"In alle dingen"

Enkele ongeruste kardinalen hebben deze zomer aan paus Franciscus vragen gesteld  over vijf leerstellige punten. Op 2 oktober 2023 is het antwoord gepubliceerd. Het is ondertekend door de paus zelf. Wellicht heeft hij dit antwoord nú publiek gemaakt omdat hij er meerdere punten verheldert die van belang zijn voor de Synode die weldra begint. Hier heb je alvast het antwoord van Franciscus op de vraag of de goddelijke openbaring moet geherinterpreteerd worden in functie van de actuele culturele en antropologische veranderingen. Sommige gelovigen vrezen dat de "onveranderlijke kerkelijke leer" zou worden aangepast aan "de waan de dag". Franciscus geeft hier  een subtiele catechese over hoe je als gelovige best met de goddelijke openbaring omspringt.   a) Het antwoord hangt af van de betekenis die je toekent aan het woord  herinterpreteren . Als het wordt opgevat als  beter interpreteren , dan is de uitdrukking geldig. In die zin stelde het Tweede Vaticaans Concilie...

In de Kerk vóór Vaticanum II gold een onuitgesproken regel voor onderscheiding   dat men best de voorkeur gaf aan de minst aantrekkelijke van twee keuzes. Het was waarschijnlijker dat deze in overeenstemming was met Gods wil. Het is duidelijk dat een dergelijke benadering ver afstaat van de idee dat   we mogen hopen om in dit leven gelukkig te zijn. En toch lezen we in de regels voor de onderscheiding van de geesten die Ignatius van Loyola aanreikt in zijn Geestelijke Oefeningen dat voor “wie intens de weg gaan van de zuivering van de zonden en van de opgang van goed naar beter in de dienst van God onze Heer … het eigen is aan de goede geest moed, kracht, vertroostingen, tranen, ingevingen en rust te geven, en aldus alles te vergemakkelijken en alle hindernissen weg te nemen opdat men verder kan gaan met het goede te doen" (G.O. nr 315). Ignatius gaat ervan uit dat wie weet wat God behaagt en ernaar handelt, gezegend zal worden. En Ignatius spreekt hier uit ervarin...

Tijdens de voorbije jongerensynode vertelde de generale overste van de jezuïeten de aanwezige bisschoppen en jongeren dat de katholieke kerk een manier moet vinden om de secularisatie te beschouwen als een kans om nieuwe manieren te vinden het evangelie te verkondigen. Hieronder enkele interessante statements van pater Sosa sj. Maar als de kerk secularisatie echter als een “teken des tijds” beschouwt, kan dit leiden tot een meer authentiek geloof dat mensen uitdaagt om de ​​bewuste keuze te maken om christen te worden. In plaats van “automatische christenen” die alleen hun geloof praktiseren vanwege de samenleving waarin zij leven of hun familietradities. ...   “De seculiere maatschappij bevrijdt ons ook van de neiging om op religie een stamidentiteit, een nationale identiteit of een andere identiteit te bouwen. Dit is vreemd aan de spirituele ervaring die ons uitnodigt om elkaar te herkennen als mensen, broeders en zusters, zonen en dochters van dezelfde Vader”,...

Het Tweede Vaticaans Concilie erkent de religieuze vrijheid van elk individu, het religieus pluralisme en de scheiding tussen Kerk en staat. De staat mag zich volgens de Kerk dus niet mengen in godsdienstzaken, tenzij het algemeen welzijn in het gedrang komt. Een omwenteling in de leer van de katholieke kerk volgens voor- en tegenstanders.  Ontdek het controversiële en moeilijke thema in het filmpje. Een nieuw boeiend videootje van www.volgconcilie.be .

We kunnen ons vandaag nauwelijks voorstellen wat een omwenteling Vaticanum II heeft teweeggebracht in het leven van de katholieke Kerk. Onderstaand filmpje van Volg Concilie  legt je in drie minuten uit hoe VC II christenen opnieuw oproept om zich te engageren in de wereld, na lange eeuwen van argwaan tegenover de moderne wereld.

Rechtstreekse beelden over de persconferentie bij het einde van de bijzondere Synode over het gezin.

Pater Adolfo Nicolás sj plaatst het thema van het huwelijk in een ruimer perspectief, en maakt de link met Vaticanum II.

Twintig jaar geleden stond ik met een Franse medebroeder bij een Parijse bidonville waar hij werkte. Hij toonde me een van de wijken en vertelde me dat van al de mensen die daar woonden er niet een was die naar de communie mocht komen. Geen eens was er “in regel met de voorschriften van de Kerk”. Als jonge jezuïet met weinig vorming of pastorale ervaring wist ik niet goed raad met die bedenking. Ik heb ze wel onthouden. Ook na twintig jaar. In 2005- 2006 verbleef ik een jaar in Chili. Ik woonde in drie verschillende gemeenschappen. Zoals daar gebruikelijk was er steeds een voltijdse huishoudster: vrome dames van middelbare leeftijd, moeder van verschillende kinderen. Geen een van hen was gehuwd. Ik werkte er ook gedurende een maand in een volkse parochie in het Noorden van het land. Levendig en dynamisch, met massaal veel jonge mensen. De sacramenten worden er royaal bediend. Op één na: het huwelijk. Als er één of twee waren per jaar, zo vertelde de pastoor me, dan was het ee...

