Generaties

Jonge seminaristen die ongedwongen spreken over hun roeping. Een priester van middelbare leeftijd die het heeft over de vreugde die hij ervaart in zijn ambt … Het zijn fragmenten uit een bijna afgewerkte DVD die ik deze namiddag zag in een vergadering over roepingen in de Vlaamse Kerk.

Het is mooi materiaal. Ik was wel en niet verwonderd toen ik vernam dat de reacties op dit document verdeeld zijn. In het bijzonder bij de oudere generaties stoot hij op weerstand: te spiritueel, te vroom, te weinig sociaal geëngageerd, te wervend … Zowel bij sommige clerici als bij sommige leken. Tot op zekere hoogte terecht. En toch, dunkt me, ergens naast de kwestie.

De Kerk is de laatste decennia veel veranderd. Te veel en te snel, voor sommigen. Te traag en te weinig voor anderen. Bij nogal wat christenen is er pijn, frustratie en ontgoocheling. Begrijpelijk. Maar daar hebben jonge christenen van vandaag weinig boodschap aan.

De prevaticaanse en soms autoritaire Kerk is hen totaal onbekend. Bij hen staat spiritualiteit centraal. Zij zoeken identiteit en gemeenschap. Soms, inderdaad, op het identitaire af. De traditie is voor hen geen juk waarvan ze zich ten allen prijze moeten ontdoen. Het heeft eerder iets mysterieus en dus aantrekkelijk.

Jongeren hebben nood aan idealen en dromen. Hun potentieel aan vrijgevigheid is groot. Het is goed hen daartoe op te roepen. Op een realistische manier. Maar toch liever meer dan minder. Daar hebben ze gewoon recht op.

Adolfo Nicolás sj heeft dit alvast begrepen.