"In alle dingen"

Een uittreksel uit een brief die Ignatius van Loyola op 18 juni 1536 schreef aan Theresa Rejadell, een benedictijnse moniale van het Santa-Clara klooster in Barcelona. U zei me in uw brief dat Càceres mij uitvoerig op de hoogte zou stellen van wat u allemaal bezig houdt. Hij heeft dit gedaan (…), doch ik word liever door uzelf ingelicht. Niemand is immers beter in staat te doen begrijpen wat iemand ervaart, dan diegene die het zelf beleeft. 

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels. "Destijds was ik kind aan huis bij een studiegenoot van me, Johan Vande Lanotte,” vervolgt Nikolaas. “Een briljante kerel, tegenwoordig een van de bekendste Vlaamse politici. Op een dag zei hij tegen me: ‘Nikolaas, over een jaar sta jij aan onze kant.’ Daarmee bedoelde hij dat ik, net als hij, atheïst zou worden. Het was niet uitdagend bedoeld. Eigenlijk gaf hij mij deze boodschap: ‘Het geloof is helemaal niet stevig bij je; jouw wortels gaan niet diep.’” Had hij dit goed gezien? “Ja, en dat voelde ik terdege. Voor mij was geloven vooral het aanhangen van christelijke waarden en normen. Ik beschouwde mezelf als goed katholiek, ging elke week naar de kerk, vond de liturgie belangrijk, bad voor het slapengaan, enzovoort. Maar een persoonlijke Godsrelatie? Een echte band met Jezus? Ik wist niet wat dat was.” Wat deden zijn woorden met je? ...

  Deze avond begin ik aan mijn jaarlijkse achtdaagse stille retraite. Het worden heel stille dagen waarin ik zal bidden met de Bijbel. In onderstaande video vertel ik aan Leo Fijen wat dat stille bijbelgebed in mijn leven teweeggebracht heeft en wat het mij nog steeds bijbrengt. Mijn blog gaat gedurende die dagen ook de stilte in. Op 15 augustus ben ik er weer. Ik zal graag ook voor jou bidden, beste lezer. Aarzel niet om ook mij te gedenken in jouw gebed. Klik hier om deze video te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Vrienden van vrienden deden een gebedsoproep voor Héloïse, hun kleindochtertje. Het meisje is nu net een jaar. Het kind lijdt aan een zeldzame ziekte. Graag deel ik met u enkele van hun woorden. Om u uit te nodigen om mee te bidden. Ook om te mogen merken hoe God recht schrijft op kromme lijnen. “Vandaag, een jaar na haar geboorte, is haar ziekte er nog steeds, ook al hebben de onderzoekers al wat vooruitgang geboekt. Haar toekomst is onzeker. Maar, met haar heerlijke glimlach en haar kwetsbaarheid heeft zij een unieke, onvergelijkelijke plaats ingenomen in onze familie. Samen met haar ouders heeft zij rondom haar zwakheid een sfeer weten te creëren, geeft zij ons enorme kleine geluksmomenten, verenigt, raakt en draagt zij ons allen in de richting van meer liefde en solidariteit. Samen leert zij ons uit handen geven en hopen.”

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder een  uittreksel. Nikolaas kijkt even naar buiten, waar meeuwen krijsend langs glijden, en zoekt naar woorden. Met een hand tegen zijn borst: “Ik ervoer een innerlijke leegte. Alles was er, maar het gaf me geen perspectief. Althans: geen volledig perspectief. Ik kon mij geven, maar niet helemaal. Ik was niet echt op mijn plek, en had geen idee waar dit aan lag. De horizon was niet open.” In het najaar van 1988 deed hij samen met zijn gebedsgroepje een stilteretraite in de abdij van Leffe. “Op vrijdagavond 11 november 1988, tijdens de gebedstijd, kwam opeens deze vraag in mijn hart: ‘Nikolaas, je hebt de laatste maanden iets nieuws ontdekt en ervaart sindsdien zo’n vreugde... heb je eraan gedacht om dit op de eerste plaats in jouw leven te zetten; wat als jij je leven helemaal beschikbaar stelt aan God en jezuïet wordt?’  Die vraag had ik mezelf nooit gesteld. Nooit eerder in m...

