Fundamenten

Deze dagen hebben we hier in de Oude Abdij een sessie voor onderwijzers uit onze colleges. We werken met hen rond het ignatiaanse opvoedingsproject . Zowel via theoretische input als via persoonlijke reflectie en uitwisseling. Ik ben onder de indruk van deze jonge mannen en vrouwen.

Ik ben gewoon om vorming te geven aan onze leerkrachten uit het secundair onderwijs. Vaak mensen die gepassioneerd zijn door hun vak. Hun kennis is een kracht. Maar soms komt die wel erg centraal te staan.

Nu is het een heel andere ervaring. Het valt me op dat deze mensen uit de lagere scholen het bijna uitsluitend hebben over de leerlingen. Er wordt zelden gesproken over de leerstof. Onderwijzers moeten zowat alle vakken geven. Blijkbaar brengt dit met zich dat zij de vakinhouden makkelijker weten te relativeren. Zij beschouwen zich duidelijk in de eerste plaats als opvoeders. Met grote deskundigheid en gedrevenheid begeleiden zij de hun toevertrouwde kinderen in het avontuur van het meer mens worden (= letterlijke betekenis van humaniora.

De dorpsonderwijzer was vroeger een notabele in het dorp. Die tijd is voorbij. Maar iets meer maatschappelijke waardering voor deze mensen zou niet misstaan. Zij werken, in alle nederigheid, aan de fundamenten van de samenleving van morgen.