Wat er kan gebeuren met een boze en opstandige man - Een ervaringsbericht
Elf jaar geleden begon
ik te studeren, een boze en opstandige
man. De boosheid kwam hiervan dat ik de indruk had dat God afwezig bleef bij al
het lijden van mensen die ik kenden en liefhad.
Ik hoopte dat door de
studie mijn probleem zou opgelost geraken. Zo besteedde ik tien jaren deeltijds
aan studie, luisterend, lezend en schrijvend. Toen ik mijn MA in Bijbelse
Studiën beëindigde en klaar was een thesis te schrijven over ‘Het lijden in het
boek Job’, overviel mij een kanker, en die maakte aan al mijn plannen een
einde. Zo kwam het dat het laatste essay dat ik schreef, handelde over Marcus zijn verslag over het
gebed van Jezus in Getsemane.
De nacht voor de
operatie bracht ik door in de wachtkamer van de dienst spoedgevallen, mogelijk
de slechtste ervaring van mijn leven. Ik voelde mij alleen en was door angst
bevangen. De operatie was daar, met de kans
dat ik er niet door zou komen, en er was geen ontsnappen aan. En plots
was ik in de tuin van Getsamane en was er naast mij een Tegenwoordigheid, een
heel krachtige Tegenwoordigheid die mij
stevig en vriendelijk kracht gaf en ondersteunde. Het was geen
genoeglijke, troostende aanwezigheid, maar een die mij droeg en moed schonk,
mij de zekerheid gaf dat, wat de
uitkomst ook zou zijn, alles goed zou komen. Die Tegenwoordigheid was nog bij
mij, toen ik na de operatie langzaam wakker werd. Het is belangrijk hier te benadrukken dat
heel die tijd ontelbare mensen voor mij
baden.
Ik stel het goed nu.
Ik heb bestralingen gehad, want mijn lichaam verdroeg geen chemotherapie. De ervaring van die Tegenwoordigheid blijft
me bij, en nu weet ik dat God altijd met ons is, maar vooral in de donkere
momenten wanneer er niets anders meer is.
Zo heb ik, je ziet
het, een antwoord op mijn wilde vragen gekregen. Niet door te lezen, te
luisteren of te schrijven, maar door een persoonlijke ervaring die ik zelf
nooit had gekozen, en inderdaad ook nooit verwachtte.
Eilis Cullen
Reacties