In de zomer van 2012 gaf wijlen Frans van der Lugt sj onderstaand getuigenis over wat hij meemaakte in het belegerde Homs.   En dan het Paasfeest. Weer iedereen in de mis. Dood, leven, verrijzen. Wat hebben die mensen een natuurlijk Paasgeloof. Onder bombardementen zijn ze op de vlucht geslagen. Alles hebben ze verloren, maar hun geloof in het leven niet. Ze kunnen nog glimlachen, dienstbaar zijn, kinderen blij maken. Ze zijn naakt en met lege handen door de dood heen getrokken, op weg naar nieuwe levensmoglijkheden. Hun geloof heeft niets kunstmatigs, maar komt opborrelen uit een levensbron die diep in hun aarde huist. Laatst zat ik in mijn volkswagenbusje uit 1976 en zag ik op de weg naar Damascus vluchtelingen langs de weg staan, een paar mannen, een hoop vrouwen en kinderen. Een man droeg een oud kinderwagentje en een vrouw de baby. Iedereen, zo'n twintigtal, kon bij mij de wagen in. ‘Waar komen jullie vandaan?’ ‘We zijn weggevlucht uit ons dorp, mannen wilden o...

In de zomer van 2012 gaf Frans van der Lugt sj onderstaand getuigenis over wat hij meemaakte in het belegerde Homs, op Palmzondag 2012. Ongeveer anderhalve maand geleden hebben wij hier in ons huis veertig moslimvluchtelingen uit andere streken ontvangen: zeven families, met man , vrouw en kinderen. Tot nu toe wonen ze bij ons en wij zijn een grote familie geworden. Mede dankzij hulp van anderen kunnen we zorg voor hen dragen. Een imam van de moskee naast ons huis komt ons bijvoorbeeld voortdurend vragen of we brood of andere etenswaren voor die families nodig hebben. Laatst kwam hij ons onder het vallen van bommen brood brengen. De keuken van al die families is gemeenschappelijk, maar iedere familie eet apart. Vaak komen ze ook bij ons eten, of wij eten met een van die families. Zij koken ook altijd voor ons. Vanmorgen zat ik te ontbijten en een van die moeders kwam bij mij aan tafel zitten. Als sluier had ze een handdoekje op haar hoofd gelegd. Na wat over haar zorgen verteld t...

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder een uittreksel. Heb je een gouden tip voor mensen die verzuchten: ‘Ik heb een druk gezin en een drukke baan, stilte is voor mij niet mogelijk’? “Jazeker! Bouw vijf minuten stilte in per dag. Je maakt mij niet wijs dat dit niet lukt. Vijf minuten stilte – elke dag – maakt al een wereld van verschil. Die helpen je absoluut om dichter bij God te komen, en intenser en aandachtiger te leven. Vul die tijd in zoals je zelf wilt, maar doe het, en je zúlt verschil merken. Stilte laat niemand onberoerd." Nikolaas Sintobin sj

Elf jaar geleden begon ik te studeren, een  boze en opstandige man. De boosheid kwam hiervan dat ik de indruk had dat God afwezig bleef bij al het lijden van mensen die ik kenden en liefhad. Ik hoopte dat door de studie mijn probleem zou opgelost geraken. Zo besteedde ik tien jaren deeltijds aan studie, luisterend, lezend en schrijvend. Toen ik mijn MA in Bijbelse Studiën beëindigde en klaar was een thesis te schrijven over ‘Het lijden in het boek Job’, overviel mij een kanker, en die maakte aan al mijn plannen een einde. Zo kwam het dat het laatste essay dat ik schreef,  handelde over Marcus zijn verslag over het gebed van Jezus in Getsemane. De nacht voor de operatie bracht ik door in de wachtkamer van de dienst spoedgevallen, mogelijk de slechtste ervaring van mijn leven. Ik voelde mij alleen en was door angst bevangen. De operatie was daar, met de kans  dat ik er niet door zou komen, en er was geen ontsnappen aan. En plots was ik in de tuin van Getsamane en w...

Vandaag, 3 december, vieren de Kerk en de Sociëteit van Jezus in het bijzonder het feest van de heilige Franciscus Xaverius (1506-1552) . De medebroeder waarover Ignatius getuigde dat hij gemaakt was uit “de meest ruwe grondstof waarmee hij ooit gewerkt had ”. Misschien net daarom een man met een uitzonderlijk charisma en gedrevenheid. Getuige hiervan onderstaand uittreksel uit een brief die Xaverius schreef, vanuit India, aan de studenten van Parijs.  "Hele volksstammen komen hier niet in contact met Christus om de eenvoudige reden dat er niemand klaar staat voor de heilige taak om hen erover te vertellen. Vaak heb ik gepopeld van verlangen om de Europese universiteiten binnen te rennen, en daar als een uitzinnige te keer te gaan tegen degenen die meer geleerdheid bezitten dan de bereidwilligheid om er goed gebruik van te maken. Ik zou hun aan het verstand willen brengen hoeveel mensen van de hemel niet weten en ongelukkig blijven door hun nalatigheid. Zij zouden ...

