoeken, en pas in een tweede beweging die gaan linken aan de feiten die ze hebben veroorzaakt. Dan kan je ontdekken dat er in...

Je kan niet aan alles tegelijk denken. Sommige mensen kunnen zó geconcentreerd zijn  dat al de rest niet meer bestaat. Zeker weten. Maar een beetje voorkomendheid helpt, ook in de liefde. Herken je hier iets van? Wat betekent respectvol liefhebben voor jou?    

Kijken en zien is niet het zelfde. Hetzelfde kan je zeggen over luisteren en horen. Hoe aandachtig ben je? In je omgang met anderen, met jezelf, met God? Ben jij ook soms zo gefocust op het heen of het ander dat je de rest helemaal uit het oog verliest?