"In alle dingen"

Tegenkanting en mislukking (4/5): de onbekende factor Mensen weten meestal niet op voorhand tot welke edelmoedigheid zij in staat kunnen/zullen zijn, wanneer door een of andere omstandigheid, op die edelmoedigheid concreet beroep wordt gedaan. Denken wij aan wat ouders soms over hebben voor een ziek of gehandicapt kind; of gehuwden voor elkaar, wanneer zij in 'de kwade dagen' belanden. Ook Jezus wist bij de aanvang niet waar de trouw aan zijn keuze Hem zou brengen. Hij is maar geleidelijk aan tot dat besef gekomen. Hij heeft zichzelf en zijn leerlingen daar ook innerlijk moeten op voorbereiden. De edelmoedigheid daartoe behoort zomaar niet a priori tot mijn persoonlijke uitrusting. Het is een gave die mij 'te gepaster tijd' geschonken wordt. Zij wordt mij geschonken door de vragende blik van de andere, wanneer die beroep op mij doet, en ik mij niet voor hem sluit. Die blik maakt mij innerlijk ook vrij voor het antwoord.  ...

Tijdens de voorbije jongerensynode vertelde de generale overste van de jezuïeten de aanwezige bisschoppen en jongeren dat de katholieke kerk een manier moet vinden om de secularisatie te beschouwen als een kans om nieuwe manieren te vinden het evangelie te verkondigen. Hieronder enkele interessante statements van pater Sosa sj. Maar als de kerk secularisatie echter als een “teken des tijds” beschouwt, kan dit leiden tot een meer authentiek geloof dat mensen uitdaagt om de ​​bewuste keuze te maken om christen te worden. In plaats van “automatische christenen” die alleen hun geloof praktiseren vanwege de samenleving waarin zij leven of hun familietradities. ...   “De seculiere maatschappij bevrijdt ons ook van de neiging om op religie een stamidentiteit, een nationale identiteit of een andere identiteit te bouwen. Dit is vreemd aan de spirituele ervaring die ons uitnodigt om elkaar te herkennen als mensen, broeders en zusters, zonen en dochters van dezelfde Vader”,...

--> Onderstaand citaat vond ik op de FB-pagina van medebroeder van Leo De Weerdt sj. Ik deel het graag me jullie, omdat ik het zo relevant vind. Geloofsbelijdenissen, rituelen en instituties vormen in een godsdienst veeleer een weg dan een doel. Het doel is ‘recht te doen, de barmhartigheid lief te hebben en nederig te wandelen met uw God.’ [Micha 6, 8].  Als de menselijke kant van een godsdienst echter het doel wordt, wordt onrecht een weg daartoe. Het is een feit dat het kwaad inherent is aan iedere godsdienst en niet alleen aan het secularisme. Bekrompen vroomheid kan duiden op plichtsverzuim, erger nog op aanpassing aan de zelfzucht. Want religie als instelling, met andere woorden, religie omwille van de religie, is een vorm van afgoderij.  Gelovig zijn is het bewust binnengaan in een dimensie waarin wij juist door ons bestaan verblijven.  Vroomheid is daarop een antwoord , het subjectieve correlaat van ...