Onbehagen

Lucas verhaalt, vlak na de intocht van Jezus in Jeruzalem, hoe Jezus, bij het aanschouwen van de stad, in tranen uitbarst en voorspelt dat Jeruzalem bron van verdeeldheid en oorlog zal zijn. Op diezelfde plaats hebben we vandaag de eucharistie gevierd van het feest van de klaagzang van Jezus over Jeruzalem. Het schip van het kerkje (Dominus flevit) geeft uit op een groot venster van waaruit je een panoramisch zicht hebt op de stad Jeruzalem.

De viering was indringend. Na 8 dagen in het Heilig Land is me duidelijker geworden dat deze voorspelling van Jezus dramatisch actueel is. De Joodse kolonies, de muur, de herhaalde oorlogen tussen Israëli’s en Palestijnen en de spanningen met de Arabische buurlanden halen het makkelijkst de media. Maar als ik vandaag verschillende malen onbehagen heb gevoeld was het om een andere reden.

In de voormiddag hebben we de Klaagmuur en het Tempelplein bezocht. De (piepkleine) Klaagmuur, de meest heilige plaats voor het Jodendom, is voor iedereen toegankelijk. De enige beperking is dat je als man je hoofd moet bedekken. Het (uitzonderlijk grote) Tempelplein is maar toegankelijk tot 10u in de voormiddag. Daarna beginnen gebedsdiensten en moeten alle niet-moslims het domein verlaten. Je mag het domein vrij binnen maar je mag geen Bijbel in je bagage hebben. Het is de eerste maal in mijn leven dat ik verbod krijg om een Bijbel bij me te hebben. Naast elke kerk die er staat in Jeruzalem –hetzelfde geldt voor heel het Heilig Land – staat minstens één moskee. Als het even kan hoger en groter dan de kerk. Verschillende malen tijdens onze wandelingen door Jeruzalem werden we overdonderd door oorverdovende gebeden uit de minaretten, soms komend uit een veraf gelegen ander stadsdeel. Vandaag bezochten we de plaats van de Hemelvaart. Het is een kapelletje waarin de twee voetafdrukken van Jezus val vóór de Hemelvaart in een rots bewaard werden. Werden, want één van beide afdrukken bevindt zich nu in de Al Aqsa-moskee op het Tempelplein. Het kapelletje zelf is omgevormd tot moskee.

De joodse staat heeft niet het monopolie op geweld.