Zonnegroet

Kent u de Zonnegroet? Ik heb de voorbije dagen kennisgemaakt met deze Japanse (lichamelijke) meditatietechniek. Meer nog, ik heb meegewerkt met een specialist om het te verwerken tot een meditatieoefening voor jongeren.

Uw vermoeden is juist. De Zonnegroet heeft rechtstreeks niets te maken met het christendom. Toch stel ik vast dat ik er met enthousiasme heb aan meegewerkt. Meer nog, dat ik zelf ook deugd heb gehad aan het doen van die oefening die uitnodigt tot meer bewustzijn, zowel lichamelijk als mentaal.

Heb ik dan als jezuët geen andere prioriteiten? Zou het niet beter zijn mocht ik me meer toeleggen op het aanpassen van christelijke meditatietechnieken voor jonge mensen?

Uiteraard doe ik ook dat laatste. Maar bij mij is de laatste jaren het inzicht gegroeid dat het niet het een of het ander is.

Hét eerste “probleem” in deze van onze cultuur is dat zij de “innerlijkheid” van de mens niet ontwikkelt. De meeste Westerse mensen weten gewoon niet dat zij een bewustzijns- en ervaringsniveau hebben dat dieper gaat dan het niveau van de onmiddellijkheid en het rechtstreeks waarneembare. Een belangrijke voorwaarde om te kunnen komen tot een religieueuze ervaring en a fortiori een christelijke ervaring, is net dat het niveau van die innerlijkheid minimaal ontgonnen en gevormd wordt. In onze traditie bestaan daar technieken voor. Maar, in het bijzonder voor het aspect van de lichamelijkheid, hebben sommige Oosterse tradities ons heel wat te leren.

Neen, het gaat hier niet over syncretisme. Toch niet noodzakelijkerwijze. Wel over het bewust omgaan met culturele en religieuze globalizering. Inculturatie is overigens een typisch christelijke idee.