De grootste vergadering uit de geschiedenis van de mensheid. Zo bestempelt John W. O’Malley sj het Tweede Vaticaans Concilie. In zijn boek “What happened at Vatican II” waagt O’Malley zich aan de geschiedschrijving van hét Concilie. Het leest als een historische thriller. In een goede 300 pagina’s omschrijft de kerkhistoricus de voorgeschiedenis en het verloop van dit concilie dat 2.860 concilievaders uit de hele wereld samenbracht in Rome tussen 1962 en 1965. Een van de zaken die mij bijblijven uit de lectuur is dat het Concilie “gemaakt” is door amper enkele tientallen van deze bisschoppen. Weliswaar bijgestaan door honderden experten in talloze commissies. Uiteraard was het telkens de grote groep van concilievaders die door te stemmen het laatste woord had. Maar het concrete denken en handelen van enkelen hebben het verschil gemaakt. Vaak was er bikkelharde strijd en was de spanning te snijden., Heel verschillende theologische culturen en mensvisies, diametraal tegengestelde kerk...

Op 29 januari 2009 publiceerde Mgr Hippolyte Simon, vice-voorzitter van de Franse bisschoppenconferentie, onderstaande open brief. Hij bevat een even scherpzinnige als genuanceerde en nederige analyse van de mediastorm die de voorbije dagen gewoed heeft nalv de opheffing door de Paus van de excommunicatie van de vier lefebvriaanse bisschoppen. Het is veruit het beste dat ik de voorbije dagen wereldwijd heb kunnen lezen. De man spreekt en denkt door. Je moet wel lezen tot het einde! Lettre ouverte de Mgr Hippolyte Simon, vice-président de la Conférence des évêques de France Le 29 janvier 2009 *** Lettre ouverte à ceux qui veulent bien réfléchir….. Qui avait intérêt à salir la réputation du Pape ? Je ne sais pas si je suis en colère ou si je suis malheureux : la vérité tient sans doute des deux. Mais trop, c’est trop, alors je dis : ça suffit ! Le déchaînement médiatique contre le Pape Benoît XVI, qui aurait réintégré quatre évêques intégristes, dont un négationniste avéré, ne relève pas...

Isabelle de Gaulmyn is journaliste bij « La Croix ». Zij woont en werkt in Rome en staat in het bijzonder in voor de verslaggeving mbt het Vaticaan. Zij heeft een blog « Vu de Rome » waarin gisteren onderstaande subtiele bijdrage stond die ik graag voor u heb vertaald. De muren van het Vaticaan « Hoeveel « googlepausen » er ook zijn, het maakt geen verschil uit. Tussen de Kerk die zich in Rome bevindt en de rest van de wereld, lijkt de muur op sommige dagen wel heel breed. De « vaticanoloog » - zoals de auteur van deze regels – kan dan wel proberen om er al de subtiliteiten van te doorgronden : weten dat het opheffen van een excommunicatie niets te maken heeft met het goedkeuren van negationistische uitspraken, voldoende vertrouwd zijn met het denken van de Paus om er zeker van te zijn dat hij niets meer verafschuwt dan zulke uitspraken, begrijpen dat er meerdere interpretaties kunnen zijn van eenzelfde concilie. De vaticanoloog leest dus in de Osservatore Romano artikelen ten gronde d...

Op 24 januari 2009 kwam er een officiële mededeling van Kardinaal Ricard, aartsbisschop van Bordeaux en voormalig voorzitter van de Franse bisschoppenconferentie, nalv de recente opheffing van de excommunicatie van de 4 lefebvristische bisschoppen. Ziehier de sleutelparagraaf. De opheffing van de excommunicatie is niet het einde maar wel het begin van een dynamiek van dialoog. Twee fundamentele vragen worden er niet door opgelost : de juridische structuur van het Broederschap Pius X in de Kerk en een akkoord over de dogmatische en ecclesiologische vragen. Ze opent een weg die samen zal moeten worden afgelegd. Die weg zal ongetwijfeld lang zijn. Hij vraagt een betere wederzijdse kennis en waardering. En vroeg of laat zal de vraag moeten gesteld worden van de tekst van het Tweede Vaticaanse Concilie als magisterieel document van eerste rang. Die vraag is fundamenteel. Maar al de moeilijkheden zullen niet noodzakelijk leerstellig zijn. Andere, van culturele en politieke aard, kunnen ook ...