"In alle dingen"

Witte Donderdag  2026 Als   jezuïet in opleiding woonde ik in Parijs. Elke zaterdagmorgen was ik er vrijwilliger op een dienst voor palliatieve zorgen. De helft van de bedden was voorbehouden voor terminale aidspatiënten. Een van hen was Jean-Louis, een dertiger. Hij was vel over been. Gevolg van chronische diaree. Ik stapte zijn kamer binnen om wat bij te praten. Op dat eigenste ogenblik zag ik Jean-Louis uit zijn bed opspringen. Net op tijd om te voorkomen dat hij zichzelf zou bevuilen door de gevolgen van een zoveelste oncontroleerbare darmkramp. De geur was onuitstaanbaar. Maar nog pijnlijker was de gelaatsuitdrukking van die naakte man. Hij wist niet waar te kruipen van schaamte en walging. Ik ook niet … Amper een minuut later stond er een verpleegster. Een jong meisje met een prachtige glimlach. Met een kwinkslag stapte ze, door de smurrie heen,   naar Jean-Louis toe. Ze reinigde hem en hielp hem terug zijn bed in. Haar eigen baby had ze niet met meer zacht...

  Zo  kwetsbaar. Zo afhankelijk. Zo zorgbehoevend. Zo ondraaglijk mooi.  Zo is onze God onder ons willen komen. Zijn we bereid om dit geloven? Willen we dit? Durven we dit aan? Zijn we bereid om te geloven dat dit niet eenmalig maar doorlopend – dus ook vandaag – gebeurt? Klik hier om deze wondere beelden te bekijken of klik op onderstaande foto.

Dag 4:   geduld Welkom in deze vierde gebedstijd van de Pinksternoveen voor de vruchten van de Geest. De vrucht van de Geest waarvoor we vandaag bidden is het geduld. ·       Kijken naar video: Fatherhood at its best o    We gaan nu enkele minuten de stilte in. o    Geef even aandacht aan je lichaam. Neem een houding aan waarbij je je comfortabel voelt en tegelijk voldoende geconcentreerd.  o    Maak een kruisteken, maak een buiging, of stel een ander gebaar dat voor jou betekent dat je nu aan het bidden bent. o    Probeer tot stilte te komen. Kom bij jezelf. Probeer je vervolgens ook te openen voor Gods aanwezigheid. o    Herinner je de beelden die we daarnet zagen. Een vader die me groot geduld zijn dochtertje een luier aandoet. o    Richt je eerst even tot God. Wat zou je Hem spontaan willen vragen of zeggen. Misschien wel iets in verband met geduld. ...

Zo    kwetsbaar. Zo afhankelijk. Zo zorgbehoevend. Zo ondraaglijk mooi.   Zo is onze God onder ons willen komen. Zijn we bereid om dit geloven? Willen we dit? Durven we dit aan? Zijn we bereid om te geloven dat dit niet eenmalig maar doorlopend – dus ook vandaag – gebeurt?

Altruisme is niet aangeboren. Egoïsme blijkbaar wel. Is dat bij jou anders?

Ook al moet je er letterlijk van kotsen. Ja, ook in de liefde bestaat er zoiets als uitmuntendheid:  het verleggen van je grenzen. Ja, ook vaders zijn daar beslist toe in staat. Waar doet dit jou aan denken? Iets wat je zelf ooit deed of misschien regelmatig doet? Of iets wat een  ander ooit voor jou deed? Liefde is niet altijd leuk. Het kan ook pijn doen. En soms wordt het dan pas helemaal duidelijk d at het echt over liefde gaat.

Liefde is iets wat je leert. De mens is ervoor gemaakt. Ook al beseft hij dit vaak niet. Bestaat er zoiets als angst om te beminnen? Onderstaande video lijkt dit alvast te suggereren. En, vooral, hij illustreert hoe je die angst kan overwinnen.

Met elkaar in gesprek gaan is een complex gebeuren. Basisvoorwaarde is dat je een aantal zaken gemeenschappelijk hebt. Je moet iets aanvoelen van mekaar. Bereid zijn om gratuit tijd te geven. Woorden zijn daarbij belangrijk. Maar in laatste instantie gaat het niet over woorden. Wel over vertrouwen en verbondenheid. Dat vraagt tijd. Opbouwen. Beetje bij beetje.