Roep in je verbeelding even Jos op, 22 jaar, die uit stelen gaat om zijn drugshonger te kunnen stillen. Hij breekt bij mensen binnen en steelt wat hij daar aan waardevols vindt. Een oude vrouw die ’s nachts te bed ligt, hoort hoe er beneden een raamglas  gebroken wordt. Zij is dood van schrik en voelt zich zo onveilig dat zij uit haar huis weg zou willen, maar dat kan ze niet alleen. Ik vraag mezelf dan af: “Hoe kijkt onze God, een God van medelijden, naar Jos?” Ik denk dat God niet anders kan dan gerechtigheid te verlangen voor de oude vrouw en voor de honderd anderen die Jos schrik heeft aangejaagd. Maar wat verlangt hij voor Jos? Ik weet het niet. Denk aan Gerry. Hij is 18 en besteelt weerloze mensen om zijn drugsverslaving te kunnen voldoen. Waarom? Omdat drugs het enige middel zijn om te kunnen leven met zijn verleden: als kind werd hij seksueel misbruikt. Hoe kijkt God, een God van medelijden, naar Gerry? Ik durf niet te beweren het te weten. Ik twijfel eraan of er hier we...

Elke christen kan een getuige worden van de verrezen Jezus. En, zijn of haar getuigenis is des te geloofwaardiger naarmate het een evangelisch leven bezielt, een vreugdevol, moedig, minzaam, vredig en barmhartig leven. Omgekeerd, als een christen toegeeft aan gemakzucht, ijdelheid, zelfgenoegzaamheid, als hij of zij doof wordt en blind voor de vraag van de “verrijzenis” van vele broeders en zusters; hoe kan zo iemand de levende Heer overbrengen? Hoe kan de christen de bevrijdende kracht   overbrengen van de levende Jezus en van zijn mateloze tederheid? Luister naar Jezus. Hij is de redder. Volg Hem. Naar Jezus luisteren brengt in feite mee dat men de logica van zijn paasmysterie op zich neemt ; een tocht onderneemt samen met Hem om van zichzelf een liefdesgave te maken voor anderen, in gehoorzaamheid aan de wil van God, met een houding van vrijheid en onthechting van wereldse dingen. Men moet, met andere woorden, bereid zijn zijn eigen leven te verliezen (Marcus 8:35), het ...

De meeste jezuïeten lopen niet te koop met hun innerlijk leven. Ze zijn  eerder terughoudend als het gaat over hun persoonlijk geloofsleven. Geestelijke dagboeken van jezuïeten zijn er weinig te vinden in onze archieven. Soms blijken er ineens vonken onder de as van het verleden aanwezig. Hieronder kan je het getuigenis lezen van een Nederlandse jezuïet uit de vorige eeuw. (3/3) Daarna bleef ik nog geruime tijd zitten. Mijn sigaartje was uitgegaan, en ik stak het na een tijdje weer op. Ik rookte rustig verder, en heb ook veel gebeden; wat precies weet ik niet meer. Ik herinner me nog, dat ik dacht hoe veilig ik bij Hem was voorgoed. En steeds maar weer: “Dit is vriendschap”. En ook hoe er geen zinnelijkheid bij in het spel was. [...]  En duidelijk was ook dit: Dit gaat boven ons toedoen uit, en je moet er niet zelf om vragen, voor jezelf niet. Onverdiend. Toen ben ik stil naar bed gegaan. En sliep spoedig. Ik zie dit als een grote gebeurtenis.  Vandaag - 8 jan...

De meeste jezuïeten lopen niet te koop met hun innerlijk leven. Ze zijn  eerder terughoudend als het gaat over hun persoonlijk geloofsleven. Geestelijke dagboeken van jezuïeten zijn er weinig te vinden in onze archieven. Soms blijken er ineens vonken onder de as van het verleden aanwezig. Hieronder kan je het getuigenis lezen van een Nederlandse jezuïet uit de vorige eeuw. (2/3) Ik wist terstond dat Hij het was. Alleen Hij. Hijzelf persoonlijk. Binnen 15 seconden was Hij in volle werking in me. Vlakbij binnen in mijn hele borst over de hele breedte. En absoluut niet buiten mij. Geen ogenblik van schrik. Ik bleef rustig zitten, met mijn armen op de leuning, kalm naar achteren geleund. Ik liet alles in mij gebeuren en behoefde niets te doen. Er kwam geen enkel idee naar voren, ik kreeg helemaal geen ‘opdracht’. Er werd niets gevormd, bewogen ergens heen. Volkomen stationair.  Maar wat gebeurde was volkomen duidelijk. Hij was er strikt alleen voor mij, apart om mij. Met...