"In alle dingen"

Het was ongetwijfeld een gezellige avond. Ik veronderstel dat er veel is gelachen en dat het eten uitstekend smaakte. Maar, eerlijk gezegd, ik heb daar geen precieze herinneringen meer aan. Het was enkele jaren geleden, op oudejaar. Ik was te gast bij vrienden met vier tieners. Wat ik me wel haarscherp herinner was hoe die kinderen een voor een hun voornemen voor het nieuwe jaar noemden. Onlangs vond ik de opname terug op mijn smartphone. Ik was onder de indruk hoe ernstig ze dit deden en hoe aandachtig ze naar elkaar luisterden.  Voornemens maken voor het nieuwe jaar. Ik geloof erin. Het hoeft geen gebakken lucht te zijn. Voornemens kunnen wel degelijk werken. Als ze ten minste aan bepaalde voorwaarden voldoen. Een voornemen heeft iets van een belofte. Een belofte aan jezelf. Het zegt iets over het feit dat ons leven niet zomaar een aaneenschakeling is van toevalligheden waarvan een mens de machteloze speelbal zou zijn. Tegelijk weten we dat de meeste goede voornemens ...

Als professionele vrijgezel heb ik zelf geen kinderen. Zelf ben ik intussen ruimschoots oud genoeg om mij te verwonderen over het feit dat “het geheim van Sinterklaas” zo goed bewaard wordt. Vreemd toch. Honderden kinderen op een lagere school. De ene helft “gelooft” en de andere helft“ gelooft” niet meer. Hoe komt het dat die oudere kinderen, uitzonderingen niet te na gesproken, zo schroomvol omgaan met die ontluisterende waarheid die zij zelf vaak nog maar net ontdekt hebben? Ik besloot om mijn neefjes en nichtjes de vraag te stellen en hen zelf het antwoord te laten geven. De antwoorden kwamen meteen en waren bovendien behoorlijk gelijkluidend bij de ingewijden, ongeacht hun leeftijd. Het waren telkens de zelfde twee redenen die werden genoemd. De eerste en blijkbaar meest doorslaggevende verklaring die mij werd gegeven is bijzonder weinig prozaïsch. Oudere kinderen die het geheim voortijdig zouden verklappen aan de kleintjes en hen overbrieven dat het de papa’s en de...

Vandaag, feest van de heilige Nikolaas, verschijnt onderstaande overweging op www.gewijderuimte.org Er bestaan ontelbaar veel verhalen en legendes over het leven en de werken van de heilige Nikolaas. Hij was in de 4e eeuw bisschop van Myra, een havenstad in het huidige Turkije. Het bekendste verhaal is - zo vermoed ik - dat van de bruidsschat. Een man was te arm om de bruidsschat voor zijn vier dochters te betalen. Bisschop Nikolaas vond manieren om in het geheim het gezin te helpen de nodige fondsen bij elkaar te krijgen. Wat ik in het verhaal erg mooi vind, is dat Nikolaas bij zijn schenking absoluut anoniem wilde blijven. Hij besloot de zak met geld voor de vierde dochter door de schoorsteen naar binnen te laten vallen. Dit verhaal daagt mij uit om er over na te denken. In deze tijd van het jaar staat het geschenken uitwisselen centraal. Maar is mijn hart echt gericht op het geluk van de ander? Of geef ik enkel maar geschenken om indruk te maken? ...